«Φαίνεται πως όσο βαδίζουμε στην έξοδο από τα μνημόνια, η κυβερνητική πλειοψηφία αυξάνεται αντί να μειώνεται, όπως συνέβαινε σε αντίστοιχες ψηφοφορίες νομοσχεδίων για αξιολογήσεις επί προηγούμενων κυβερνήσεων», τόνισε κυβερνητικός αξιωματούχος, μετά την ανακοίνωση της προσχώρησης στον ΣΥΡΙΖΑ της Θεοδώρας Μεγαλοοικονόμου, βουλευτίνας του Λεβέντη που είχε ανεξαρτητοποιηθεί.
Ηταν κοινό μυστικό, μετά και την υπερψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού από την εν λόγω βουλευτίνα, ότι το πολιτικό φλερτ θα εξελισσόταν σε… πολύκροτο γάμο (τόσο πολύκροτο που μερακλώθηκε ακόμα και ο Εγκέλαδος και έριξε ένα «τεσσάρι» που ταρακούνησε την Αθήνα). Η φόρμα που επιλέχτηκε είναι ελάχιστα διαφορετική από την περίπτωση της Ραχήλ Μακρή (πού χάθηκε αυτή η ψυχή;), που παρέμεινε τυπικά ανεξάρτητη (για να μη στενοχωρεθεί ο Καμμένος ότι του παίρνουν βουλευτές) και μετά εκλέχτηκε κανονικά ως υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στην Κοζάνη. Τότε απέμενε λίγος καιρός μέχρι τις εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν κυβέρνηση για να έχει ανάγκη κάθε βουλευτική ψήφο. Τώρα, όμως, κάθε «κουκί» είναι πολύτιμο, ενώ τον Λεβέντη τον έχουν «γραμμένο» (και ξεγραμμένο) οι πάντες.
Δεν πρόλαβε να ανακοινωθεί επίσημα η προσχώρηση της Μεγαλοοικονόμου στον ΣΥΡΙΖΑ και στα γραφεία της ΕφΣυν είχαν έτοιμο το πρωτοσέλιδο της επομένης: «Ενας γάμος και δύο φλερτ». Τα δύο φλερτ, όπως εξηγούσε η φιλοκυβερνητική φυλλάδα, είναι ο Σπύρος Δανέλλης του Ποταμιού και ο Αναστάσιος Μεγαλομύστακας του Λεβέντη, οι οποίοι είχαν φροντίσει να απουσιάσουν από την ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο.
Για τον Δανέλλη ισχύει το «χωριό που φαίνεται». Η επιστροφή του στα «πάτρια εδάφη» είναι δρομολογημένη εδώ και καιρό. Φαίνεται πως ως καλός επαγγελματίας διαπραγματεύεται το «ντιλ» της προσχώρησης. Γιατί το μόνο για το οποίο δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Δανέλλη είναι ότι δεν είναι καλός επαγγελματίας. Το 1996-2000 υπήρξε βουλευτής του Συνασπισμού, το 2009-2014 ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και από το 2015 μέχρι σήμερα βουλευτής του Ποταμιού. Οπως οι μανατζαραίοι μεταπηδούν από επιχείρηση σε επιχείρηση, έτσι μεταπηδά κι αυτός από κόμμα σε κόμμα.
Ο Μεγαλομύστακας πώς προέκυψε; Ο ίδιος διέψευσε ότι αληθεύει το ρεπορτάζ, δηλώνοντας ότι «η σχέση του με την Ενωση Κεντρώων παραμένει αρραγής». Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. 'Η πράγματι υπάρχει «φλερτ» με τον ΣΥΡΙΖΑ και ακόμα δεν έχει «ωριμάσει» ή δεν τρέχει τίποτα και απλά η ΕφΣυν (που έχει πηγές στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια) έστησε το δημοσίευμα. Για ποιο σκοπό; Για να στείλει μήνυμα. Σε ποιον; Στον Καμμένο, φυσικά, δεν υπάρχει κάποιος άλλος. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο αποτελεσματικό μπορεί να είναι ένα τέτοιο μήνυμα (δεδομένου ότι μια-δυο μεταγραφές δε φτάνουν για να εξισορροπήσουν μια ρήξη με τον Καμμένο), όμως στο γεμάτο ίντριγκες παρασκήνιο της αστικής πολιτικής γίνονται πράγματα που δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε εμείς οι κοινοί θνητοί που δεν έχουμε το χάρισμα της Πυθίας. Σκεφτόμαστε, για παράδειγμα: αν ο Καμμένος ετοιμάζει κάποια ηρωική έξοδο από τη συγκυβέρνηση με τον Τσίπρα, με αφορμή το «Μακεδονικό», θα τον ακολουθούσαν όλοι οι βουλευτές του; Θα τον ακολουθούσαν, ας πούμε, η Κουντουρά και ο Κουίκ;
Οπως και να έχει, η Μεγαλοοικονόμου που την Τρίτη έδωσε τόσες συνεντεύξεις που δεν τις είχε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά όνειρά της (το κορυφαίο: ο Τσίπρας της είπε ότι από τον Αύγουστο θ' αρχίσει να δίνει λεφτά!), άνοιξε επίσημα την περίοδο των βουλευτικών μεταγραφών. Το επόμενο πρωί βρήκε την ευκαιρία και ο Καρράς (πρώην του Λεβέντη και αυτός) να ανακοινώσει ότι προσχωρεί στη ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ). Δεν ξέρουμε αν θ' ακολουθήσουν και άλλοι τις επόμενες μέρες, όμως η σεναριολογία έχει ήδη φουντώσει και θυμίζει τις περιόδους των ποδοσφαιρικών μεταγραφών, όταν οι οπαδικές εφημερίδες αναφέρουν καθημερινά με πηχιαίους τίτλους τους παικταράδες που ετοιμάζεται να φέρει η προεδράρα. Συνήθως οι παικταράδες αυτοί δεν έρχονται, όμως γίνεται τζέρτζελο για κάποιο χρονικό διάστημα. Το ίδιο συμβαίνει και στην αστική πολιτική σκηνή. Τα τρία κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) προσπαθούν να μαζέψουν «ό,τι κινείται», για να δώσουν την εντύπωση ότι ενισχύονται. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη να δείξει ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δεν κινδυνεύει, ακόμα κι αν κάποιος από τους βουλευτές του Καμμένου μεταπηδήσει στη ΝΔ (όπως φημολογείται έντονα).
Πρόκειται, φυσικά, για μια άθλια διαδικασία, στην οποία δεν υπάρχει ίχνος αρχών (πολιτικών αρχών της αστικής πολιτικής, έστω), αλλά μόνο μια εμπορικού τύπου χυδαία αγοραπωλησία. Η περίπτωση της Μεγαλοοικονόμου βοηθάει να γίνει αυτό καλύτερα κατανοητό (λόγω της… προσωπικότητας της μεταγραφείσας), όμως δεν είναι καλύτεροι οι υπόλοιποι. Διαφέρουν στο στιλ, στο φαίνεσθαι, και όχι στην ουσία. Ενα αλισβερίσι στις πλάτες του ελληνικού λαού, που χρυσοπληρώνει όλον αυτόν τον συρφετό. Η πολιτική κρίση μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε και αυτές τις όψεις της αστικής πολιτικής, τις οποίες παλιότερα έκρυβαν πίσω από ταμπέλες όπως «κόμματα αρχών», «ιδεολογικές διαφορές» και τα παρόμοια. Καθώς εξαφανίστηκε η παλιά ψευδεπίγραφη αντίθεση «μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί», έμεινε μόνο ο επαγγελματισμός της αστικής πολιτικής, τον οποίο ασκούν κόμματα και άτομα, ανεξάρτητα από το αν βρίσκονται στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση. Κατά τα άλλα, συνεχίζουν να μιλούν για «ήθος», «εντιμότητα» και άλλα τέτοια ηχηρά.
