«Ες αύριον τα σπουδαία», είπε ο θηβαίος στρατηγός Αρχίας, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, πληρώνοντας με τη ζωή του την απερισκεψία του (αν είχε διαβάσει την επιστολή που άφησε για «αύριο», θα είχε πάρει τα μέτρα του και θα είχε γλιτώσει). Στην Κεντροαριστερά, πάντως, δε φαίνεται να έχουν διδαχτεί από το πάθημα του Αρχία και έχουν αφήσει τα «σπουδαία» για μετά την εκλογή αρχηγού. Ποια είναι τα «σπουδαία»; Τι είδους κόμμα θα φτιάξουν! Υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο απ' αυτό;
Εδώ που τα λέμε, δεν είχαν και άλλη επιλογή οι διάφοροι φύλαρχοι της Κεντροαριστεράς. Πρώτα πρέπει να δουν ποιος θα βγει αρχηγός και μετά ν' αρχίσουν τα παζάρια για το τι είδους κόμμα θα φτιάξουν. Δηλαδή, για το πώς θα μοιράσουν τα οφίκια δίπλα (και όχι κάτω) απ' αυτόν που θα εκλεγεί αρχηγός. Κι άσε τούς διάφορους αρθρογράφους που «πονάνε» το εγχείρημα να σκούζουν για το μέλλον της Κεντροαριστεράς και να κάνουν εκκλήσεις για «υποχώρηση των εγωισμών».
Ολη η προεκλογική εκστρατεία για την εκλογή αρχηγού εκτυλίχτηκε σε κλίμα γενικής κοινωνικής αδιαφορίας. Ηταν στραβό το κλήμα, το 'φαγε κι ο γάιδαρος. Επομένως, όλοι γνωρίζουν πως θα είναι μια διαδικασία μηχανισμών. Το ΠΑΣΟΚ θα αναμετρηθεί με το… ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που έχει μηχανισμό απλωμένο σε πανελλαδικό επίπεδο, έστω και δραματικά συρρικνωμένο σε σχέση με το παρελθόν. Το Ποτάμι ποτέ δεν κατάφερε να φτιάξει μηχανισμό, ενώ πλέον δεν έχει ούτε εκλογική επιρροή. Αρα, το μόνο ερώτημα του αυριανού πρώτου γύρου είναι αν θα έχουμε στην κορυφή δίδυμο πασόκων (η Φώφη και ένας από τους Ανδρουλάκη-Μανιάτη) ή αν κάποιος από τους Θεοδωράκη-Καμίνη θα καταφέρει να σπάσει το δίδυμο των πασόκων. Αν συμβεί αυτό, τότε μπορεί να έχει ελπίδες στον δεύτερο γύρο, αν και μόνο με πασόκους ψηφοφόρους τα πράγματα θα είναι εξαιρετικά δύσκολα για κάθε «αλλόθρησκο».
Επειδή, λοιπόν, όλοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι η εκλογή θα είναι μια υπόθεση των οργανωμένων πασόκων, που θα κυμανθεί σε επίπεδο μερικών δεκάδων χιλιάδων ψηφοφόρων (άλλο τι αριθμό θα ανακοινώσουν, αφού προηγουμένως συμφωνήσουν στα ποσοστά κάθε υποψήφιου), αποφάσισαν να ρίξουν τους τόνους της μεταξύ τους αντιπαράθεσης. Ετσι, και το δεύτερο ντιμπέιτ, στο οποίο κάποιοι περίμεναν ότι οι υποψήφιοι θα «έπαιζαν τα ρέστα τους», εξαπολύοντας βέλη κατά των άλλων υποψήφιων, κύλησε μέσα σε γενική βαρεμάρα. Τα ίδια και τα ίδια, σε κλίμα ενότητας και ευγένειας. Ακόμα και κάτι μπηχτές που είχαν «ξεφύγει» τις προηγούμενες μέρες δεν επαναλήφθησαν (εδώ ο Καμίνης έφτασε να κάνει δημόσια αυτοκριτική για τα περί πολιτικής lifestyle που είχε πει για τον Θεοδωράκη). Ακόμα και το ζήτημα της διατήρησης διακριτών κοινοβουλευτικών ομάδων από το ΠΑΣΟΚ (ΔΗΣΥ) και το Ποτάμι σχολιάστηκε από τους διαφωνούντες σε εξαιρετικά χαμηλούς τόνους. Ο δε Θεοδωράκης με τη Φώφη, που μέχρι πρότινος με το ζόρι αντάλλασσαν καλημέρα (είχαν φτάσει στο σημείο να καυγαδίζουν στην Πνύκα, καθώς περίμεναν ν' αρχίσει την ομιλία του ο Μακρόν), ψιθύριζαν συνέχεια μυστικά ο ένας στο αυτί της άλλης με άκρως φιλική διάθεση!
Σε δυο βδομάδες, λοιπόν, θα ξέρουν το όνομα του αρχηγού (όλοι προεξοφλούν ότι θα είναι η Φώφη, αλλά σε τέτοιες «βουβές» διαδικασίες καλό είναι να κρατάμε και καμιά επιφύλαξη), οπότε θ' αρχίσει η πραγματική μάχη για το μοίρασμα των βιλαετιών.
Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι θα μείνουν όλοι μαζί μέχρι το τέλος, όμως αν υποθέσουμε ότι θα μείνουν όλοι μαζί, επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή, μπορεί αυτός ο φορέας να βγάλει μια καινούργια δυναμική και να διεκδικήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ τον επαναπατρισμό ενός ικανού ποσοστού πρώην πασόκων ψηφοφόρων;
Αυτή τη στιγμή δε φαίνεται κάτι τέτοιο, όμως επειδή η πολιτική κρίση δεν απέδραμε από τη μνημονιακή Ελλάδα (παρά το «κάθισμα» της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της), το παιχνίδι είναι ανοιχτό. Και στο ΠΑΣΟΚ (όπως και στο παλιό «εσωτερικό» που τώρα στεγάζεται στην Κεντροαριστερά) υπάρχουν στελέχη που μπορούν να κάνουν πολιτικούς σχεδιασμούς και να χαράξουν μια τακτική «υποδοχής της δυσαρέσκειας».
Αν καταφέρουν να δείξουν μια εικόνα ενότητας και ειδικά αν εμμείνουν στην τακτική της «ανεξάρτητης πολιτικής δύναμης», τότε έχουν ελπίδες να πιάσουν διψήφιο ποσοστό (όποτε και να κάνει εκλογές ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ αποκλείεται να έχει ευνοϊκό κλίμα), οπότε στη συνέχεια μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτό το μομέντουμ και να προσδοκούν να γίνουν ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε το 2012 ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Η εποχή των συμπαγών αστικών κομμάτων εξουσίας έχει παρέλθει.
