Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό «πουθενάς» Εμανουέλ Μακρόν θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο επόμενος πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Εχοντας την υποστήριξη όλων των παραγόντων της Σοσιαλδημοκρατίας και της Δεξιάς (ακόμα και ο Σαρκοζί κάλεσε με προσωπική δήλωση σε υπερψήφισή του) και κυρίως έχοντας την υποστήριξη των πυλώνων του γαλλικού ιμπεριαλισμού, που κατάφερε να τον οδηγήσει από το «πουθενά» στην πρώτη θέση του πρώτου γύρου, δύσκολα θα χάσει από την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, όσες κωλοτούμπες «μετριοπάθειας» κι αν κάνει αυτή ενόψει του δεύτερου γύρου.
Αν διδάσκει κάτι το γαλλικό παράδειγμα είναι πως ακόμα και σε συνθήκες πολιτικής κρίσης, το αστικό σύστημα μπορεί να βρίσκει λύσεις και να τις επιβάλλει, όταν δεν υπάρχει απέναντί του πραγματικό αντίπαλο δέος, όταν δεν υπάρχει πολιτικά συγκροτημένο ταξικό επαναστατικό ρεύμα.
Η Λεπέν είναι αποδεκτή από το γαλλικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, όμως δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα της. Δεν την εμπιστεύονται ότι μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας και να διατηρήσει αλώβητο τον γερμανογαλλικό άξονα, μέσω του οποίου εξασφαλίζονται αυτά τα συμφέροντα. Από την άλλη, δε θα ήθελαν ποτέ να δώσουν δύναμη στο λεγόμενο «ευρωσκεπτικιστικό» ρεύμα, που απλώνεται σε όλη σχεδόν την Ευρώπη. Τα προβλήματα που άνοιξαν στη Βρετανία με το Brexit προκαλούν σύγκρυο στις «κεφαλές» του γαλλικού ιμπεριαλισμού, που δε βρίσκεται άλλωστε και στα πάνω του.
Με δεδομένη τη διαφαινόμενη κατάρρευση του Σοσιαλιστικού Κόμματος (το 6,5% που πήρε ο Αμόν επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις) και την αδυναμία της παραδοσιακής Δεξιάς να βγάλει στο προσκήνιο ένα φρέσκο πρόσωπο (το παιχνίδι παίχτηκε μεταξύ Σαρκοζί, Ζιπέ και Φιγιόν, τριών δεινοσαύρων της Δεξιάς), όλοι οι πυλώνες του συστήματος έπεσαν με τα μούτρα στη στήριξη του «κεντρώου» Μακρόν, που δεν εμφανίστηκε με το σλόγκαν «ούτε Δεξιά, ούτε Αριστερά», όπως θα ανέμενε κανείς, αλλά με το «συνθετικό» σλόγκαν «και Αριστερά και Δεξιά».
Η στήριξη από τα κυρίαρχα μίντια προς τον Μακρόν ήταν πρωτοφανής. Ο βασικός πολιτικός αντίπαλός του, ο Φιγιόν, διασύρθηκε με την αποκάλυψη ενός οικογενειακού σκανδάλου που ήταν γνωστό από παλιά, φυσικά. Από τις εισαγγελικές αρχές κλήθηκε ακόμα και η Λεπέν για κάποιες δικές της «ψιλολαμογιές». Ετσι, δημιουργήθηκε ένα ρεύμα ψηφοφόρων και από τη Δεξιά και από τη Σοσιαλδημοκρατία, που έδωσε τη νίκη στον… άφθαρτο Μακρόν.
Οσο για τον Μελανσόν, που κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη βαθιά κρίση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και να προσεγγίσει το 20%, φτάνοντας μια ανάσα πριν από την τρίτη θέση, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Πρώην υπουργός σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης είναι, που εδώ και κάμποσα χρόνια φιλοδοξεί να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Το έχει κάνει ο Λαφοντέν στη Γερμανία (συνίδρυσε το Linke), το έχουν κάνει σοσιαλδημοκράτες στην Ισπανία (πέρασαν στο Podemos), πασόκοι στην Ελλάδα που κάνουν καριέ-ρα ως συριζαίοι. Ας σταματήσουν, λοιπόν, το παραμύθι περί αριστερού. Εκτός αν η Αριστερά πρέπει να στελεχώνεται μόνο από τα μπάζα της σοσιαλδημοκρατίας.
Και με τον Μακρόν πρόεδρο, όμως, δύσκολα θα βρει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός την πολιτική σταθερότητα. Στις βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου Ιούνη θα δουν πώς θα διαμορφωθεί το παζλ, καθώς ο πρόεδρος τώρα προσπαθεί να στήσει κόμμα.
