Απεργοί μεταλλωρύχοι στο Πανδούρο της Βολιβίας ξυλόκοπησαν μέχρι θανάτου τον αναπληρωτή υπουργό Εργασίας της κυβέρνησης Μοράλες, Ροδόλφο Ιλάνες, που είχε σταλεί εκεί για να διαπραγματευτεί όρους για τη λήξη της απεργίας. Ο φόνος του Ιλάνες ήρθε σαν απάντηση στη δολοφονία από τις δυνάμεις καταστολής, λίγες μέρες προτύτερα, τριών άοπλων εργατών, σε συγκρούσεις μεταξύ απεργών και αστυνομίας κοντά στα ορυχεία. Την απεργία οργάνωσε η Ομοσπονδία Συνεταιρισμών Μεταλλείων της Βολιβίας, παραδοσιακός σύμμαχος του Μοράλες, μετά το ναύαγιο των διαπραγματεύσεων μεταξύ κυβέρνησης και εργατών που ζητούν τη χαλάρωση των περιβαλλοντικών όρων για την εξόρυξη μεταλλευμάτων.
Η συντριπτική πλειοψηφία των μεταλλωρύχων της χώρας δουλεύει σε κοοπερατίβες, οι οποίες εξορύσσουν από επιφανειακά κοιτάσματα ασήμι, κασσίτερο και ψευδάργυρο, τα οποία στη συνέχεια διοχετεύουν στη βιομηχανία. Το μεροκάματο είναι εξευτελιστικό και οι συνθήκες ζωής τους είναι πολύ σκληρές. Επί της ουσίας, ο τρόπος δουλειάς τους δεν έχει καμία διαφορά από αυτή του εργάτη που πληρώνεται με το κομμάτι καλύπτοντας ο ίδιος τα μέσα παραγωγής.
Τα πρώτα χρόνια της κυβέρνησης Μοράλες, αυτά τα κομμάτια της εργατικής τάξης τον είχαν στηρίξει, καθώς τα κρατικά έσοδα από την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της χώρας είχαν δώσει τη δυνατότητα στον Μοράλες να ασκήσει μια οριακή κοινωνική πολιτική στα πρότυπα της Βενεζουέλας. Με το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, οι τιμές του φυσικού αερίου κατακρημνίστηκαν με αποτέλεσμα το δραστικό περιορισμό των κοινωνικών δαπανών και τον περιορισμό της επιρροής του Μοράλες στην εργατική τάξη και στα εργαζόμενα στρώματα, κάτι που φάνηκε καθαρά και στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του περασμένου Μάρτη, που δεν έδωσε τη δυνατότητα στον Μοράλες να διεκδικήσει και τέταρτη θητεία το 2019 (δείτε σχετικά: www.eksegersi.gr/issue/860/Διεθνή/25753.«Πόρτα»-στον-Μοράλες).
Μετά το φόνο του υπουργού, η απεργία σταμάτησε. Οι απεργοί δεν ήταν σε θέση να «σηκώσουν» αυτό το φρορτίο, ενώ ο Μοράλες σκληραίνει τη στάση του, δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ξανασυνομιλήσει με το συγκεκριμένο συνδικάτο. Εχουμε έτσι ένα ακόμα παράδειγμα του δράματος που βιώνει η εργατική τάξη ακόμα και σε καθεστώτα που παριστάνουν τα αριστερά και τα φιλολαϊκά. Σπρωγμένοι από το βάθεμα της φτώχειας τους, οι εργάτες αυτών των συνεταιρισμών ζητούν να χαλαρώσουν οι περιβαλλοντικοί όροι, προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν στις πιο άθλιες συνθήκες. Η «δική τους» κυβέρνηση τους αντιμετωπίζει με την αστυνομική βία, αυτοί ξεσπούν στον υπουργό που θεωρούνταν «δικός τους», χωρίς όμως να μπορούν ούτε να ελέγξουν το ξέσπασμα της οργής τους, ούτε να το εντάξουν σε κάποια απεργιακή τακτική.
Τίποτα το ντροπιαστικό δεν υπάρχει στην απελπισία και στις παλινωδίες ανθρώπων που μάχονται για το ψωμί τους και το ψωμί των οικογενειών τους. Ντροπιαστική είναι η προπαγάνδα κάποιων «αριστερών», που επί χρόνια παρουσίαζαν τον Μοράλες (μαζί με το δίδυμο Τσάβες-Μαδούρο και το δίδυμο Λούλα-Ρούσεφ) ως ελπίδα για το… σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
