Τούτο το Σαββατοκύριακο γίνεται η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στην οποία προσδίδονται… ιστορικές διαστάσεις. Παρά τη συμφωνία ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού για τη δημιουργία ομάδων εργασίας (workshops όπως τις αποκαλούν) που θα συζητήσουν για τα πάντα, ακόμα και για… το φύλο των αγγέλων, είναι άγνωστο αν ο Θεοδωράκης θα παραστεί στη συνδιάσκεψη για ν' απευθύνει έναν τυπικό έστω χαιρετισμό. Το βέβαιο είναι πως ο Θεοδωράκης θα παραστεί και θα απευθύνει χαιρετισμό στο συνέδριο της «Δράσης», στο οποίο επίσης θα παραστεί και θα χαιρετίσει ο Μητσοτάκης! Παράλληλα, για να… γεμίσει το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου, ο Θεοδωράκης έβαλε την Κυριακή και συνεδρίαση της ΜΕΣΥΑ, που είναι κάτι σαν κεντρική επιτροπή του Ποταμιού.
Είναι φανερό πως ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι επικρατεί ψυχροπολεμικό κλίμα. Αυτό πιστοποιήθηκε και την προπασχαλινή περίοδο με την ανταλλαγή πυρών ανάμεσα στους ηγέτες των δύο σχημάτων. Η Φώφη δήλωσε σε συνέντευξή της ότι δεν μπορεί να βαδίσει μαζί με τον Σταύρο, αν αυτός πιστεύει ότι μπορεί να έχουν κοινή πορεία και με τον Μητσοτάκη. Κι ο Σταύρος της απάντησε χωρίς μισόλογα σε δική του συνέντευξη: «Να πάμε μαζί, πού; Η κυρία Γεννηματά υπήρξε υπουργός του κ. Σαμαρά και στο υπουργικό συμβούλιο καθόταν σε διπλανές καρέκλες με τον κ. Μητσοτάκη. Ας αφήσει λοιπόν τις συστάσεις προς το Ποτάμι».
Οσο κυριαρχούσε η αβεβαιότητα ως προς τις άμεσες πολιτικές εξελίξεις, όσο δηλαδή δεν ήταν φανερό αν η πλειοψηφία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα παραμείνει συμπαγής και θα ψηφίσει τα εφιαλτικά μέτρα της πρώτης αξιολόγησης, ασκούνταν από διάφορες κατευθύνσεις πίεση στις ηγεσίες ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού να προσεγγίσουν η μία την άλλη, για να μην συντριβούν και τα δύο κόμματα στις συμπληγάδες του νέου δικομματισμού που χτίζουν Τσίπρας και Μητσοτάκης. Η ηγετική παρέα του ΠΑΣΟΚ που καθοδηγεί την Γεννηματά, ξέροντας ότι ο Θεοδωράκης περισσότερο γλυκοκοιτάζει προς μια συνεργασία με τον Μητσοτάκη, εκτιμώντας ότι αυτός θα είναι ο νικητής των επόμενων εκλογών, εκμεταλλεύτηκε αυτή την πίεση με προτάσεις ενότητας προς το Ποτάμι. Προτάσεις που σ' εκείνες τις συνθήκες ο Θεοδωράκης ήταν αναγκασμένος να δεχτεί καταρχήν, για να μην κατηγορηθεί ότι υπονομεύει το στόχο της ενότητας της Κεντροαριστεράς (ή του Κέντρου, όπως λέει ο ίδιος, για να διαφοροποιηθεί τάχαμου ιδεολογικά).
Τώρα που ο κίνδυνος άμεσης κατάρρευσης της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της συγκυβέρνησης των Τσιπροκαμμένων απομακρύνθηκε (τουλάχιστον για το αμέσως ορατό μέλλον), το blame game ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι παίρνει άλλο χαρακτήρα. Τώρα δε θα κυριαρχούν οι υποκριτικοί όρκοι πίστης στην ανάγκη για ενότητα, με ταυτόχρονο πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα, αλλά θα κυριαρχούν οι εκατέρωθεν αλληλοκατηγορίες για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Το ΠΑΣΟΚ έχει την άνεση να κάνει διμέτωπο: ενάντια και στον ΣΥΡΙΖΑ και στη ΝΔ. Το Ποτάμι, όμως, έχει ένα προβληματάκι στην πολεμική προς τη ΝΔ, γιατί έχει τους νεοφιλελεύθερους στις γραμμές του, οι οποίοι ασκούν πίεση στην κατεύθυνση της συνεργασίας με τη ΝΔ του Κούλη. Κι αυτό θα προσπαθήσει να το εκμεταλλευτεί το ΠΑΣΟΚ, για να τραβήξει στη «νέα συμμαχία» που χτίζει την ομάδα του Λυκούδη, η οποία έχει δείξει με σαφήνεια τις προθέσεις της. Αντίθετα, το Ποτάμι δεν έχει καμιά δυνατότητα να τραβήξει κάποια από τις σκόρπιες σοσιαλδημοκρατικές ομάδες που εξακολουθούν να κινούνται γύρω από το ΠΑΣΟΚ. Εχοντας ήδη εξαντλήσει την όποια δυναμική του Ποταμιού και έχοντας δείξει και τα προσωπικά του «κιλά», ο Θεοδωράκης δεν έχει άλλη επιλογή: ή θα τραβήξει σε μια… τιμητική συμμαχία με τη ΝΔ του Κούλη ή θα γυρίσει ντροπιασμένος να γλείψει τη Φώφη και τον Σκαναδαλίδη. Οσο πατάει σε δυο βάρκες τόσο επιτρέπει στο ΠΑΣΟΚ να κερδίζει πόντους σ' αυτό το blame game για το ποιος φταίει που δεν ενώνεται η Κεντροαριστερά.
Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ο μεγάλος εκνευρισμός που προκαλεί στο ΠΑΣΟΚ ο έρωτας της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Για Ασφαλιστικό και Φορολογικό ήταν η συζήτηση στη Βουλή το περασμένο Σαββατοκύριακο, αλλά η Φώφη κατανάλωσε το ένα τρίτο της ομιλίας της για να πει πως η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία αναγνωρίζει το ΠΑΣΟΚ και μόνο το ΠΑΣΟΚ ως εκπρόσωπό της στην Ελλάδα! Ο Ολάντ και ο Ρέντσι, πάντως, τον Τσίπρα καλούν στις μαζώξεις τους, γιατί ο Τσίπρας κάνει «γκελ» στους δικούς τους ψηφοφόρους. Κι ο Τσίπρας δεν αφήνει την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη, προσπαθώντας να διεισδύσει στο χώρο επιρροής της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, τον οποίο άλλωστε έχει αλώσει προ πολλού ο ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό είναι ένα δεύτερο παιχνίδι, πιο μακρόπνοο σε σχέση με τον ανταγωνισμό ΠΑΣΟΚ-Ποταμιού, γιατί ενδεχομένως να χρειαστεί σχετικά σύντομα να συγκυβερνήσουν ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.
