Μακάβριος απολογισμος
Πτώματα ξεβράζονται καθημερινά στις τουρκικές (φωτογραφία) και τις ελληνικές ακτές του Αιγαίου. Πολλά τα παιδιά ανάμεσά τους. Ομως η… ευαισθησία των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών εξαντλήθηκε με τον μικρό Αϊλάν. Οι επόμενοι νεκροί, τα επόμενα νεκρά παιδιά, δεν μνημονεύονται καν. Οι φωτογραφίες θάβονται στα αρχεία των ΜΜΕ. Και οι ιθύνοντες της ΕΕ αποφεύγουν να εκφέρουν δυο -υποκριτικά έστω- λόγια συμπάθειας. 'Η ανησυχίας. Διαβάζεις τα κείμενα των αποφάσεων και των δελτίων Τύπου και βρίσκεις μόνο προειδοποιήσεις (προς την Ελλάδα κυρίως) για αποτελεσματικότερη φύλαξη των συνόρων και για την κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπου θα μαντρωθούν οι «τυχεροί» που απέφυγαν τον πνιγμό και πέρασαν σώοι από τη μια ακτή του Αιγαίου στην απέναντι. Αν μιλούσαμε με όρους αρχαίους τραγωδίας, θα μιλούσαμε για ύβριν. Η νέμεσις, όμως, φαίνεται να αργεί. Γιατί δε θα 'ρθει από τους θεούς, αλλά από τους ανθρώπους. Και οι άνθρωποι δεν είναι ακόμα έτοιμοι. Αλλοι θαλασσοπνίγονται προσπαθώντας απελπισμένα να περάσουν στην ευρωπαϊκή «γη της επαγγελίας», ενώ οι παλιοί κάτοικοι αυτής της γης -πλην κάποιων μειοψηφιών- σέρνονται αξιοθρήνητα πίσω από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Οπως Βουλγαράκης
Η επιτροπή «πόθεν έσχες» της Βουλής αποδέχτηκε την εισήγηση των ορκωτών λογιστών και αποφάνθηκε κατά πλειοψηφία (διαφώνησε μόνο ο Νικήτας Κακλαμάνης) ότι δεν υπάρχει ζήτημα με τον υπουργό Φλαμπουράρη και επομένως ο σχετικός φάκελος θα τεθεί στο αρχείο.
Η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη. Και η υπόθεση είναι γνωστή. Ειδικά εκείνο το ιδιωτικό συμφωνητικό που επικυρώθηκε για το γνήσιο της υπογραφής από μπατσοσυνδικαλιστή του ΣΥΡΙΖΑ στα κεντρικά της ΕΛΑΣ (και όχι σε ένα αστυνομικό τμήμα ή σ' ένα ΚΕΠ), θα το θυμόμαστε όλοι, διότι αποτελεί μια ακόμη απόδειξη του… ηθικού πλεονεκτήματος που επικαλείται ο ΣΥΡΙΖΑ. Πέραν αυτού, για εμάς το μείζον ζήτημα δεν ήταν το τυπικό, αλλά το ουσιαστικό. Ενας εργολάβος μεσαίου μεγέθους, που έπαιρνε εργολαβίες του Δημοσίου, τοποθετήθηκε πανίσχυρος υπουργός, μεταβιβάζοντας (ό,τι κι αν δεχτούμε για την «ποιότητα» της μεταβίβασης) τις μετοχές του στον επί σειρά πολλών ετών συνεταίρο του, που εξακολουθεί να «τρέχει» την εταιρία όπως προηγούμενα.
Κατά τα άλλα, πολύ πριν τον Φλαμπουράρη, μας είχε κάνει το σχετικό μάθημα ο Βουλγαράκης: «Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»! Τη συνέχεια του Βουλγαράκη τη θυμόμαστε όλοι…
Παλιά «ρεβιζιόνα»
«Φλερτάραμε με πολλές αυταπάτες ως απεδείχθησαν, για Κινέζους, για Ρώσους, για Ντράγκι, για το μέτωπο του Νότου, που έρχεται αλλά καθυστερημένα. Υπήρχαν εναλλακτικές στην τακτική μας που δεν στηρίζονταν στον υπαρκτό συσχετισμό δυνάμεων, άρα μπορεί να τις ονομάσει κανείς πολιτικές αυταπάτες, αλλά δεν υπήρχε ποτέ η επιλογή “ευρώ ή δραχμή''. Και το δημοψήφισμα ο Τσίπρας έτσι το πήρε. Και τώρα να γίνουν εκλογές, πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πρώτος».
Παλιά «ρεβιζιόνα» ο Νίκος Βούτσης, ξέρει να ξεπετάει τα σοβαρά θέματα με ανώδυνες αυτοκριτικές. Τα παραπάνω είναι από συνέντευξη-ποταμό που του πήρε και δημοσίευσε στο κυριακάτικο φύλλο της η «Καθημερινή». Με τη φράση «φλερτάραμε με πολλές αυταπάτες» ο Βούτσης ξεπέταξε ολόκληρη την προεκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, για να καταλήξει στο μόνο που ενδιαφέρει τον ίδιο και τους ομοίους του: η παραμονή στην εξουσία.
Συνένοχος (1)
Κατόπιν εορτής (και αφού προηγουμένως εισέπραξε ένα ισχυρό εκλογικό χαστούκι), ο Π. Λαφαζάνης προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες της ομάδας του για την εξαπάτηση του ελληνικού λαού από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δύσκολα τα καταφέρνει, όμως, όπως φαίνεται καθαρά από τη συνέντευξή του στην κυριακάτικη «Καθημερινή».
Περιγράφει, λοιπόν, για πρώτη φορά, τη συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής όταν ο Τσίπρας εισηγήθηκε την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος: «Ρώτησα στη συνεδρίαση, επανειλημμένα, φορτικά και πιεστικότατα, τι θα κάνουμε σε περίπτωση που βγει “Οχι”. Γιατί δεν θεωρούσα εφικτό να υποχωρήσουν οι πιστωτές ενώπιον της βούλησης του λαού. Παρά τις φορτικές μου ερωτήσεις, υπήρχε επ’ αυτού σιγή ιχθύος. Αν υπήρχε εναλλακτικό σχέδιο για έξοδο από την Ευρωζώνη, θα το φανέρωναν τότε». Αρα, το Μνημόνιο ήταν η προδιαγεγραμμένη κατάληξη. Κι αυτός το ήξερε. Και τι έκανε; Εξαπατούσε τον ελληνικό λαό μαζί με τον Τσίπρα και όλους τους άλλους.
Συνένοχος (2)
Ο Λαφαζάνης αναφέρεται και στην πρόταση των 47 σελίδων, που κατέθεσε η κυβέρνηση στους δανειστές στις αρχές Ιούνη και λέει: «Ημουν ο μόνος στην κυβερνητική επιτροπή που διαφώνησε με την πρόταση αυτή. Είδα τότε εμβρόντητος όλους να συμφωνούν και συνειδητοποίησα ότι η εξουσία είναι πολύ σκληρός μαγνήτης».
Μετά απ' αυτή την πρόταση ακολούθησε και άλλη πρόταση, στις 22 Ιούνη, με την υπογραφή του Τσίπρα μάλιστα. Και μετά, υπήρξε αίτημα του Τσίπρα για νέο δάνειο και νέο Μνημόνιο. Ολ' αυτά πριν το δημοψήφισμα. Επομένως, ήταν προδιαγεγραμμένο τι θα γίνει: ότι σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση θα επέλεγε το «Ναι», ακόμα κι αν η κάλπη έβγαζε «Οχι». Και τι έκανε ο Λαφαζάνης; Βοηθούσε τον Τσίπρα να κάνει τη δουλειά του. Γι' αυτό τιμωρήθηκε στις εκλογές του Σεπτέμβρη. Δεν ξέρουμε αν στο μέλλον (τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ξεφτίσει τελείως) θα μπορέσει να σώσει την παρτίδα. Στην αστική πολιτική έχουμε δει «πεθαμένους» να «ανασταίνονται» αρκετές φορές. Στη συνείδηση των πραγματικών αριστερών και κομμουνιστών, όμως, ο Λαφαζάνης και η παρέα του θα μείνουν ως οι συνένοχοι του Τσίπρα και της κλίκας του, που απλώς πήδησαν την τελευταία στιγμή από το κυβερνητικό σκάφος, εκτιμώντας ότι θα διασωθούν.
Υποκρισία
«Ζητώ για πολλοστή φορά συγνώμη από τον ελληνικό λαό, γιατί εμπιστεύτηκα τον Τσίπρα που βλέπει μόνο την εξουσία», δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος, επισκεπτόμενος το αγροτικό μπλόκο στην Κορινθία. Χωρίς κανένα σεβασμό στην ηλικία του (γιατί τα ενεργά πολιτικά πρόσωπα δεν έχουν ηλικία), θα του πούμε κι εμείς για πολλοστή φορά ότι είναι υποκριτής. Αν είχε λίγη τσίπα, αν πραγματικά εννοούσε τη συγνώμη, τότε θα αποσυρόταν από τα δημόσια πράγματα και θα ιδιώτευε. Ομως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η αυτοπροβολή. Γι' αυτό και δρα ως παρακολούθημα όλων των εξουσιαστών που τον έχουν ανάγκη. Το έκανε με τον Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, το ξαναέκανε με τον Α. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Εξυπηρετήσεις
Βιαζόταν η Περιφέρεια Αττικής να διαθέσει τα εισιτήρια θεάτρου που προβλέπονταν από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Επισιτιστικής και Βασικής Υλικής Συνδρομής, διότι στα τέλη του 2015 το πρόγραμμα έκλεινε και λεφτά το 2016 δεν μπορούσαν να εκταμιευτούν. Ετσι, έκλεισε συμφωνία με τις μεγάλες θεατρικές επιχειρήσεις του κέντρου της Αθήνας, αγοράζοντας απ' αυτές όλα τα εισιτήρια και προκαλώντας την αντίδραση της Αιμιλίας Υψηλάντη, προέδρου της Ενωσης Μη Κερδοσκοπικών Θιάσων (πόσο μη κερδοσκοπική είναι η θεατρική επιχείρηση της Υψηλάντη δεν μας ενδιαφέρει εδώ). Η δικαιολογία ότι δεν προλάβαιναν μέσα σ' ένα δίμηνο να εντάξουν όλα τα θέατρα στο πρόγραμμα, διότι αυτά δεν ανταποκρίθηκεν έγκαιρα, οπότε τα εισιτήρια αγοράστηκαν -όλως τυχαίως- από τις μεγάλες επιχειρήσεις της «σόου μπιζ», δεν μπορεί να πείσει ούτε «ούγκανους». Εξυπηρετήσεις στους ισχυρούς του χώρου έκανε η μαντάμ Δούρου.
Επιβράβευση
Ανάμεσα στις επιχειρήσεις που πήραν μερίδιο από τη μπίζνα είναι και το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Μαγαζί της οικογένειας Εφραίμογλου, που διευθύνεται από τη Σοφία Κουνενάκη-Εφραίμογλου, μέλος (για δεύτερη θητεία) του ΔΣ του ΣΕΒ. Πρόκειται προφανώς για επιβράβευση της εν λόγω εταιρίας, η οποία τσάκισε εν τη γενέσει της την προσπάθεια να στηθεί επιχειρησιακό σωματείο, απολύοντας τραμπούκικα τον Γιάννη Καραμήτρο και τον Νίκο Σταυρίδη, πρόεδρο και ταμία της προσωρινής διοικούσας επιτροπής (η υπόθεση βρίσκεται ήδη στα δικαστήρια επίλυσης εργατικών διαφορών). Και μη μας πει η κυρία Δούρου ότι οι συνεργάτες της δεν γνώριζαν το γεγονός, διότι όφειλαν να το γνωρίζουν, αφού υπήρξαν δημοσιεύματα (και στην «Αυγή») και καταγγελία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος Ακροάματος. Οταν, όμως, αυτό το μαγαζί ανήκει σε μέλος του ΔΣ του ΣΕΒ, η κάθε κυρία Δούρου θα είναι με την καπιταλιστική ιδιοκτησία και όχι με τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους.
Μια χαρά
Ο Μπουμπούκος κάλεσε τον Παππά «να βγάλει τη στολή της χούντας και να γίνει ένας κανονικός ευρωπαίος πολιτικός». Ο Παππάς απάντησε ότι ο Μπουμπούκος υπήρξε οπαδός της χούντας. Ο Μπουμπούκος απέσυρε το χαρακτηρισμό «στρατηγός της χούντας», γιατί «στην πολιτική πρέπει να έχουμε ανθρωπιά». Και διαμαρτυρήθηκε για όσα του προσήψε ο Παππάς: «Πότε ακριβώς έχω εκφραστεί εγώ υπέρ της χούντας; Ντροπή!». Μια χαρά περνάνε στα πέριξ της πλατείας Συντάγματος στέκια.
Βολεύτηκε κι αυτός
Βολεύτηκε κι ο Γιάννης Μυλόπουλος, πρώην πρύτανης του ΑΠΘ, με την προεδρία της «Αττικό Μετρό ΑΕ». Μπορεί να ξεσηκώθηκε ολόκληρη η αντιπολίτευση, μπορεί ν' άκουσε κατηγορίες για τις εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις του, μπορεί ο Σπίρτζης να μην τον υπερασπίστηκε (δεν ήταν φαίνεται δική του επιλογή), όμως άνθρωποι σαν τον Μυλόπουλο έχουν μάθει, χρόνια τώρα, να τους φτύνουν και να λένε ότι ψιχαλίζει. Η κοινοβουλευτική διαδικασία έγκρισης του διορισμού του ήταν απλώς μια δοκιμασία που ήξερε ότι θα περάσει. Μόλις εγκατασταθεί στο θώκο της κρατικής εταιρίας, δε θα τον ενοχλεί κανένας.
Vertigo
Τη λέξη «πραξικόπημα» είχαμε πολύ καιρό να την ακούσουμε από συριζαίικα χείλη. Ευτυχώς που βρέθηκε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, ο «πολύς» Ανδρέας Νεφελούδης να μας θυμίσει (μέσω… facebook), ότι «το μαύρο μέτωπο αρχίζει να ξανακτυπά» και του θυμίζει «μέρες του Ιούλη αυτή η κατάσταση, με πιο επικίνδυνα όμως χαρακτηριστικά»! Οι του «μαύρου μετώπου», κατά τον Νεφελούδη, έχουν ανακατευτεί με τους αγρότες και απειλούν. «Δεν είναι οι όποιες, σεβαστές, διαφωνίες και ενστάσεις για το ασφαλιστικό, ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ», γράφει. Και καλεί σε «αντίσταση, νομιμότητα και πρόοδο»!
Ξεφτίλες
Το είδαμε κι αυτό. Η ΓΣΕΕ (μέσω του περιβόητου Ινστιτούτου Εργασίας), πλήρωσε την εταιρία ALCO, η οποία έκανε «έρευνα» σε δείγμα 1.000 ατόμων, η οποία κατέγραψε «την έντονη διαφωνία της ελληνικής κοινωνίας για την προωθούμενη μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό». Οπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο Τύπου της ΓΣΕΕ, «η έρευνα φανερώνει μεταξύ άλλων την εκτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών ότι η κυβερνητική πρόταση δε διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, θα οδηγήσει στην αύξηση της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας και θα υποθηκεύσει το μέλλον των νέων γενεών».
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Την έμμεση ομολογία της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης ότι για να μάθει τη γνώμη των μελών της καταφεύγει σε εταιρία δημοσκοπήσεων; 'Η το γεγονός ότι δίνονται λεφτά σε μια τέτοια εταιρία για να καταγράψει γνώμες που εκφράζονται ανοιχτά πλέον μέσω κινητοποιήσεων; Σημειώνουμε μόνο τις «υπόγειες διαδρομές» που κρύβουν συνήθως τέτοιες αναθέσεις από τους εργατοπατέρες προς ιδιωτικές εταιρίες.
