Ενα από τα μυθιστορήματα που θεωρούνται κλασικά στην ιστορία της λογοτεχνίας είναι η «Μαντάμ Μποβαρί» του Γκιστάβ Φλομπέρ, που γράφτηκε το 1857 και όταν πρωτοδημοσιεύτηκε προκάλεσε σάλο. Σχεδόν 150 χρόνια μετά, παρακολουθούμε μία ακόμη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη.
Η σκηνοθέτης επέλεξε να μείνει όσο πιο «πιστή» γίνεται στο έργο του Φλομπέρ. Ετσι, παρακολουθούμε μια ταινία με απίστευτες λεπτομέρειες ως προς την αναπαράσταση της εποχής. Δυστυχώς, αυτό ίσως και να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας.
Οταν καταπιάνεται κανείς με ένα κλασικό έργο, μια ερώτηση στην οποία πρέπει να απαντήσει είναι το γιατί. Γιατί το συγκεκριμένο έργο και όχι ένα άλλο. Στη συγκεκριμένη απόπειρα, αυτό έμεινε αναπάντητο. Το αποτέλεσμα είναι μια άνευρη ταινία, χωρίς αιχμές, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, που μάλιστα στο σύγχρονο θεατή δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Κι αυτό γιατί δεν πετυχαίνει να μεταφέρει την πολυπλοκότητα του έργου του Φλομπέρ, το οποίο στάθηκε ιδιαίτερα κριτικό απέναντι στην κοινωνική θέση των γυναικών την εποχή εκείνη. Αν αυτό μπει σε δεύτερη μοίρα κι επικρατήσει το κομμάτι που έχει να κάνει με τις ερωτικές περιπέτειες και τις οικονομικές σπατάλες, το έργο του Φλομπέρ αποδυναμώνεται τελείως. Για να μην είμαστε άδικοι και στην ταινία υπάρχουν κάποια σημάδια, όπως αυτά της ατελείωτης ανίας της Μποβαρί, όμως η ταινία συνολικά δεν καταφέρνει να κάνει μια συνεπή ανάγνωση του έργου, παρά άγεται και φέρεται ανάμεσα σε διάφορα στοιχεία του.
Ελένη Π.
