Στις 9 Μάη δημοσιεύσαμε άρθρο με τίτλο «Εδώ και τώρα να καταργηθούν όλες οι μνημονιακές αντιδασικές διατάξεις». Το άρθρο αναπαράχθηκε πλατιά στο Διαδίκτυο. Μεταξύ των ιστοσελίδων που το αναπαρήγαγαν ήταν και το «Δασαρχείο» (www.dasarxeio.com), ιστοσελίδα που είναι η μοναδική με πλήρη ειδησεογραφία και αρθρογραφία για τα δάση και τη δασική πολιτική. Στο άρθρο αναφέραμε ότι η Αυτόνομη Δημοκρατική Συνεργασία Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΔΣΔΔΥ) είχε παραδώσει στα μέσα του Μάρτη στον αναπληρωτή υπουργό Ι. Τσιρώνη αναλυτικό κείμενο με όλες (εκτός από επτά) τις μνημονιακές αντιδασικές διατάξεις, ζητώντας του να βάλει μπροστά τη διαδικασία κατάργησής τους με νέες νομοθετικές ρυθμίσεις. Αναφέραμε, ακόμη, ότι ο αναπληρωτής υπουργός σιωπά, ενώ η ΑΔΣΔΔΥ σταμάτησε να τον πιέζει.
Το δημοσίευμα ενόχλησε σφόδρα τον Ι. Τσιρώνη και τον υποχρέωσε, την Τρίτη 12 Μάη, να δώσει προφορική εντολή στον Γενικό Διευθυντή Ανάπτυξης και Προστασίας Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος να συντάξουν οι υπηρεσίες του κείμενο με όλες αυτές τις άμεσα καταργούμενες διατάξεις και να του το παραδώσει προκειμένου να καταθέσει νομοσχέδιο για ψήφιση στη Βουλή. Παρεμπιπτόντως, αναφέρουμε ότι στις καταργούμενες μνημονιακές αντιδασικές διατάξεις είναι και τα άρθρα 42 και 43 του νόμου 4277/2014, με τα οποία παραχωρούνται 6 στρέμματα του άλσους της Ν. Φιλαδέλφειας και επιχειρήθηκε να γίνει «σουρωτήρι» όλο το άλσος (το άρθρο 43 έχει ήδη καταργηθεί με το νόμο 4280/2014).
Ομως, ενώ από τη μια τίθεται το ζήτημα της άμεσης κατάργησης όλων των μνημονιακών αντιδασικών διατάξεων, από την άλλη η καπιταλιστική εταιρία του γνωστού Ν. Χλύκα (έγινε πια ΑΕ) ανέλαβε να κωδικοποιήσει τη δασική νομοθεσία, μέσω διαγωνισμού που κατακύρωσε ο Ειδικός Γραμματέας Υδάτων Κ. Τριάντης. Η ιστορία δεν είναι τωρινή. Ο διαγωνισμός για την «Κωδικοποίηση της Δασικής Νομοθεσίας» είχε προκηρυχτεί το καλοκαίρι του 2012.
Από τότε ακόμη, αυτός ο διαγωνισμός ήταν ενάντια στο δασικό πλούτο, γιατί απλούστατα θα παγιώνονταν όχι μόνο οι μνημονιακές αντιδασικές διατάξεις, αλλά και άλλες που είχαν εισαχθεί προγενέστερα. Τώρα που τίθεται στην ημερήσια διάταξη η κατάργησή τους και ο αναπληρωτής υπουργός Ι. Τσιρώνης δέχεται φραστικά να τη νομοθετήσει άμεσα, αυτή η κωδικοποίηση της δασικής νομοθεσίας είναι απαράδεκτη. Πρέπει, λοιπόν, άμεσα ο Ι. Τσιρώνης να κινήσει τη διαδικασία για το σταμάτημα αυτού του διαγωνισμού.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι για του οποίους αυτός ο διαγωνισμός πρέπει να καταργηθεί. Ο Ν. Χλύκας στέλνει υπαλλήλους του στις Διευθύνσεις Δασών που υπάγονται στη Γενική Διεύθυνση Δασών, προκειμένου να συγκεντρώσουν υπουργικές αποφάσεις, εγκυκλίους και νόμους για να τις σκανάρουν με σκοπό να δημιουργήσουν το ηλεκτρονικό αρχείο, που όταν το τελειώσουν θα το παραδώσουν στη Γενική Διεύθυνση Δασών. Θα κάνουν δηλαδή κάτι που θα μπορούσαν να το κάνουν υπάλληλοι των Διευθύνσεων και να κερδίσει το δημόσιο το 1.082.400 ευρώ που θα εισπράξει ο Ν. Χλύκας τον Ιούνη του 2016 με την παράδοση της Κωδικοποίησης της Δασικής Νομοθεσίας (που θα είναι καταστροφική για το δασικό πλούτο της χώρας, όπως προαναφέραμε).
Αν αφαιρέσουμε τον ΦΠΑ, ο Ν. Χλύκας θα εισπράξει 880.000 ευρώ και απ΄αυτά θα δαπανήσει, όπως μας έχουν αναφέρει υπηρεσιακοί παράγοντες, γύρω στις 80.000 ευρώ. Οι ίδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες μας ανέφεραν ότι η δουλειά αυτή έπρεπε και μπορούσε να γίνει από τις υπηρεσίες της Γενικής Διεύθυνσης Δασών και πως αυτό είχαν εισηγηθεί στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, αλλά δεν εισακούστηκαν.
Θυμίζουμε ότι το Νοέμβρη του 2010, με απόφαση της τότε υπουργού Τ. Μπιρμπίλη, είχαν συγκροτηθεί επιτροπές από υπηρεσιακούς παράγοντες. Μία απ’ αυτές είχε αρχίσει να κάνει σοβαρή δουλειά και αν αφήνονταν θα ολοκλήρωναν το έργο της Κωδικοποίησης της Δασικής Νομοθεσίας. Δεν αφέθηκαν, γιατί ήταν ειλημμένη η απόφαση να δοθεί η δουλειά αυτή στον Ν. Χλύκα, που εδώ και χρόνια κυριαρχεί στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις αυτού του τομέα.
Με βάση την προκήρυξη του διαγωνισμού, δίνεται η δυνατότητα στην εταιρία που θα πάρει τη δουλειά να προχωρήσει στην τροποποίηση διατάξεων της ισχύουσας νομοθεσίας, με πρόσχημα «την επίλυση χρόνιων ζητημάτων, την απλούστευση και άρση των αντιφάσεων, καθώς και τις ανάγκες του εκσυγχρονισμού, σύμφωνα με τις νέες απαιτήσεις και το κοινοτικό κεκτημένο».
