Την προηγούμενη βδομάδα αποκαλύψαμε ένα οικολογικό έγκλημα που συντελείται σε βάρος του πανέμορφου πευκοδάσους της περιοχής Σχίνου-Πισίων-Περαχώρας στην περιοχή του Λουτρακίου. Μεταξύ των άλλων τονίσαμε ότι εκτός από την άδεια υλοτομίας, που πρέπει να εκδώσει το Δασαρχείο Κορίνθου, πρέπει να εκδώσει και πρωτόκολλο εγκατάστασης του υλοτόμου. Το Δασαρχείο Κορίνθου αρνήθηκε να μας δώσει τόσο τις άδειες υλοτομίας όσο και τα πρωτόκολλα εγκατάστασης, με το επιχείρημα ότι η αίτησή μας είναι γενικόλογη.
Αυτή ήταν η δεύτερη αίτησή μας. Στις 8 Απρίλη του 2014 είχαμε υποβάλει άλλη αίτηση, ζητώντας να μας δοθούν μόνο οι άδειες υλοτομίας που είχαν δοθεί την τελευταία πενταετία σε δύο κατοίκους της περιοχής, τον Χρ. Φόρτη και τον Ι. Γκίκα. Τότε, ο Δασάρχης Κορίνθου μας απάντησε, ότι στον Χρ. Φόρτη δε δόθηκε ποτέ άδεια υλοτομίας, ενώ στον Ι. Γκίκα είχαν δοθεί τέσσερις άδειες υλοτομίας, (από μία στις 3.9.2008 και στις 8.9.2009 και δύο στις 4.11.2013). Τότε δεν ζητήσαμε τα πρωτόκολλα εγκατάστασης, όμως ο Δασάρχης όφειλε να μας τα δώσει, δεδομένου ότι αυτά αποτελούν τα πιο σημαντικά έγγραφα προκειμένου να ελεγχθεί αν γίνεται νομότυπα και επιστημονικά σωστά η υλοτομία. Θυμίζουμε ότι η υλοτομία δεν γίνεται βασικά για την αποκόμιση ξυλείας ή καυσόξυλων, αλλά για την ανάπτυξη ενός δάσους.
Στην δεύτερη αίτησή μας, που την υποβάλαμε στις 17 Οκτώβρη του 2014, ζητήσαμε να μας δοθούν τα πρωτόκολλα εγκατάστασης τόσο και για τον Ι. Γκίκα όσο και για άλλους υλοτόμους, στους οποίους δόθηκαν άδειες υλοτομίας. Αυτό το σαφέστατο αίτημα ο Δασάρχης χαρακτήρισε γενικό και αόριστο και αρνήθηκε να μας δώσει τα έγγραφα! Κατά πάσα πιθανότητα, δεν είχε συντάξει πρωτόκολλα εγκατάστασης και έτσι δεν είχε να μας δώσει αυτά τα πολύ σημαντικά έγγραφα.
Αν υποθέσουμε (υπόθεση εργασίας) ότι έχει συντάξει πρωτόκολλα εγκατάστασης και δε θέλησε να μας τα δώσει, πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτά τα πρωτόκολλα δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην πράξη, γιατί τότε θα έπρεπε όλα τα δένδρα που με βάση το πρωτόκολλο θα κόβονταν να προσημανθούν με ειδική σφύρα και αφαίρεση τμήματος του φλοιού. Αυτή η εργασία έπρεπε να γίνει από υπάλληλο του Δασαρχείου επιφορτισμένο με την εγκατάσταση του υλοτόμου. Στην επιτόπια έρευνα που κάναμε στο δάσος, τέτοια επισήμανση δεν βρήκαμε ούτε σε ένα κορμό.
Επομένως, ακόμη και αν είχαν εκδοθεί άδειες υλοτομίας και πρωτόκολλα εγκατάστασης, η υλοτομία είναι παράνομη. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 παράγραφο 3 του ΠΔ της 19-11-1928, «υλοτομίαι γενόμεναι κατά παράβασιν των ανωτέρω διατάξεων, (σ.σ. διατάξεων σχετικά με τα πρωτόκολλα εγκατάστασης), θεωρούνται ως παρανόμως και εν αγνοία της δασικής αρχής ενεργηθείσαι, οι δε ενεργήσαντες ταύτας υλοτόμοι υπόκεινται εις ποινικήν δίωξιν και τα παρανόμως παραχθέντα δασικά προϊόντα δημεύονται και κατάσχονται».
Τι ενέργειες έκαναν το Δασαρχείο και οι υπηρεσιακοί παράγοντες που εποπτεύουν το Δασάρχη Κορίνθου; Απολύτως τίποτα. Οι υλοτόμοι συνεχίζουν να ξεπατώνουν το δάσος και να εμπορεύονται τα παρανόμως κτηθέντα ξύλα, είτε ως καυσόξυλα είτε ως ξυλεία. Προκειμένου να δικαιολογήσουν την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων τους για την ανάπτυξη και προστασία του δάσους, μερικοί από τους αρμόδιους επικαλούνται το ελλιπές προσωπικό τόσο της Διεύθυνσης Δασών Κορίνθου όσο και του Δασαρχείου Κορίνθου, αλλά και την έλλειψη καταγγελιών από τους κατοίκους της περιοχής. Ακόμη, όμως, και μ’ αυτό το λειψό προσωπικό θα μπορούσαν να συλλάβουν επ’ αυτοφώρω τους λαθροϋλοτόμους ή να τους αναγκάσουν να σταματήσουν το ξεπάτωμα του δάσους.
Αναφέραμε την προηγούμενη εβδομάδα ότι οι δασικές υπηρεσίες θα μπορούσαν κάλλιστα να εισηγηθούν στον γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης (πρώην Περιφέρειας) να αποβληθούν εδώ και τώρα οι ιδιώτες, να επιστρέψει το δάσος στο δημόσιο και να κηρυχθούν αναδασωτέα τα τμήματά του που ξεχερσώθηκαν. Στο άρθρο 14 του δασοκτόνου νόμου 3208/2003, βάσει του οποίου παραχωρήθηκε κατά κυριότητα το δάσος σε πρώην ρητινοκαλλιεργητές, προβλέπεται επίσης (παράγραφος 3) η επιστροφή του δάσους στο δημόσιο. Παραθέτουμε τη διάταξη:
«Σε περίπτωση παραβίασης των όρων του παραχωρητηρίου και μεταβολής της χρήσης του παραχωρηθέντος δάσους, με ολική ή ουσιώδη μερική αποψίλωσή του, το παραχωρητήριο ανακαλείται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας, (σ.σ. τώρα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης), προς το σκοπό της αποκατάστασης του δασικού χαρακτήρα από τη δασική υπηρεσία» (η επισήμανση δική μας).
Με δεδομένο ότι έχουν αποψιλωθεί αρκετά τμήματα του εν λόγω δάσους, θα έπρεπε εδώ και καιρό οι δασικές υπηρεσίες της Κορίνθου και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου να εισηγηθούν στο γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης την επιστροφή του δάσους στο δημόσιο. Δεν μας πείθουν ότι δεν γνωρίζουν την αποψίλωση που έγινε στο δάσος. Απλά, οι υπηρεσιακοί παράγοντες την ανέχονται και προσπαθούν να καλυφθούν με το πρόσχημα του λειψού προσωπικού. Το προσωπικό είναι πράγματι λειψό, αλλά είναι αρκετό για να γίνει μια επιτόπια και πλήρης έρευνα στο δάσος προκειμένου να διαπιστωθεί η αποψίλωσή του.
Την περασμένη Τρίτη, που γράφονται αυτές οι γραμμές, στείλαμε το άρθρο του προηγούμενου φύλλου στον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Δασών Κορίνθου, στον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Συντονισμού και Επιθεώρησης Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου και στον Γενικό Διευθυντή Δασών. Οι δύο τελευταίοι δήλωσαν γενικά και αόριστα ότι θα επιληφθούν του ζητήματος (δεν το λένε για πρώτη φορά), ενώ ο πρώτος μας δήλωσε ότι μετά από τη γραπτή καταγγελία μας (έτσι χαρακτήρισε το άρθρο) θα μεταβεί επιτόπου και θα κάνει αυτοψία. Μας διευκρίνισε ότι ενεργεί έτσι μόνο μετά από γραπτές καταγγελίες.
Το επόμενο διάστημα θα φανεί «πού το πάει» ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Δασών Κορίνθου. Είμαστε επιφυλακτικοί απέναντί του, μολονότι έχει έργο υπεράσπισης του δάσους, γιατί εδώ και καιρό έπρεπε να κάνει ο ίδιος μια επιτόπια και εκτεταμένη αυτοψία στο δάσος, με την οποία θα διαπίστωνε, «ιδίοις όμμασι» τη μεγάλη ζημιά που υπέστη από την παράνομη υλοτομία, ώστε να εισηγηθεί στη συνέχεια στο γενικό γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου την αποβολή όλων των ιδιωτών.
Στο Δασάρχη Κορίνθου δεν στείλαμε το άρθρο, γιατί αρνήθηκε να μας δώσει όλες τις άδειες υλοτομίας και τα πρωτόκολλα εγκατάστασης, αλλά και γιατί έχουμε βάσιμες ενδείξεις ότι «κάτι δεν πάει καλά» στην υπηρεσία του. Μετά τη δημοσιοποίηση του προηγούμενου άρθρου μας, υλοτόμος τηλεφώνησε στα γραφεία της «Κόντρας», για να μας πει, μισοδιαμαρτυρόμενος και μισοαπειλώντας, ότι γνωρίζει πως έχουμε κάνει αίτηση στο Δασαρχείο και ζητάμε έγγραφα. Πώς γνώριζε ο συγκεκριμένος υλοτόμος (το όνομα του οποίου δεν αναφέρθηκε στο άρθρο μας), ότι εμείς έχουμε υποβάλει τέτοια αίτηση στο Δασαρχείο; Ποιος τον ενημέρωσε και τι είδους «σχέσεις» υπάρχουν ανάμεσα στον υλοτόμο και το Δασαρχείο; Εμείς γνωρίζουμε πως κάποιοι υλοτομούν παράνομα, ανεξάρτητα από τα «νομιμοποιητικά χαρτιά» που έχουν πάρει από το Δασαρχείο Κορίνθου, γιατί απλούστατα δεν έχουν ελεγχθεί από τις δασικές υπηρεσίες, πριν ή μετά από τη λαθροϋλοτομία που διεξάγουν όπου θέλουν και σε όση έκταση θέλουν.
Μετά από τα παραπάνω, αναρωτιόμαστε: θα ελεγχθεί ο Δασάρχης Κορίνθου για τη συμπεριφορά του; Αν είναι αυτός που ενημέρωσε το συγκεκριμένο υλοτόμο για την αίτηση που υπέβαλε ένας δημοσιογράφος, μπορεί να παραμένει στη θέση του;
Επανερχόμαστε στο ουσιαστικότερο ζήτημα. Κατά τη γνώμη μας οι δασικές υπηρεσίες θα μπορούσαν να ελέγξουν και να βάλουν τέλος στη λαθροϋλοτομία, ακόμη και με το λειψό προσωπικό που διαθέτουν, αν είχαν πραγματικά τη βούληση γι’ αυτό. Εχουν τη δυνατότητα, γιατί το ΠΔ 19-11-1928, που ισχύει, έχει και πολλές ακόμη διατάξεις (εκτός από την άδεια υλοτομίας και το πρωτόκολλο εγκατάστασης), που αν εφαρμοστούν δεν μπορεί κανένας λαθροϋλοτόμος να ξεφύγει από την «τσιμπίδα του νόμου», ακόμη και στην περίπτωση που το προσωπικό είναι λειψό. Είναι για παράδειγμα τα άρθρα 53, 54, 55, 56, 57, 58, 66, 67.
Ακόμη, είναι τέτοια η γεωγραφία της συγκεκριμένης περιοχής που η παράνομη υλοτομία μπορεί να ελεγχθεί με ελάχιστους δασοφύλακες. Δεν μπορεί να ξεμυτίσει ο λαθροϋλοτόμος, κουβαλώντας με αυτοκίνητο τα καυσόξυλα είτε προς το Αλεποχώρι είτε προς την Περαχώρα, και να μη γίνει αντιληπτός. Πέραν όλων των άλλων, οι υλοτόμοι πρέπει να έχουν πάρει άδεια και για το αυτοκίνητο μεταφοράς των καυσόξυλων.
Αυτοί κόβουν πεύκα όλη τη χρονιά, τα ρίχνουν στο χώμα για να ξεραθούν και τα μαζεύουν το φθινόπωρο. Ενας απ’ αυτούς που έχουμε εντοπίσει ενεργεί εντελώς απροκάλυπτα, φτάνοντας στο σημείο να απαντά σε τηλεφωνικές κλήσεις από αγνώστους και να κλείνει συμφωνίες μεταφοράς καυσόξυλων στο Σχίνο ή το Αλεποχώρι, με τιμή από 80 μέχρι 100 ευρώ τον τόνο και να δίνει ραντεβού για την παράδοση των καυσόξυλων! Το γεγονός ότι δε φοβάται τυχόν καταγγελία δείχνει ότι «ακουμπάει» κάπου στις δασικές υπηρεσίες. Εμείς προτείναμε σε υπηρεσιακούς παράγοντες να τους δώσουμε τα τηλέφωνά του και να δοκιμάσουν οι ίδιοι να αγοράσουν απ’ αυτόν καυσόξυλα από πεύκο, αλλά δε δέχτηκαν.
Σε πολλές αυλές σπιτιών υπάρχουν στοίβες με καυσόξυλα από πεύκο, που αγοράστηκαν από τους λαθροϋλοτόμους χωρίς αποδείξεις. Κάνοντας έρευνα, δασικοί υπάλληλοι θα μπορούσαν να μάθουν πολύ εύκολα από τους κατόχους των καυσόξυλων, κατοίκους της περιοχής, τους προμηθευτές τους. Με λίγα λόγια, δε θα χρειάζονταν καταγγελίες από κατοίκους που διαφωνούν με τη λαθροϋλοτομία και πονούν από την απροκάλυπτη καταστροφή του δάσους για να πιάσουν τους λαθροϋλοτόμους στα πράσα. Γιατί οι κάτοικοι βλέπουν και ξέρουν. Οταν μια υπηρεσία είναι «σουρωτήρι», δεν μπορούν να την εμπιστευτούν και να κάνουν καταγγελία, διακινδυνεύοντας πράξεις εκδίκησης από τους λαθροϋλοτόμους. Και σε τελευταία ανάλυση, είναι καθήκον των δασικών υπηρεσιών να προστατέψουν το δάσος και όχι να καλύπτονται πίσω από την ανυπαρξία καταγγελιών από τους κατοίκους. Περιμένουμε να δούμε πώς θα ανταποκριθούν τώρα, που η καταγγελία γίνεται από εμάς.
Πρέπει, λοιπόν, να τελειώνουμε με τη λαθροϋλοτομία, να αποβληθούν άμεσα οι ιδιώτες από το πευκοδάσος Σχίνου-Πισίων-Περαχώρας και να επιστρέψει το δάσος στο δημόσιο.
Γεράσιμος Λιόντος
