«Προκαλώ τη Νέα Δημοκρατία να καταθέσει ένα μέτρο του ΣΥΡΙΖΑ που υπάρχει στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και να αφορά νοικοκυριά με εισόδημα πάνω από 700 ευρώ το μήνα. Επαναλαμβάνω, επειδή μιλάτε για παροχές ή για εξωπραγματικά θέματα, πείτε μας ένα μέτρο. Είναι ένα πρόγραμμα επικεντρωμένο σε αυτό το κομμάτι του πληθυσμού που η μνημονιακή κατάσταση το έχει οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις. Είναι ένα πολύ συγκεκριμένο πακέτο μέτρων, κοστολογημένο σε σχέση με τους πόρους που αφορά ένα συγκεκριμένο κομμάτι του πληθυσμού».
Γιώργος Σταθάκης
Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία θυμούνται ασφαλώς τον αλήστου μνήμης υπουργό Εργασίας της κυβέρνησης Καραμανλή (του πρεσβύτερου) Κ. Λάσκαρη, ο οποίος στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της χούντας διακήρυξε το τέλος της πάλης των τάξεων. Αν τότε γέλασαν και οι πέτρες με τον γραφικό δεξιό, πρώην εργατοπατέρα, τι πρέπει να κάνουν με τον… ριζοσπάστη αριστερό Α. Τσίπρα, που από το βήμα τη ετήσιας διάσκεψης της Ελληνικής Ενωσης Επιχειρηματιών διακήρυξε: «Θα βάλουμε τη κόκκινη γραμμή της νομιμότητας ανάμεσα στην υγιή επιχειρηματικότητα και στην κρατικοδίαιτη διαπλοκή»!
Κάτι παλαιομαρξιστές που θεωρούν ότι η «κόκκινη γραμμή» (τι κόκκινη γραμμή, βάραθρο με απροσμέτρητο βάθος είναι) περνά ανάμεσα στην αστική τάξη και την εργατική τάξη, να τα ξεχάσουν αυτά τα παρωχημένα σχήματα. Η διαχωριστική γραμμή περνά πλέον ανάμεσα στην «υγιή επιχειρηματικότητα» και τα «λαμόγια της διαπλοκής». Ολοι οι άλλοι, εργάτες και «υγιείς» καπιταλιστές, είμαστε ίσοι. Οπως είπε και ο Τσίπρας απευθυνόμενος στο ενθουσιώδες ακροατήριο των καπιταλιστών, «οι πόρτες μας θα είναι ανοιχτές σε όλους, γιατί η Ελλάδα μας έχει ανάγκη όλους»!
Κάποτε, ο Ανδρέας Παπανδρέου, αποτίοντας σπονδή στα «νέα τζάκια», τα οποία όφειλε να στηρίξει το ΠΑΣΟΚ, ξιφούλκησε εναντίον των «200 οικογενειών» που υποτίθεται ότι καταδυνάστευαν τον τόπο. Ποτέ δεν τις πείραξε αυτές τις «200 οικογένειες», βέβαια, αλλά χώρος για τα «νέα τζάκια» βρέθηκε. Η ελληνική αστική τάξη… ανανεώθηκε. Υστερα ήρθε ο Καραμανλής και το περιόρισε το θέμα. Ετσι, από τις «200 οικογένειες» φτάσαμε στους «τέσσερις-πέντε νταβατζήδες» του Μπαϊρακτάρη. Ο Τσίπρας δεν έδωσε αριθμό, όμως ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Π. Κουρουμπλής, υπήρξε λαλίστατος, συμμετέχοντας σε τηλεοπτικό πάνελ πρωινάδικου: «Ο Καραμανλής ξεκίνησε το θέμα με τους νταβατζήδες αλλά εμείς θα το πάμε παραπέρα. Τρεις – τέσσερις οικογένειες είναι αυτές και τις ξέρουμε»! Εκεί, βέβαια, αντιμετώπισε κάποιες δυσκολίες, καθώς ο παριστάμενος υφυπουργός Β. Κεγκέρογλου, τον κάρφωσε: «Εννοείτε αυτό που λένε στα πηγαδάκια της Βουλής; Οτι υπάρχει εταιρία της οποίας νομικός σύμβουλος ήταν μεγαλοστέλεχος και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ;». Τον Ν. Κωνσταντόπουλο εννοούσε. Κάποιος άλλος θα μπορούσε να θυμίσει το μυστικό αλισβερίσι με τον Μελισσανίδη (πέραν των άλλων και κολλητό του Σαμαρά) και να ρωτήσει: «αυτός ανήκει στην κρατικοδίαιτη διαπλοκή ή την υγιή επιχειρηματικότητα»;
Με το ίδιο θέμα προσπάθησε να παίξει στη Βουλή και το Νο 2 του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γ. Δραγασάκης, που είπε ότι «σήμερα, αρκεί ένας ισχυρός επιχειρηματίας, ένας μεγαλοεκδότης, καμιά φορά και μέτριος εκδότης, ένας εφοπλιστής, ένας φίλος του Πρωθυπουργού, που μπορεί να πάρει ένα τηλέφωνο και να ακυρωθεί ένας νόμος, να ακυρωθεί ένα πρόστιμο». Οταν, όμως, τον στρίμωξε ο σαμαροφύλακας υπουργός Επικρατείας Δ. Σταμάτης, ζητώντας του επιτακτικά και κατ’ επανάληψη να πει ονόματα, ο Δραγασάκης κατέληξε σ’ ένα άθλιο «εάν υπάρξει επιμονή για ονόματα, κύριε Σταμάτη, ίσως και αυτό να το δούμε. Δεν είμαι έτοιμος ακόμα». Αυτά παθαίνει όποιος αντικαθιστά τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές, τις ταξικές διαχωριστικές γραμμές, με ψεύτικες, μεταξύ «υγιούς επιχειρηματικότητας» και «κρατικοδίαιτης διαπλοκής». Οταν χωρίζει τους καπιταλιστές σε «καλούς» και «κακούς», σε «υγιείς» και «διαπλεκόμενους», σε «πατριώτες» και «λαμόγια».
Επιστρέφοντας στην ομιλία Τσίπρα προς τους καπιταλιστές, σημειώνουμε ότι εισαγωγικά τους καθησύχασε για τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως προς την οικονομική, κοινωνική και εργατική πολιτική: «Δεν είναι ούτε παροχές ούτε επιστροφή στο πελατειακό κράτος του δικομματισμού. Είναι πραγματικά οικονομικά κίνητρα για την ταχύτερη αποκατάσταση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής και δυναμικής, με πλήρη επίγνωση των δυσκολιών της παρούσας συγκυρίας». Ο τομεάρχης Γ. Σταθάκης είπε το ίδιο πράγμα με ακόμη πιο προκλητικό τρόπο, κατά την πρώτη μέρα της κοινοβουλευτικής συζήτησης για ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Είναι το απόσπασμα που «κοσμεί» ως προμετωπίδα τη στήλη. Ολα τα μέτρα που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ αφορούν νοικοκυριά (προσέξτε: νοικοκυριά, όχι εργαζόμενους) με εισόδημα μέχρι 700 ευρώ! Οσοι έχουν οικογενειακό εισόδημα πάνω από 700 ευρώ το μήνα θα πρέπει να περιμένουν. Θα πρέπει να θεωρούν τον εαυτό τους προνομιούχο!
Πολύ πιο σημαντική, όμως, είναι η αναφορά του Τσίπρα σε «πελατειακό κράτος του δικομματισμού», η οποία αποτελεί πλήρη προσχώρηση στη μνημονιακή λογική, σύμφωνα με την οποία το κράτος έκανε αλόγιστες παροχές σε συντεχνίες και κοινωνικές ομάδες (σε εργαζόμενους δηλαδή) για ψηφοθηρικούς λόγους και έτσι «έριξε το σκάφος στα βράχια»!
Τα υπόλοιπα ήταν μια σειρά υποσχέσεων για στήριξη των καπιταλιστών, οι οποίες θύμιζαν τη «γραμμή» που είχε περάσει στο ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη η Λούκα Κατσέλη πριν τις εκλογές του 2009: «Θέλουμε ένα κράτος που θα είναι αξιόπιστος ελεγκτικός μηχανισμός και αποτελεσματικός αρωγός του πραγματικού επενδυτή, του υγιούς επιχειρηματία. Που θα διασφαλίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας παράγει πλούτο για να καλύψει κοινωνικές ανάγκες» – «Για εμάς, ο καινοτόμος επιχειρηματίας που αναλαμβάνει κινδύνους και εκπληρώνει την κοινωνική του ευθύνη, είναι σύμμαχος στην εθνική προσπάθεια για την ανασυγκρότηση, την ανάπτυξη και την ανασύνταξη της χώρας» – «θα θεσμοθετήσουμε ισχυρά φορολογικά κίνητρα για τα πρώτα χρόνια λειτουργίας των ελληνικών νεοφυών επιχειρήσεων («start-up companies»)» – «Είναι καίριας σημασίας η άρση των χιλιάδων μικρών και μεγάλων εμποδίων στην άσκηση της υγι-ούς παραγωγικής επιχειρηματικής δραστηριότητας» – «Απλοποίηση αδειοδότησης και λειτουργίας επιχειρήσεων… “υπηρεσίας μιας στάσης” για όλες τις επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων των μικρομεσαίων (“one-stop shop”)» – Δημιουργία Κέντρων Εξυπηρέτησης Επιχειρήσεων (Κ.Ε.ΕΠ), στις 13 περιφέρειες» – «Κίνητρα για παραγωγικές επενδύσεις» – «Υψηλότερη φορολόγηση στα διανεμόμενα κέρδη και χαμηλότερη σε αυτά τα οποία αποθεματοποιούνται για να επενδυθούν στην πραγματική οικονομία». Και πολλά ακόμη, τα οποία δεν χωρούν εδώ, μπορεί όμως να τα δει κανείς διαβάζοντας ολόκληρη την ομιλία Τσίπρα. Είναι πραγματικά μια χρήσιμη εμπειρία.
Οι καπιταλιστές, βέβαια, όλα αυτά τα εκσυγχρονιστικά, που τα έχουν ακούσει και στο παρελθόν, τα γράφουν κανονικότατα. Γι’ αυτούς σημασία έχουν οι διαβεβαιώσεις που παίρνουν, είτε ανοιχτά είτε καλυμμένα.
Πέτρος Γιώτης
