Ο Τόμι Λι Τζόουνς, γνωστός «αστέρας» του Χόλιγουντ, επιχειρεί τη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, μετά τις «Τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα» (2005). Το σενάριο, το οποίο συνυπογράφει με τους Κίρα Φιτζέραλντ και Ουέσλι Α. Ολιβερ, είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γκλέντον Σουόρθαουτ, που εκδόθηκε το 1988. Ο συγκεκριμένος συγγραφέας κάθε άλλο παρά άγνωστος είναι στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία, καθώς αρκετά βιβλία του έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη.
Βρισκόμαστε στα 1854, σε μια κωμόπολη στη Νεμπράσκα. Η Μαίρη Μπι Κάντι, τριαντάρα σκληραγωγημένη γεροντοκόρη (την υποδύεται η Χίλαρι Σουάνκ), αναλαμβάνει να μεταφέρει τρεις γυναίκες «που έχουν χάσει τα λογικά τους» σε ένα άσυλο εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Μοναδικός της συνοδοιπόρος ο Τζορτζ Μπρίτζες, ένας παράνομος δραπέτης που η Μαίρη Μπι Κάντι του έσωσε τη ζωή (τον υποδύεται ο Τόμι Λι Τζόουνς). Στο δρόμο θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σωρό δυσκολίες που προέρχονται είτε από «το παράξενο φορτίο τους» είτε από τις δυσκολίες που η Αγρια Δύση κρύβει…
Ο Τόμι Λι Τζόουνς μας δίνει την ευκαιρία να μεταφερθού-με σε έναν άλλο χωροχρόνο, στον οποίο αυτό που επικρατεί είναι η σκληρότητα και η μελαγχολία. Αγώνας για την επιβίωση σε ένα φυσικό περιβάλλον που δε βοηθά, σωρός από άγραφους κανόνες που δυναστεύουν και ο φόβος του Θεού πάνω από όλα, συνθέτουν το εν λόγω κοινωνικό πλαίσιο. Ενα ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι να δούμε τις κοινωνικές αναπαραστάσεις της εποχής εκείνης για την τρέλα. Σε κλειστή κοινωνία, με έντονα θρησκοληπτικά στοιχεία (και αν λάβουμε υπόψη ότι τότε οι φαρμακευτικές αγωγές έτσι όπως τις ξέρουμε σήμερα δεν υφίσταντο), η «τρέλα» ήταν ντροπή και βάρος για το σπίτι, ήταν κάτι με το οποίο κανείς δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα και φυσικά κάτι πολύ-πολύ επικίνδυνο. Γι’ αυτό και οι τρελές γυναίκες εμφανίζονται δαιμονικές, απόκοσμες, απρόβλεπτες και φυσικά επικίνδυνες.
Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να μας πει την ιστορία του με τρόπο αρκετά ενδιαφέροντα. Φτιάχνει ένα περιβάλλον συνεπές και ταυτόχρονα γοητευτικό, με τοπία άγρια και επιβλητικά. Οι ήρωες είναι αρκετά δουλεμένοι στις λεπτομέρειές τους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, ενώ οι μεταξύ τους σχέσεις αναδεικνύονται με τρόπο πολύ διακριτικό. Η αφηγηματική δομή της ταινίας είναι γραμμική, με μερικά φλας μπακ που μας δίνουν πληροφορίες για το παρελθόν των τριών γυναικών.
Η ταινία είναι ένα καλό (όχι τυπικό) δείγμα αμερικάνικου δραματικού γουέστερν. Εχει κάποιες αδυναμίες (ειδικά στους διαλόγους), όμως είναι οι πλέον αναμενόμενες. Δεν πρόκειται για μια από τις ταινίες που θα θυμάστε για καιρό, που θα σας μείνουν στο μυαλό κλπ, όμως αν μη τι άλλο πρόκειται για μια καλοειπωμένη ιστορία.
Ελένη Π.
