Οχι πως είχαμε καμιά αμφιβολία για τον αστικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε τον απροκάλυπτο τρόπο με τον οποίο διαλύει κάθε αμφιβολία η Δούρου. Οταν ρωτήθηκε από το διευθυντή του κομματικού ραδιοφώνου, την περασμένη Τρίτη, αν θα έχει κάποια ουσιαστική επικοινωνία με τον Σγουρό, απάντησε ως εξής: «Βεβαίως πρέπει να γίνει εκ των πραγμάτων και όπως σημείωνα χθες σε κάποιους συναδέλφους σας, εμείς έχουμε διαβάσει καλά τον Καρλ Σμιτ και γνωρίζουμε τη διάκριση του πολιτικού αντιπάλου από εκείνη την μανιχαϊστική διάκριση εχθρού-φίλου. Εδώ, λοιπόν, έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολύ σοβαρά ζητήματα για να παίζουμε με τον τρόπο με τον οποίον προσπάθησαν οι αντίπαλοί μας μαζί με τη συνέργεια ορισμένων δημοσιογράφων να παρουσιάσουν οξύτατη αντιπαράθεση».
Η φιλόδοξη δελφίνος του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει ως παράδειγμα προς αποφυγήν τον συνταγματολόγο του Χίτλερ, για να μας πει ότι απορρίπτει τη διάκριση εχθρού-φίλου και μένει στην έννοια του πολιτικού αντιπάλου, με τον οποίο πρέπει να συνεργάζεσαι χωρίς «οξύτατη αντιπαράθεση». Εκτός από τον Σμιτ, όμως, υπάρχει και ένας άλλος Καρλ, γερμανός κι αυτός, ο Καρλ Μαρξ. Αυτός θεμελίωσε στην κοινωνιολογία την έννοια της ανταγωνιστικής πολιτικής πάλης, η οποία αντανακλά την πάλη ανάμεσα σε ανταγωνιστικές τάξεις. Η Δούρου, βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση (ούτε καν φιλολογική) με τον μαρξισμό και τη θεωρία της πάλης των τάξεων. Μια αστή πολιτικός καριέρας είναι και φροντίζει να το διακηρύσσει.
