Και ο Α. Λοβέρδος υπέρ μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας (ή ανάγκης, που ακούγεται καλύτερα). Σε συνέντευξή του στον «Τύπο της Κυριακής» δήλωσε πως μια τέτοια κυβέρνηση «είναι αυτό που χρειάζεται η χώρα για να εξέλθουμε νωρίτερα και ενωμένοι από τη δραματική κρίση».
Κλείνοντας το μάτι σε εκείνους τους αστικούς κύκλους που άρχισαν να δουλεύουν το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού», ο Λοβέρδος έσπευσε να δηλώσει πρόθυμος ως «ντελίβερι μπόι»: «Και αν ακούγεται μη ρεαλιστικό το σενάριο, λόγω των γνωστών παλαιοκομματικών μικροαντιλήψεων, οφείλουμε να το υπενθυμίσουμε και να το παλέψουμε». Αναφερόμενος δε στον ΣΥΡΙΖΑ, προεξόφλησε περίπου ότι θα αναγκαστεί να δεχτεί αυτή την αναγκαιότητα, γιατί «πράγματα που δε σου είναι καθαρά όταν έρχεσαι ως ενθουσιώδης αντιπολίτευση, καθίστανται προφανή όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη της διακυβέρνησης».
Για κάποιους σαν τον Λοβέρδο, που βρέθηκε εκτός ΠΑΣΟΚ επειδή ο Βενιζέλος αρνήθηκε να τον κάνει υπουργό της συγκυβέρνησης στην πρώτη φάση της, για να αρχίσει τις περιπλανήσεις, πότε με τον Μόσιαλο, πότε με τον Κουβέλη και τώρα πάλι με το ΠΑΣΟΚ, η συζήτηση για ευρύτερες κυβερνήσεις είναι βάλσαμο, διότι είναι η μόνη που μπορεί να τους προσδώσει κάποια αξία στο χρηματιστήριο της αστικής πολιτικής.
