Μόνο ο Σίμος και η Αννα-Μισέλ πήραν στα σοβαρά το νέο επεισόδιο μεταξύ λαφαζανικών και τσιπρικών στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και εξέδωσαν πύρινες ανακοινώσεις. Ο Σίμος, μάλιστα, που ποτέ δεν ξεχνά ότι ξεκίνησε τη… δημοσιογραφική του καριέρα ως κειμενογράφος της Ρούλας Κορομηλά, έκανε βαρυσήμαντη, άκρως δραματική δήλωση: «Κάθε λεπτό που περνάει (sic!) και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης παραμένει κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή επίσημος εκφραστής των θέσεων του κόμματος, αποδεικνύει ότι ο κ. Τσίπρας επιδιώκει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Γι’ αυτό και αρνείται να τον καρατομήσει»!
Δεν μπορεί, βέβαια, να απαιτήσει κανένας από τον Σίμο να γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη «καρατομώ» στην ελληνική γλώσσα. Πρέπει, όμως, να δείξουμε όλοι κατανόηση για τις ανάγκες της κυβερνητικής προπαγάνδας. Με κάτι πρέπει ν’ απασχολήσει το φιλοθεάμον κοινό που έχει απομείνει να παρακολουθεί την προσπάθεια να αναβιώσει ο δικομματισμός με τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, που έχει πλέον μετατραπεί σε παρακολούθημα της ΝΔ. Και ο Σίμος είναι ο καταλληλότερος γι’ αυτού του είδους την πολιτικάντικη αντιπαράθεση.
Δεν υπάρχει, δηλαδή, εσωτερικό πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ; Οχι, δεν υπάρχει εσωτερικό πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ σαν αυτό που περιγράφουν οι φυλλάδες του κυβερνητικού μπλοκ. Υπάρχει φραξιονιστικός αγώνας, ο οποίος δεν διασαλεύει την ενότητα όλων των φραξιών γύρω από το στόχο της διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας. Ο Λαφαζάνης παριστάνει πως διακατέχεται από το σύνδρομο του Ραν-Ταν-Πλαν, αντιδρώντας με καθυστέρηση ενός μήνα στα όσα είπε ο Τσίπρας στο Τέξας. Οπως θυμόμαστε, τότε έκανε δήλωση, στην οποία έλεγε πως όσα είπε ο Τσίπρας στο Τέξας είναι αποφάσεις του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Βλέπετε, τότε έπρεπε να εμφανιστούν ενωμένοι στην πρόταση δυσπιστίας που είχαν υποβάλει.
Επρεπε, όμως, να ικανοποιήσει και τους δικούς του ο Λαφαζάνης, που γκρινιάζουν για τη «δεξιά στροφή». Μόλις, λοιπόν, ολοκληρώθηκαν οι κοινοβουλευτικές μονομαχίες (πρόταση δυσπιστίας και προϋπολογισμός), βρήκε την ευκαιρία να την πέσει στιγμιαία στους τσιπρικούς, δημιουργώντας το σχετικό ντόρο και καταγράφοντας στην ψηφοφορία επί ενός αισχρού κειμένου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς το γνωστό 30% της τάσης του. Από το ίδιο κιόλας βράδυ, γνωρίζοντας ότι θα γίνει σπέκουλα από την κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ, δόθηκε η γραμμή να τα μαζέψουν και να μη δώσουν συνέχεια. Ο ίδιος ο Λαφαζάνης αρνήθηκε να μιλήσει σε ΜΜΕ, ενώ άλλα στελέχη του «ρεύματος» (Καλύβης, Στρατούλης) δήλωναν ότι αυτή είναι μια συζήτηση που γίνεται συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να παραλείπουν να εκφράζουν τη νομιμοφροσύνη τους και τη δέσμευσή τους έναντι των αποφάσεων της πλειοψηφίας. Εκπρόσωποι της πλειοψηφίας, άλλοι με κομψό τρόπο (Παπαδημούλης) και άλλοι με σκαιότητα και καλαμοκαβαλάρικο ύφος (Μηλιός), φρόντισαν να επαναλάβουν ότι αυτές είναι μειοψηφικές απόψεις που δεν παίζουν κανένα ρόλο, δεν αποτελούν την επίσημη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Τσίπρας και η παρέα του ασφαλώς ενοχλούνται από τέτοιες εκδηλώσεις της «αριστερής πλατφόρμας». Δεν μπορούν, όμως, να πηδήσουν πάνω από την πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορούν να μην επιτρέψουν στον Λαφαζάνη και στο 30% του ΣΥΡΙΖΑ να δίνουν περιοδικά τα σόου τους, που τους επιτρέπουν να κρατούν ενωμένη τη φράξια τους. Από την άλλη, αυτή η κατάσταση δεν έχει μόνο αρνητικά στη μάζα των πιο συντηρητικών ψηφοφόρων. Εχει και θετικά σε ένα κομμάτι αριστερών ψηφοφόρων. Αν δεν υπήρχε ο Λαφαζάνης και η φράξια του, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε διαρροές προς τον Αλαβάνο και τον Περισσό. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, λοιπόν.
