Στο στόχαστρο της στρατιωτικής χούντας που κυβερνά την Αίγυπτο δεν είναι πια μόνο οι «τρομοκράτες» και «υπονομευτές του κράτους» Αδελφοί Μουσουλμάνοι. «Εχθροί του έθνους», «πέμπτη φάλαγγα» και «ξένος δάκτυλος» είναι τώρα όλοι όσοι τολμούν να αμφισβητήσουν και να αντισταθούν στην πολιτική της. Αστοφιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες, νεολαιίστικες πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες διάφορων αποχρώσεων, που είχαν πάρει μέρος στη λαϊκή εξέγερση του 2011, που ανέτρεψε το Μουμπάρακ, και αντιστέκονται για να περισώσουν κάποιες από τις κατακτήσεις της εξέγερσης που σαρώνονται από τον οδοστρωτήρα της στρατιωτικής χούντας. Ο νόμος για τις διαδηλώσεις που υπογράφτηκε από το διορισμένο προσωρινό πρόεδρο της χώρας Αντλι Μανσούρ, στις 24 Νοέμβρη διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες σε όσους αντιμετώπισαν με ανοχή το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Μόρσι και το πρωτοφανές όργιο καταστολής που ακολούθησε.
Ο νόμος αποτελείται από 25 άρθρα. Ενδεικτικά, το άρθρο 5 απαγορεύει κάθε πολιτική συγκέντρωση σε οίκους λατρείας, στη γύρω περιοχή ή σε κτίρια που συνδέονται μ’ αυτούς. Επιπλέον, απαγορεύει να χρησιμοποιούνται οίκοι λατρείας ως σημεία συνάντησης για πορείες. Το άρθρο 6 απαγορεύει στους συμμετέχοντες σε διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις ή πορείες να φέρουν όπλα, εκρηκτικά, πυροτεχνήματα ή άλλα αντικείμενα, τα οποία μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ανθρώπους, κτίρια ή αγαθά. Απαγορεύει επίσης στους συμμετέχοντες να φορούν μάσκες για να κρύβουν το πρόσωπό τους. Το άρθρο 7 απαγορεύει τη διατάραξη της γενικής ασφάλειας, της δημόσιας τάξης, της παραγωγής καθώς και το κάλεσμα για διακοπή της παραγωγής (απαγόρευση των απεργιών). Απαγορεύει επίσης πράξεις που μπορεί να έχουν επιπτώσεις στις δημόσιες υπηρεσίες, στις μεταφορές ή στη ροή της κυκλοφορίας (προφανώς κλείσιμο δρόμων), καθώς και επιθέσεις στις δυνάμεις ασφάλειας και επιθέσεις που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ανθρώπους, δημόσια ή ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία.
Ο νόμος επιτρέπει δημόσιες συγκεντρώσεις άνω των 10 ατόμων μόνο για μη πολιτικούς λόγους! Απαιτεί από τους οργανωτές κάθε δημόσιας συγκέντρωσης, διαμαρτυρίας, πορείας ή γενικής συνέλευσης την υποβολή γραπτής ειδοποίησης στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα τουλάχιστον τρεις μέρες νωρίτερα. Αν πρόκειται για εκλογική συγκέντρωση απαιτούνται 24 ώρες. Η ειδοποίηση πρέπει να αναφέρει τον τόπο της συγκέντρωσης, την πορεία που θα ακολουθήσει, την ώρα που θα αρχίσει και θα τελειώσει, τα αιτήματα που θέτει και τα συνθήματα που θα χρησιμοποιήσει, καθώς και όλα τα στοιχεία των οργανωτών.
Το άρθρο 10 επιτρέπει στον υπουργό Εσωτερικών ή στον αρμόδιο διοικητή ασφάλειας να ακυρώσει, να αναβάλλει ή να αλλάξει την πορεία μιας διαμαρτυρίας εάν φτάσουν στα χέρια του «σοβαρές πληροφορίες ή αποδείξεις ότι η συγκέντρωση θα απειλήσει την εθνική ειρήνη και ασφάλεια». Οι οργανωτές της συγκέντρωσης πρέπει να ειδοποιηθούν σε περίπτωση τέτοιας απόφασης τουλάχιστον 24 ώρες πριν από την καθορισμένη ημερομηνία της συγκέντρωσης και έχουν το δικαίωμα να προσφύγουν κατά της απόφασης σε ειδικό δικαστήριο πρώτου βαθμού. Το άρθρο 11 επιτρέπει στις «ένστολες δυνάμεις ασφάλειας» να διαλύουν μια δημόσια συνάθροιση, αν κάποιοι από τους συμμετέχοντες διαπράξουν αδίκημα ή μη «ειρηνική πράξη», και να συλλαμβάνουν τους δράστες.
Οι δυνάμεις ασφάλειας πρέπει να χρησιμοποιούν μεθόδους «βαθμιαίας διάλυσης» των συγκεντρώσεων που παραβαίνουν το νόμο. Αρχικά με επανειλημμένες λεκτικές προειδοποιήσεις, παρέχοντάς τους ασφαλείς δρόμους αποχώρησης. Σε περίπτωση που οι συμμετέχοντες αρνηθούν να φύγουν, έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν κανόνια νερού, γκλομπς και δακρυγόνα. Αν κι αυτά δεν έχουν αποτέλεσμα, έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν προειδοποιητικά πυρά, βόμβες κρότου, πλαστικές σφαίρες και μεταλλικά σφαιρίδια. Κι αν διαδηλωτές χρησιμοποιήσουν όπλα, έχουν το δικαίωμα να απαντήσουν ανάλογα, σύμφωνα με το δικαίωμά τους για «νόμιμη αυτοάμυνα». Με άλλα λόγια, οι δυνάμεις καταστολής έχουν απόλυτη ελευθερία και ασυλία να διαλύουν τις συγκεντρώσεις κατά την κρίση τους με όλα τα μέσα.
Ο νόμος ορίζει επίσης ότι ο υπουργός Εσωτερικών πρέπει να οριοθετήσει «ουδέτερες περιοχές», όπου θα απαγορεύονται όλες οι συγκεντρώσεις. Τέτοιες «ουδέτερες περιοχές» πρέπει να υπάρχουν έξω από «ζωτικής σημασίας εγκαταστάσεις», όπως προεδρικά κτίρια, κοινοβούλιο, κυβερνητικά κτίρια, δικαστήρια, ξένες αποστολές, πρεσβείες, αστυνομικά τμήματα, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αρχαιολογικοί χώροι, μουσεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Οσοι παραβαίνουν το νόμο θα τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης 2-5 χρόνια και με εξοντωτικά πρόστιμα από 5.350 μέχρι 21.400 ευρώ, όταν ο κατώτερος μισθός ενός δημόσιου υπαλλήλου είναι γύρω στα 130 ευρώ.
Ο νόμος έχει προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις πολλών πολιτικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων, γεγονός όμως που δεν εμπόδισε τη χούντα να τον εφαρμόσει κατά γράμμα από τις πρώτες μέρες, διαλύοντας με δακρυγόνα, κανόνια νερού και μεταλλικά σφαιρίδια τις πρώτες διαδηλώσεις μερικών εκατοντάδων που έγιναν στο Κάιρο χωρίς άδεια. Συνελήφθησαν γύρω στους 70 διαδηλωτές με την κατηγορία της συμμετοχής σε παράνομη διαδήλωση, μεταξύ των οποίων δύο γνωστοί αγωνιστές. Ο Μόνα Σεΐφ, ιδρυτής της καμπάνιας «Ενάντια στις στρατιωτικές δίκες πολιτών», και ο Αχμαντ Χαράρα, που έχασε τα μάτια του από μεταλλικά σφαιρίδια στις διαδηλώσεις ενάντια στο Χόσνι Μουμπάρακ το 2011 και ενάντια στη στρατιωτική χούντα που τον διαδέχτηκε. Ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι ακόμη δύο πολύ γνωστοί αγωνιστές, ο Αχμέντ Μαχέρ, ηγετικό στέλεχος του κινήματος 6 Απρίλη και ο Αλάα Αμπντέλ Φατάχ, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή εξέγερση το Γενάρη του 2011και κατηγορούνται για υποκίνηση παράνομων διαδηλώσεων.
