Κόντρες

ΚΛΕΦΤΕΣ: Οπως κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, πήραν τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου, που την έχουν κλέψει και την κρατάνε σα λάφυρο στα κομματικά γραφεία, και αφού πορεύτηκαν υπό την προστασία των ΜΑΤ μακριά από τους διαδηλωτές, ακόμα και μέσα από στενά του Κολωνακίου, πήγαν στην πρεσβεία και τα μάζεψαν άρον-άρον, μη τυχόν και τους προλάβει η πορεία. Ηταν δεν ήταν καμιά διακοσαριά τα μέλη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ που έπαιξαν και φέτος τον άτιμο ρόλο.
 

Τρεις χρυσαυγίτες βουλευτές (Ηλιόπουλος, Καιάδας, Μπούκουρας) κατηγορούνται, όπως και οι προηγούμενοι, για «διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης». Κι ενώ η ασυλία τους ήρθη στις αρχές Νοέμβρη, οι δικαστικές αρχές τους κάλεσαν ν’ απολογηθούν στις 25 Νοέμβρη. Θα πάρουν και την προθεσμία που δικαιούνται και θα φτάσουμε στα τέλη του μήνα. Κι αυτοί θα εξακολουθήσουν να «διευθύνουν» (μαζί με τους άλλους που δεν προφυλακίστηκαν) την «εγκληματική οργάνωση»!
Αν η κατηγορία αφορούσε κατηγορούμενους για οποιαδήποτε ένοπλη επαναστατική οργάνωση, θα ακολουθούνταν η ίδια τακτική; Δεν χρειάζεται να δώσουμε απάντηση, τη γνωρίζουμε όλοι. Εκείνο που επιβεβαιώνεται είναι πως η νεοναζιστική συμμορία δεν αντιμετωπίζεται ως πολιτικός αντίπαλος του συστήματος, αλλά ως… άτακτο παιδί του συστήματος. Στόχος δεν είναι η εξόντωσή της, αλλά ο συνετισμός της, ώστε να μην ξεπερνά τα όρια που επιβάλλονται «από πάνω».

Πιστό στη… μνημονιακή του παράδοση, το ΣτΕ, σε Ολομέλεια υπό τον πρόεδρό του Σ. Ρίζο, απέρριψε και την προσφυγή κατά του μέτρου της διαθεσιμότητας (την υπέβαλαν εκπρόσωποι των Πανεπιστημίων όλης της χώρας και ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού του ΕΚΠΑ). Η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε ότι «για λόγους δημοσίου συμφέροντος» δεν μπορεί να ανασταλεί η σχετική υπουργική απόφαση. Ουδεμία έκπληξη. Το ΣτΕ ακολουθεί πιστά την παράδοση του «Συμβουλίου του Στέμματος», που ήταν η πρώτη λειτουργία του (επί Οθωνα και βαυαροκρατίας). Απλά, στη θέση του «δικαίου του μονάρχη», έχει βάλει «το δίκαιο του καπιταλισμού», το οποίο ταυτίζει με το «δημόσιο συμφέρον».

Για «απάνθρωπο ποιόν» κατηγόρησε ο Μανώλης Γλέζος εκείνους που εκτέλεσαν τα δυο μέλη των νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου. «Ποιος τους όρισε ανακριτές, δικαστές, εκτελεστές; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αφαιρούν την ανθρώπινη ζωή;», αναρωτήθηκε ρητορικά ο αρχιερέας της πολιτικής υποκρισίας και του πολιτικού σαλταδορισμού, θέτοντας τη συζήτηση σε ένα πρόστυχο ηθικολογικό επίπεδο. Και μεις τον ρωτάμε: όταν η 17Ν εκτελούσε τον αρχιβασανιστή Μάλλιο και ο ΕΛΑ τον αρχιβασανιστή Μπάμπαλη, βρέθηκε κανένας προοδευτικός άνθρωπος να ηθικολογήσει με τέτοια υποκρισία; Οταν ο Γλέζος έπαιρνε μέρος, το 1977, στην κηδεία των Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Ενσλιν, Γιαν-Καρλ Ράσπε (ανταρτών της RAF, που δολοφονήθηκαν από τις γερμανικές υπηρεσίες στις φυλακές του Σταμχάιμ), ποιους πήγαινε να τιμήσει; Κάποιους με «απάνθρωπο ποιόν»;

Οι ελβετικές αρχές έκλεισαν την υπόθεση «μαύρα ταμεία της Siemens» με 50 εκατ. ευρώ στα ταμεία του ελβετικού κράτους (πρόκειται για χρήματα που βρέθηκαν σε κάποιους από τους μιζαδόρικους λογαριασμούς) και 500.000 ευρώ αποζημίωση προς διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα από κατηγορούμενους που εμπλέκονταν στην υπόθεση. Και το Συγκρότημα Ψυχάρη, εκστασιασμένο από την… προοδευτικότητα του ελβετικού δικαστικού συστήματος, αφιέρωσε μια ολόκληρη σελίδα των «Νέων» για να μας πει ότι και στην Ελλάδα πρέπει να εφαρμοστεί η μέθοδος της «ποινικής συνδιαλλαγής», ώστε οι κατηγορούμενοι για βαριά οικονομικά αδικήματα να πληρώνουν κάποιο πρόστιμο και να μην παραπέμπονται σε ποινική δίκη.

Πρόκειται πραγματικά για… ομορφιά. Ετσι και πιαστεί κάποιος για οικονομικό αδίκημα, θα πληρώνει ένα μέρος από τα τεράστια κέρδη του και θ’ αφήνεται ελεύθερος να συνεχίσει το… θεάρεστο έργο του. Η ποινική σκληρότητα ταιριάζει μόνο στους φτωχοδιάβολους που έμπλεξαν με την παρανομία, στους τοξικοεξαρτημένους και πρωτίστως στους πολιτικούς κρατούμενους.

Ξιφουλκούν κατά των «ΜΜΕ της διαπλοκής» ο Τσίπρας και οι άλλοι ΣΥΡΙΖΑίοι. «Αν περιμένουν συναλλαγή ή απλώς υποταγή, είναι γελασμένοι», διαμηνύουν με το γνωστό αγέρωχο και τσαμπουκαλίδικο ύφος που χρησιμοποιούν από τότε που «μύρισε» εξουσία. Μόνο που αυτές οι κορόνες είναι περσινά ξινά σταφύλια. Και οι έξυπνοι άνθρωποι δεν χάβουν ό,τι τους σερβίρουν οι ηγεσίες των αστικών κομμάτων, αλλά κοιτάζουν την ουσία των πραγμάτων.

Του Τσίπρα προηγήθηκαν ο Καραμανλής και ο ΓΑΠ, που πέρασαν διαδοχικές φάσεις με τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Οταν ο Καραμανλής έγινε αρχηγός της ΝΔ, το Συγκρότημα Λαμπράκη τον πολέμησε χυδαία. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το πρωτοσέλιδο που παρομοίαζε τον Καραμανλή με τη Ντόλι, το πρώτο κλωνοποιημένο πρόβατο. Στη συνέχεια, είχαμε τη γνωστή «έκρηξη» του Μπαϊρακτάρη, με τους «πέντε νταβατζήδες», που υποτίθεται ότι ο Καραμανλής θα τους τσάκιζε. Εφτιαξε και νόμο για τα ΜΜΕ, αλλά τον έκανε… μασούρι μετά από λίγο καιρό, για ν’ ακολουθήσει μια πορεία αμοιβαίας αγάπης με τους νταβατζήδες, μέχρι που ο Καραμανλής ξόφλησε πολιτικά και άρχισαν να τον λοιδορούν. Τα ίδια έγιναν με τον Γιωργάκη. Τον πολέμησαν το 2007 (τάχθηκαν υπέρ του Μπένι), αλλά τον ερωτεύτηκαν το 2009 και τον αναγόρευσαν κι αυτόν σε «καταλληλότερο», για ν’ αρχίσουν να τον λοιδορούν από το Νοέμβρη του 2011, όταν τον τελείωσαν η Μέρκελ με τον Σαρκοζί σε εκείνο το «φιλικό δείπνο» στις Κάννες.

Τα ΜΜΕ των «νταβατζήδων» πολεμούν σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι ο Τσίπρας τους τίμησε με επισκέψεις και κλειστά γεύματα στα γραφεία τους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές, και ο Τσίπρας μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση, θα εγκαινιαστεί η περίοδος του μεγάλου έρωτα. Και το αποφασιστικό βήμα θα το κάνει ο Τσίπρας, γιατί οι πρωθυπουργοί έρχονται και παρέρχονται (είναι «αναλώσιμοι», όπως εύστοχα και έγκαιρα είπε κάποτε ο Πάγκαλος), ενώ οι νταβατζήδες μένουν. Η πραγματική εξουσία ασκείται από τους καπιταλιστές (και οι βαρόνοι των μίντια είναι μια από τις αιχμές των δοράτων τους) και όχι από τα αστικά κόμματα και τους ηγέτες τους, που είναι απλοί διαχειριστές.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει την πρόταση του Αλ. Τσίπρα: “όσοι αποφασίσουν με την ψήφο τους να θέσουν τέρμα στην καταστροφική πορεία της χώρας (…) θα έχουν την πλατιά αποδοχή της λαϊκής βάσης, των τοπικών κοινωνιών και των πολιτών που τους εξέλεξαν και δεν αντέχουν άλλο”. Ούτε αποστασίες από τα κόμματά τους ούτε αγοραπωλησίες». Αυτά ανακοίνωσε το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Δευτέρα, απαντώντας αμυντικά και αμήχανα στην επίθεση που εξαπέλυσε το ΠΑΣΟΚ και το Συγκρότημα Ψυχάρη, μετά τα όσα είπε ο Τσίπρας στη συνέντευξή του στην «Αυγή».

Μα καλά, μας δουλεύουν ή έχασαν κι αυτοί τη μπάλα; Χρησιμοποιούν τον όρο «αποστασία», που τους τον επέβαλαν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι έτσι γίνονται αναξιόπιστοι. Δηλαδή, όλοι οι πρώην Πασόκοι, που πέρασαν στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αποστάτες; Και καλά αυτούς, δεν τους πήραν σαν βουλευτές, τον Μιχελογιαννάκη, που τον έκαναν δικό τους ενώ εκλέχτηκε με άλλο κόμμα, πού τον κατατάσσουν, στους αποστάτες; Και πώς θα απολαύσουν «την πλατιά αποδοχή της λαϊκής βάσης, των τοπικών κοινωνιών και των πολιτών που τους εξέλεξαν» οι βουλευτές που θα ρίξουν την κυβέρνηση; Παραμένοντας στα… κόμματά τους; Δε θα πρέπει να έχουν την ευκαιρία να ανταμειφθούν εκλεγόμενοι με ένα άλλο κόμμα, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η Τζάκρη, πάντως, φρόντισε να τους εκθέσει. Το πρωί της Δευτέρας δήλωνε στον ΑΝΤ1 ότι δεν βλέπει πολιτικούς σχηματισμούς που να είναι κοντά στις απόψεις της και ότι, αν ήθελε να πάει στον ΣΥΡΙΖΑ, θα πήγαινε το 2011 και θα είχε επανεκλεγεί πιο εύκολα, και το μεσημέρι δήλωνε στο συριζαίικο ραδιόφωνο ότι στρατεύεται ολόψυχα στον αγώνα «για την ανασύσταση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης που τώρα εκφράζεται με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ». Δεν παρέλειψε, μάλιστα, να ρίξει και ένα μεγαλειώδες γλείψιμο στον άνθρωπο που επιλέγει ως νέο αρχηγό της, δηλώνοντας ότι «η επίθεση από τους “πάπες της διαπλοκής”, τα Μέσα του συστήματος (σ.σ. γεια σου Θεοδώρα… αντισυστημικιά), προσωπικά προς τον κ. Τσίπρα δείχνει τον πανικό τους μπροστά στην προοπτική της δημοκρατικής παράταξης, που όμως αυτή τη φορά δεν την έχουν στο τσεπάκι τους τα λαμόγια. Αυτή η λυσσασμένη επίθεση είναι η ίδια που δεχόταν τη δεκαετία του ‘80 ο Ανδρέας Παπανδρέου»!!!
ΥΓ: Η πορεία του Α. Παπανδρέου είναι πλέον ιστορικά καταγεγραμμένη. Ιδια θα είναι και του Α. Τσίπρα, κατά τη Τζάκρη…

Οχι θα την έβγαζε καθαρή ο Μπερλουσκόνι και θα μπορούσε, έστω και διά της κόρης του, να επηρεάζει καθοριστικά την ιταλική πολιτική σκηνή. Δε ρώταγε το φίλο του τον Μητσοτάκη να του πει πώς την πάτησε το 1993 από το αγαπημένο του παιδί τον Σαμαρά; Ισως να μην του ερχόταν νταμπλάς από την ίδρυση της «Νέας Κεντροδεξιάς» από το αγαπημένο του παιδί, τον Αντζελίνο Αλφάνο, αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Λέτα.

Στη συγκρότηση της «Νέας Κεντροδεξιάς» πήραν μέρος 31 γερουσιαστές, 28 βουλευτές και 75 περιφερειακοί σύμβουλοι. Αν σκεφτούμε την υποστήριξη που προσφέρουν στο νέο δεξιό κόμμα η Καθολική Εκκλησία και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που ετοιμάζεται να δεχτεί τη «Νέα Κεντροδεξιά» στους κόλπους του, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι στο άμεσο μέλλον το νέο κόμμα θα ενισχυθεί παρά θα αποδυναμωθεί. Βλέπετε, η ιταλική μεγαλοαστική τάξη απαιτεί πολιτική σταθερότητα, η κυβέρνηση Λέτα δεν πρέπει να πέσει γρήγορα και ο Μπερλουσκόνι πρέπει να πάρει πολιτική σύνταξη και όχι να ταλαιπωρεί με τα καμώματά του μια ιμπεριαλιστική δύναμη που περνάει βαθιά κρίση.

Κάτι ξέρουν οι αστοί όταν λένε πως «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Για μικροπεριόδους μπορεί ακόμη και καραγκιοζιλίκια πολιτικών σαν τον Μπερλουσκόνι να προκαλέσουν αρρυθμίες στο πολιτικό σύστημα, όμως μεσομακροπρόθεσμα επιβάλλεται η σιδερένια θέληση της κεφαλαιοκρατίας ως τάξης, ως συλλογικού υποκειμένου.