Η Μέρκελ ξεμπροστιάζει τον Σαμαρά, διαρρέοντας ότι συναντήθηκαν μόνο για πέντε λεπτά στο περιθώριο της συνόδου του ΕΛΚ και πως δεν συζήτησαν τίποτα ουσιαστικό, καθώς τον παρέπεμψε στην τρόικα για ό,τι έχει σχέση με την πορεία του ελληνικού «προγράμματος». Ανάλογου περιεχομένου δήλωση («ό,τι είναι να το συζητήσετε με την τρόικα») έκανε και ο Ρεν μερικές μέρες πριν τη Μέρκελ.
Ο Στουρνάρας παραδέχεται για πρώτη φορά επίσημα, ότι με την τρόικα τους χωρίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ 2 δισ. ευρώ! Η δήλωσή του έχει ως εξής: «Εμείς δεχόμαστε ότι χρειάζονται μέτρα 500 εκατ. ευρώ, έναντι 2,5 δισ. ευρώ της τρόικας. Αυτά τα 500 εκατ. ευρώ, όμως, από κάπου πρέπει να προέλθουν. Και αφού το πρόβλημα του “κενού” οφείλεται στα ασφαλιστικά ταμεία, εκεί πρέπει να αναζητηθούν. Δεν μπορούμε να λέμε κανένα μέτρο. Από το όχι σε νέα οριζόντια δημοσιονομικά μέτρα, το οποίο και εγώ υποστηρίζω, έως το όχι, κανένα μέτρο, υπάρχει τεράστια απόσταση». Συμπλήρωσε ακόμη ότι «αν πάμε στο “κανένα μέτρο” θα κινδυνεύσει να γκρεμιστεί ό,τι χτίστηκε, σταματώντας πρώτα κάθε συζήτηση για ρύθμιση του χρέους» (Νέα, 25.10.13).
Ο Βρούτσης διακηρύσσει ότι δεν πρόκειται να παρθεί κανένα μέτρο σε βάρος των ασφαλισμένων και ότι τα 500 εκατ. θα τα βρει χτυπώντας την εισφοροδιαφυγή και εισπράττοντας τις καθυστερούμενες οφειλές προς τα Ταμεία.
Η εκπρόσωπος της Κομισιόν Σαντάλ Χιουζ δηλώνει ότι «η τρόικα θα είναι σε θέση να συνεχίσει την αποστολή αξιολόγησης στην Αθήνα, όταν θα έχουν ληφθεί επαρκείς πληροφορίες από τις ελληνικές αρχές που θα μας επιτρέψουν να έχουμε ουσιαστικές συζητήσεις για την πολιτική που θα ακολουθηθεί». Και συμπληρώνει με νόημα: «Η επιστροφή στις αρχές Νοέμβρη είναι εφικτή, εάν ισχύσει ο προηγούμενος όρος». Δηλαδή, η τρόικα δεν έρχεται, αν δεν πάρει εγγυήσεις (μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας), ότι η συγκυβέρνηση είναι έτοιμη να συμφωνήσει με τις υποδείξεις της.
Τα ΜΜΕ ξεκινούν καμπάνια τρομοκράτησης των ασφαλισμένων, φτάνοντας μέχρι του σημείου να υποστηρίζουν ότι δεν ισχύει καμιά εγγύηση ούτε για όσους θεμελίωσαν συνταξιοδοτικό δικαίωμα και παρέμειναν στη δουλειά πιστεύοντας ότι η θεμελίωση αυτού του δικαιώματος δε θα θιχτεί.
Εχουμε πια την εμπειρία για να βγάλουμε συμπεράσματα απ’ αυτά τα δεδομένα της πραγματικότητας. Ας τελειώσουμε καταρχάς με το πολιτικό δεδομένο. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι άγρια στριμωγμένη. Εκεί που ανέπτυσσε την προπαγάνδα του success story, το οποίο περιλάμβανε και νέες ευνοϊκές ρυθμίσεις για το χρέος, που θα έρχονταν ως επιβράβευση για τις προσπάθειες και για το πρωτογενές πλεόνασμα (ο Σαμαράς το ‘λεγε αυτό), είναι αναγκασμένη να συζητά στο ρυθμό της μετρολογίας. Από το «όχι νέα μέτρα» να πηγαίνει στο «όχι νέα οριζόντια μέτρα» και από το «όχι νέα δημοσιονομικά μέτρα» να πηγαίνει στο «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με δημοσιονομικό όφελος». Οταν γίνεται συζήτηση για «μέτρα» (όποιο επίθετο κι αν μπαίνει μπροστά από τη λέξη «μέτρα»), το success story εξ ορισμού θρυμματίζεται.
Το δεύτερο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως τα δύο δισ. που, σύμφωνα με τον Στουρνάρα, χωρίζουν τη συγκυβέρνηση και την τρόικα, κάθε άλλο παρά αστείο ποσό είναι. Και στη μέση να μοιράσουν τη διαφορά (λέμε τώρα), η κυβέρνηση θα έπρεπε να πάρει μέτρα 1,5 δισ. ευρώ, ποσό που δεν εξασφαλίζεται με παπατζιλίκια τύπου Βρούτση. Και μην ξεχνάμε ότι η τρόικα απαιτεί πάντοτε μετρήσιμους στόχους, μέτρα άμεσου αποτελέσματος, και όχι σχέδια επί χάρτου, ευσεβείς πόθους και ευχολόγια.
Η κυβέρνηση παίζει το καθιερωμένο σ’ αυτές τις περιπτώσεις θέατρο, βάζοντας στο κόλπο και τους βουλευτές της δικομματικής πλειοψηφίας, οι οποίοι ασχολούνται με διάφορες λεπτομέρειες του νέου φόρου στα ακίνητα (που φορολογεί ακόμα και τα κατσικοχώραφα), ενώ τα ΜΜΕ στήνουν το σκηνικό της «κρίσης» και της «σκληρής διαπραγμάτευσης». Την κατάληξη την ξέρουμε. Θα υπάρξει μια συμφωνία με την τρόικα (η «πολιτική διαπραγμάτευση» ξεκίνησε πριν καν αρχίσει), στην οποία θα φορτωθεί η ευθύνη για τις «κακές αποφάσεις». Η κυβέρνηση θα εμφανιστεί ως αθώα του αίματος. Θα εμφανιστεί σα να έκανε την πιο σκληρή διαπραγμάτευση που μπορούσε, σα να κέρδισε σημαντικά πράγματα, αλλά δε θα μπορούσε να τα κερδίσει και όλα, ούτε βέβαια να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις σε ρήξη, γιατί δεν είναι μόνο η δόση του 1 δισ., που εκκρεμεί από το Σεπτέμβρη, αλλά είναι και η μεγάλη δόση των 5,5 δισ., που πρέπει οπωσδήποτε να εκταμιευθεί, για να πέσει χρήμα στην αγορά, να πάρει μπροστά η οικονομία, να ξεκινήσει η ανάπτυξη. Το ίδιο παραμύθι, με μικρές παραλλαγές, θα το ζήσουμε και πάλι.
Δεν έχει σημασία να συζητάμε εκ των προτέρων για την ακριβή διάρθρωση των νέων μέτρων, ορισμένα από τα οποία (π.χ. απολύσεις-διαθεσιμότητες, το χαράτσι που από προσωρινό έγινε μόνιμο, μειώσεις επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ κ.ά.) θα παρουσιαστούν ως παλιά, αφού είναι ήδη συμφωνημένα. Σημασία έχει ότι η κινεζοποίηση, που σ’ αυτή τη φάση επικεντρώνεται στο δημόσιο τομέα, η φορομπηξία και η εξαθλίωση του «κοινωνικού κράτους» θα συνεχιστούν για πολύ.
