Το 2009, σομαλοί πειρατές καταλαμβάνουν αμερικάνικο φορτηγό πλοίο. Είναι η πρώτη κατάληψη πλοίου που σημειώνεται εδώ και διακόσια χρόνια στην Αμερική και όπως ήταν αναμενόμενο συγκλόνισε τους Αμερικανούς, αφού το ατσαλάκωτο και αήττητο προφίλ της υπερδύναμης πατρίδας τους στραπατσαρίστηκε.
Ο σκηνοθέτης, τον οποίο έχουμε γνωρίσει και από την ταινία του «Ματωμένη Κυριακή» (αναφερόταν στην Κυριακή εκείνη του 1972 που μια πορεία ενάντια στην αγγλική κατοχή στη Βόρεια Ιρλανδία πνίγηκε στο αίμα), δήλωσε ότι ήθελε να αναδείξει τη σύγκρουση ανάμεσα «στους έχοντες και μη έχοντες» και ταυτόχρονα να προκαλέσει τη σκέψη των θεατών.
Μάλλον –σε σχέση με τους στόχους που έθεσε– δεν τα κατάφερε και πολύ καλά. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια έντονη περιπέτεια, που σε πρώτη μοίρα περνά η αδρεναλίνη και όχι η πλευρά της πολιτικής αναμέτρησης. Εντονες διαπραγματεύσεις, συγκρούσεις μέσα στη θάλασσα, αγωνία που κορυφώνεται και διάφορα τέτοια είναι τα κύρια συστατικά της ταινίας. Φυσικά, ο απόλυτος πρωταγωνιστής είναι ο ήρωας καπετάνιος του πλοίου, τον οποίο υποδύεται ο Τομ Χανκς. Ταυτόχρονα, παρουσιάζεται και το αμερικάνικο ναυτικό οργανωμένο και ετοιμοπόλεμο για τη μαμά πατρίδα, ενάντια στους τρομοκράτες…
Βλέπουμε ότι η Αμερική κάθε χρόνο φροντίζει να παράξει μια ταινία με την οποία χτίζει το προφίλ της υπερδύναμης, που και όταν δυσκολεύεται τελικά πάντα νικά, ενώ ταυτόχρονα δικαιολογεί πλήρως την εξωτερική πολιτική της, ειδικά στις χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Πέρυσι είδαμε το Zero Dark Thirty, της Κάθριν Μπίγκελόου, με θέμα τη σύλληψη και δολοφονία του Μπιν Λάντεν, φέτος βλέπουμε αυτό, που αν και λιγότερο χοντροκομμένο και προκλητικό, τους ίδιους σκοπούς υπηρετεί.
Ελένη Π.
