Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Με το νόμο 3386/2005, άρθρο 44, δόθηκε και στους μετανάστες που έχουν υποστεί εργατικό ατύχημα το δικαίωμα να εκδίδουν άδεια διαμονής και εργασίας, με την προϋπόθεση, όμως, ότι είχαν άδεια διαμονής πριν πάθουν το εργατικό ατύχημα! Η τότε κυβέρνηση της ΝΔ απλά αναγνώρισε το αυτονόητο δικαίωμα που έπρεπε να έχουν οι μετανάστες από την πρώτη στιγμή που ήρθαν στην Ελλάδα. Ομως οι δεκάδες –αν όχι εκατοντάδες– χιλιάδες μετανάστες που εργάζονταν «μαύρα», επειδή δεν είχαν «νομιμοποιητικά έγγραφα», δεν είχαν (και εξακολουθούν να μην έχουν) το δικαίωμα να εργαστούν στην Ελλάδα και μετά από βεβαιωμένο εργατικό ατύχημα.
Κατά τα άλλα, οι αστικές κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων «καταπολεμούν» τη μαύρη εργασία και την εισφοροδιαφυγή των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Υποθέτουμε (λέμε υποθέτουμε, γιατί τη στιγμή αυτή δεν έχουμε στοιχεία για περιπτώσεις εργατικών ατυχημάτων μεταναστών που έγιναν προσφυγές στα δικαστήρια), ότι πρέπει να υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που μετανάστες-θύματα εργατικών ατυχημάτων, που έκαναν προσφυγές στα δικαστήρια, αναγκάστηκαν να φύγουν από την Ελλάδα ή απελάθηκαν από τους διωκτικούς μηχανισμούς.
Κάποια στιγμή, η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε να τροποποιήσει το άρθρο 44 του νόμου 3386/2005 (αυτό έγινε με το νόμο 3907/26-1-2011) και να δώσει τη δυνατότητα στους ανασφάλιστους και «παράνομους» μετανάστες που πέφτουν θύματα εργατικών ατυχημάτων να παίρνουν άδεια διαμονής. Οχι, όμως, και άδεια εργασίας!
Με τη συγκεκριμένη τροποποιητική διάταξη δε γενικεύτηκε η κατάργηση του όρου να έχει ο μετανάστης άδεια διαμονής και εργασίας πριν το εργατικό ατύχημα, προκειμένου να παραμείνει στην Ελλάδα μέχρι να τελεσιδικήσουν όλα τα δικαστήρια . Απλά, δόθηκε η δυνατότητα στους μετανάστες-θύματα εργατικών ατυχημάτων να παίρνουν άδεια παραμονής, όταν «πρόκειται για θύματα ιδιαίτερα καταχρηστικών όρων εργασίας και η παραμονή τους στη χώρα είναι αναγκαία για την εκκαθάριση των έναντι αυτών εργοδοτικών υποχρεώσεων».
Είναι ευρύτατα γνωστό, ότι η εκδίκαση των εργατικών υποθέσεων κατά καπιταλιστών-εργοδοτών είναι εξαιρετικά χρονοβόρα. Περνούν χρόνια μέχρι να τελεσιδικήσουν αυτές οι υποθέσεις. Οπως αντιλαμβάνεστε, οι μετανάστες δεν είναι σε θέση να παραμένουν στην Ελλάδα ως μακροχρόνια άνεργοι, περιμένοντας να δικαιωθούν δικαστικά.
Τον περασμένο Μάρτη, ψηφίστηκε ο νόμος 4139/20-3-2013, που τροποποίησε μία από τις παραγράφους του άρθρου 44 του νόμου 3386. Με την τροποποίηση αυτή, δόθηκε η δυνατότητα στους μετανάστες-χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών, που παρακολουθούν προγράμματα απεξάρτησης, να παίρνουν μαζί με την άδεια διαμονής και άδεια εργασίας. Ομως για τους μετανάστες-θύματα εργατικών ατυχημάτων παρέμεινε η απαγόρευση έκδοσης άδειας εργασίας και κατά συνέπεια εξακολουθούν να στερούνται του δικαιώματος εργασίας. Παίρνουν μεν άδεια διαμονής, μέχρι να τελεσιδικήσουν οι δικαστικές προσφυγές τους κατά των καπιταλιστών-εργοδοτών, όχι όμως και άδεια εργασίας! Μείνετε στην Ελλάδα για να κάνετε τις δίκες, αλλά δεν έχετε δικαίωμα να εργάζεστε, είναι το μήνυμα που δίνεται σ’ αυτούς τους μετανάστες. Και πώς θα ζήσουν; Πώς θα εξασφαλίσουν τις δαπάνες που χρειάζονται για τα δικαστήρια;
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να καταλάβει κανείς, ότι με τη διαχρονική αυτή απαγορευτική διάταξη για την έκδοση άδειας εργασίας στους μετανάστες-θύματα εργατικών ατυχημάτων δίνεται ένα ακόμη δώρο στο κεφάλαιο, ώστε να μπορεί ανενόχλητο να στύβει ακόμη περισσότερο τα ταξικά μας αδέλφια, μη εφαρμόζοντας ούτε τα ελάχιστα μέτρα προστασίας που προβλέπει η εργατική νομοθεσία. Ο,τι απέμεινε, τέλος πάντων.
Το συγκεκριμένο μέτρο φαίνεται ως παραλογισμός, όμως δεν είναι παρά ένα καθαρά ρατσιστικό μέτρο. Γι’ αυτό και πρέπει άμεσα να καταργηθεί και οι οι μετανάστες-θύματα εργατικών ατυχημάτων, που δεν έχουν «χαρτιά», να παίρνουν άδεια διαμονής και εργασίας και όχι μόνο άδεια διαμονής. Το αίτημα αυτό πρέπει κατά τη γνώμη μας να διεκδικηθεί, μολονότι αυτή την περίοδο έχουν γίνει μεγάλες ανατροπές στα εργατικά δικαιώματα.
