Κλιμακώνεται από τη στρατιωτική χούντα η βάρβαρη εκστρατεία καταστολής σε βάρος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με την απόφαση που εξέδωσε αιγυπτιακό δικαστήριο στις 23 Σεπτέμβρη, η οποία απαγορεύει όλες τις δραστηριότητες της Μ.A. και όλων των οργανώσεων που προέρχονται απ’ αυτή καθώς και όλες τις δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχουν. Η ίδια απόφαση δίνει εντολή στη διορισμένη από το στρατό κυβέρνηση να κατασχέσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία (καταθέσεις, επιχειρήσεις, κτίρια), συμπεριλαμβανομένων σχολείων, νοσοκομείων και άλλων προνοιακών ιδρυμάτων σε όλη την Αίγυπτο, που ανήκουν ή συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Η αγωγή που προκάλεσε την απόφαση αυτή είχε κατατεθεί από το αποκαλούμενο «αριστερό» κόμμα Tagammu, σε αγαστή συνεργασία με τη στρατιωτική χούντα, « για λόγους προστασίας των Αιγύπτιων από τη βία, επειδή η Μουσουλμανική Αδελφότητα υποκινεί τη βία και την τρομοκρατία».
Είναι προφανές ότι μ’ αυτή τη δικαστική απόφαση η στρατιωτική χούντα επιχειρεί να προσδώσει νομική κάλυψη στο συνεχιζόμενο πρωτοφανές όργιο καταστολής σε βάρος των Αδελφών Μουσουλμάνων, με τις χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και συλλήψεις.
Σημειωτέον ότι με την απόφαση αυτή επιχειρείται όχι μόνο η απαγόρευση λειτουργίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά και η διάλυση της οργανωτικής της δομής, στην οποία κυρίως οφείλεται η επιρροή που έχει αποκτήσει ανάμεσα στα φτωχολαϊκά στρώματα. Μ’ αυτόν τον τρόπο η στρατιωτική κάστα, που λειτουργεί και ως πανίσχυρος καπιταλιστής, επιδιώκει να εξοντώσει το σημαντικότερο πολιτικό της αντίπαλο και να παραμείνει ο μόνος αναμφισβήτητος κυρίαρχος στη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας, με κυβερνήσεις μαριονέτες και μια ανίσχυρη αντιπολίτευση να παίζει το ρόλο του κομπάρσου στο πολιτικό παιχνίδι.
Παράλληλα, και αυτό είναι το σημαντικότερο, η στρατιωτική χούντα επιδιώκει να τσακίσει το πνεύμα της αντίστασης και να σβήσει τις παρακαταθήκες που άφησε η λαϊκή εξέγερση που ανέτρεψε το Χόσνι Μουμπάρακ. Σήμερα, η στρατιωτική χούντα και τα μίντια, κρατικά και ιδιωτικά, κατηγορούν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα ως «τρομοκρατική οργάνωση και εχθρό του κράτους». Αύριο, θα κάνουν το ίδιο για κάθε φωνή, για κάθε κίνημα που θα διεκδικεί δικαιώματα ή θα αμφισβητεί και θα αντιστέκεται στην εξουσία.
Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα με την πολιτική της στον ένα χρόνο της προεδρίας του Μοχάμεντ Μόρσι έστρωσε το δρόμο για τη στρατιωτική χούντα. Ο Μόρσι επιχείρησε να δώσει στον εαυτό του απόλυτη εξουσία αγνοώντας τις έντονες αντιδράσεις των πολιτικών δυνάμεων που στήριξαν την εξέγερση, κατέστειλε διαδηλώσεις και έβαψε τα χέρια του με το αίμα διαδηλωτών, κατέστειλε απεργίες, δεν πήρε μέτρα οικονομικής ανακούφισης της φτωχολογιάς, με αποτέλεσμα να στρέψει εναντίον του το μεγαλύτερο κομμάτι των δυνάμεων που είχαν στηρίξει την εξέγερση και σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού.
Στις συνθήκες αυτές, δεν ήταν δύσκολο για την ηγεσία του στρατού, να εκμεταλλευτεί τη λαϊκή οργή, να εμφανιστεί στο ρόλο του «σωτήρα» της χώρας και να αναλάβει το έργο της αποκατάστασης του καθεστώτος Μουμπάρακ, με το Σίσι στο ρόλο του Μουμπάρακ.
Οι τεράστιες ευθύνες της ηγεσίας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν απαλλάσσουν την αντιπολίτευση, η οποία στην πλειοψηφία της στηρίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη στρατιωτική χούντα. Ιδιαίτερα οι αποκαλούμενες «κοσμικές» ή «φιλελεύθερες» αστικές πολιτικές δυνάμεις συμπαρατάχθηκαν εξαρχής με τη στρατιωτική χούντα και επικροτούν τα πογκρόμ εναντίον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με την προσδοκία ότι η αποδυνάμωση της τελευταίας και ο αποκλεισμός της από το πολιτικό παιχνίδι θα αφήσει ελεύθερο το πεδίο γι’ αυτές.
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα κατέθεσε έφεση κατά της δικαστικής απόφασης απαγόρευσής της, η οποία πιθανότατα δεν θα αλλάξει τα δεδομένα. Oμως αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι πολιτικά και κοινωνικά κινήματα ή ιδεολογικά ρεύματα που έχουν κοινωνική βάση, δεν διαλύονται ούτε εξαφανίζονται με τη βία και την τρομοκρατία ή με δικαστικές αποφάσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα υπάρχει εδώ και 85 χρόνια, τα περισσότερα από τα οποία λειτουργούσε στην παρανομία. Το ίδιο μπορεί να κάνει και τώρα.
Είναι επίσης βέβαιο ότι στις συνθήκες που διαμορφώνονται η πολιτική κρίση θα βαθύνει και θα ενισχυθεί ο ριζοσπαστισμός κοινωνικών δυνάμεων, είτε προς επαναστατική είτε προς ισλαμική κατεύ-θυνση. Οι επιθέσεις εναντίον αστυνομικών και στρατιωτικών στόχων στη Χερσόνησο του Σινά είναι σχεδόν καθημερινό φαινόμενο, ενώ έχουν αρχίσει και σε πόλεις της Αιγύπτου. Και είναι μόνο η αρχή.
