Θα οργανωθούμε
ή τζάμπα θα χαθούμε;
Ούτε ο αστεροειδής τα κατάφερε, γαμώτο… Ποιο και πότε είναι το επόμενο ραντεβού για το τέλος του κόσμου; Με το νέο «habemus papam» ή νωρίτερα; Το τέλος του κόσμου ανανεώνει τα ραντεβού του, κάτι που μπορεί να δει κανείς στην περιοδική μαλακία που επικρέμεται στις απλώστρες των περιπτέρων και στα δημοσιεύματα στα δίχτυα του διαδικτύου. Τρομοκρατία παντού, ανενόχλητη, υποβοηθούμενη, γελοία, μα να που έχει κι αυτή τη συμβολή της μη τυχόν και σηκώσουμε κεφάλι.
Ο σελιδοδείκτης στο βιβλίο της Ιστορίας έχει καρφωθεί (κυκλοφορεί και σχετικό σύνθημα που λέει ότι ο τροχός της Ιστορίας έχει κολλήσει στο σημείο που πηδάνε τον φτωχό). Κι αν δεν προσπεράσουμε γρήγορα μερικά φύλλα σκίζοντάς τα, θα μας προσπεράσουν εκείνα μαζί με την Ιστορία ολάκερη…
«Στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται, φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται. Είμαι κάθε φορά το μέλλον» (Κώστας Βάρναλης).
Μια χειραψία και μια συνομιλία σε τρία χρόνια, μετά από δεκαεννιά χρόνια απομάκρυνσης, δεν είναι κι άσχημα για τον Αντωνάκη και τον επίτιμο… Χωρίς να ξέρουμε βέβαια αν το γεγονός συνδέεται με το ότι ο πρώτος «έχει χάσει την περιφερειακή όρασή του στα δεξιά», όπως είπε στον γάλλο πρόεδρο κ. Ολλανδό.
Η στήλη έβαλε στην αποθήκη το «τι να κάνουμε;» του Λένιν και ανάρτησε σε περίοπτη θέση το «και τώρα τι κάνουμε;» του Byron Manygift. Πρόκειται για τη νέα μπροσούρα του πολυγραφότατου Βύρωνα, για τον οποίο δεν θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν βρέθηκε εκδοτικός οίκος να την κυκλοφορήσει και αναγκάστηκε να προβεί σε αυτοέκδοση, αλλά ότι πρόκειται απλά για ένα ακόμη δείγμα της οικονομικής άνεσης των πολιτικών υπηρετών. Αυτό άλλωστε υπογραμμίζεται και από το γεγονός ότι «δεν πωλείται αλλά χαρίζεται»! Πάντως, κάθε φορά που μιλάει ο Byron είναι γιορτή για τη στήλη, η οποία –ανάμεσα σε πλείστα όσα άλλα– χρωστάει τη λατινομάθειά της στον εξέχοντα πολιτικό. Εκφράσεις όπως honoris causa (τιμής ένεκεν) και semel lex (εφ’ άπαξ νόμος), θα μας ήταν άγνωστες αν δεν υπήρχε ο τρισμέγιστος φωστήρας (ποιανού Ταύρου ρε;). Από τον μεγάλο δάσκαλο και διηνεκή προμηθευτή κρατάμε αυτή τη φορά την αποστροφή «μην βλασφημείτε άθλιοι γραφειοκράτες οικονομομέτρες», καθώς και τη διδακτική παραβολή «η αγελάδα ψόφησε και ο κακός και άπληστος αφέντης της επιμένει και πάει να την αρμέξει. Οταν το καταλαβαίνει, είναι πια αργά»… Και τον ευχαριστούμε από βάθους καρδιάς που δεν μας στερεί την αγωγή της ψυχής.
Το θυμηθήκαμε με αφορμή τα παραπάνω και θα το ξαναδιαφημίσουμε: «Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική, ενώ εγώ παράγγειλα μοσχαρίσια», από τη νέα ποιητική συλλογή της Κοκκινοσκουφίτσας «Η Ελλάς απώλεσε ένα λάμδα κι αποκτηνώθηκε» – εκδόσεις Σύγχρονη Ενοχή.
«Μερικές φορές οι άνθρωποι δεν θέλουν ν’ ακούσουν την αλήθεια, γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους» (Friedrich Nietzsche).
«Σοφή» δήλωση επαρχιακού στελέχους της αυτοαποκαλούμενης Δημοκρατικής Αριστεράς, ενεργοποίησε τα κατά Ηρακλή Πουαρό «φαιά κύτταρά» μας: «Οσο το ΠαΣοΚ ήταν μεγάλο κόμμα, η αριστερά φοβόταν ότι θα την καταπιεί. Τώρα που είναι μικρό, φοβόμαστε μη μας μολύνει. Εχω τη γνώμη ότι η συμμετοχή και του ΠαΣοΚ στο διάλογο, όχι μόνο δεν θα δυσκολέψει αλλά θα διευκολύνει και θα ενισχύσει την επιδίωξή μας να καταστεί η Δημοκρατική Αριστερά ο ισχυρός πόλος στην ανασυγκρότηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού».
Ετσι είναι στον υπέρτατο αστικό πολιτισμό… Αν είσαι καλό κορίτσι και κρατάς τα προσχήματα χωρίς να εκθέτεις τον καβαλιέρο σου, αυτός σε παίρνει μαζί του και στα επίσημα γεύματα με ξένους και δεν ντρέπεται να σε παρουσιάσει… Ακόμη κι αν τα καλά κορίτσια είναι δύο, ακόμη κι αν το περασμένο βράδυ ήταν και πάλι όλοι μαζί και… συζητούσαν!
Τι έγινε ρε παιδιά; Οι φάκελοι δεν είναι όπλα και οι σφαίρες κοστίζουν.
Τόσα χρόνια έκανες πως δεν ξέρεις. Κι έτσι –μοιραία– ξέρουν πια πως δεν κάνεις…
«Το κράτος αυτό πρέπει να ξεριζωθεί εκ θεμελίων. Το πρόβλημα θα λυθεί μόνο με βία και αίμα, δεν υπάρχει εναλλακτική. Ξέρεις τι είναι να είσαι άνεργος; Να ξυπνάς το πρωί και να μην έχεις πού να πας; Εγώ αν ήμουν άνεργος και δεν είχα να δώσω γάλα στο παιδί μου δεν θα αυτοκτονούσα. Θα κατέβαινα κάτω, θα αγκάλιαζα δέκα γουρούνια και θα φεύγαμε όλοι μαζί» (Τζίμης Πανούσης).
Κοκκινοσκουφίτσα
