ή τζάμπα θα χαθούμε;
Καλή χρονιά, έστω κι αν ακούγεται πια ως κακόγουστο αστείο. Και πώς ν’ ακουστεί αλλιώς, όταν κατακερματισμένοι, φοβισμένοι και στριμωγμένοι στο καναβάτσο τρώμε τις γροθιές τη μία μετά την άλλη χωρίς ουσιαστική αντίδραση; Γι’ αυτό και το ερώτημα στην κορυφή της στήλης που θα συνοδεύει τη φετινή χρονιά, με την ευχή να αναγκαστούμε να το αλλάξουμε πριν αυτή τελειώσει…
Κυλάει ο καιρός, σκληραίνουν τα στάση τους τα ντόπια και διεθνή αρπακτικά, απαιτούν όλο και περισσότερα σ’ αυτή την άνευ προηγουμένου ληστεία της Ιστορίας. Το «εορταστικό» κλίμα των ημερών επέβαλε την άνωθεν εκπορευόμενη φιλολογία για «φως στο τούνελ», «μισογεμάτα ποτήρια» (Σαμαράς έφα) και «ανάκαμψη που σύντομα θα δείξει σημάδια», σύντομα όμως θα ξανασφίξουν τα λουριά. Και τίποτε δεν θα αλλάξει μέχρι να «σκουπιστεί» από τους ιμπεριαλιστές και το τελευταίο ψήγμα πλούτου, τίποτε δεν θα παραχωρηθεί σ’ έναν ταξικό εχθρό που στριμώχνεται στη γωνιά και απλά τρώει τις κατραπακιές. Γιατί εκείνοι γνωρίζουν και υπεραμύνονται του ταξικού προσδιορισμού τους, σε αντίθεση μ’ εμάς που μένουμε εθελοντικά θολωμένοι στα ίδια παραμύθια…
«Το αστικό κράτος των φυγάδων του καθήκοντος και της εργασίας χρηματομανών κι εκμεταλλευτών αστών, το διατηρούμε εμείς οι απόγονοι χωρικών οι οποίοι από γενιά σε γενιά το ενισχύουμε με νέα μέλη (επιστήμονες, μεταπράτες, εργάτες) και το αναπαράγουμε» (Λεωνίδας Γούσιος).
Eνας από τους πρωτεργάτες για την είσοδο της ακροδεξιάς στο σουηδικό κοινοβούλιο λάμβανε επί δεκατρία χρόνια επιδόματα από την πρόνοια διότι ήταν διανοητικά ανάπηρος, αποκάλυψε σε δημοσίευμά της η εφημερίδα «Sundsvalls Tidning» (χίλιοι συνειρμοί δημιουργούνται, αλλά τέλος πάντων…). Ο ίδιος είπε ότι «αν επωφελήθηκε από το σύστημα μέχρις ενός σημείου, αυτό έγινε γιατί είχε την ευκαιρία, ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε άλλος». Χωρίς σχόλια…
«Ομως νομίζω ότι πρέπει να γίνουμε ανυπόμονοι, ότι πρέπει να είμαστε ανυπόμονοι. Το κράτος σημαίνει υπομονή και υπό τις δύο έννοιες: υπομονή με την έννοια της αναμονής, περιμένοντας τις επόμενες εκλογές, αναμονή έως ότου χτίσουμε το κόμμα ή την οργάνωση που μπορεί να κερδίσει, επηρεάσει ή πάρει την κρατική εξουσία. Υπομονή επίσης με την έννοια της παθητικότητας, με την έννοια της αποδοχής ότι είμαστε τα αντικείμενα και όχι τα υποκείμενα της κοινωνικής αλλαγής. Δεν μπορούμε να περιμένουμε: η διαδικασία της ανθρώπινης αυτοκαταστροφής είναι πάρα πολύ γρήγορη. Επίσης δεν μπορούμε να περιμένουμε, επειδή η αναμονή είναι στην πραγματικότητα ενεργός συνενοχή: φτιάχνουμε την κεφαλαιοκρατία κάθε ημέρα και πρέπει να σταματήσουμε να την φτιάχνουμε. Αρνηση. Η πρώτη ερώτηση είναι πώς αρνούμαστε και πώς ενισχύουμε αυτές τις αρνήσεις; Και άρνηση σημαίνει ανυπομονησία, σπάζοντας τον χρόνο, σπάζοντας την ιστορία. Αλλά το προφανές πρόβλημα με την άρνηση είναι ότι εάν αρνούμαστε να υπηρετήσουμε το κεφάλαιο, απειλούμαστε με λιμοκτονία. Η υπαγωγή στο κεφάλαιο είναι η πρόσβασή μας στα μέσα της επιβίωσης. Εάν αρνούμαστε να υπαχθούμε πώς μπορούμε να επιζήσουμε; Εδώ νομίζω ότι η άρνηση πρέπει να συμπληρωθεί με την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού πράττειν, ενός πράττειν μέσω εναλλακτικών κοινωνικών σχέσεων. Και ναι, εδώ είναι ένα θέμα υπομονής. Αυτό είναι το δύσκολο μέρος. Αλλά η υπομονή πρέπει να γίνει κατανοητή ως ενίσχυση της ανυπομονησίας, όχι ως καταστολή της. Η παραδοσιακή επαναστατική θεωρία είναι ο αντίστροφος τρόπος: πρέπει να περιμένουμε μέχρις ότου ο καιρός είναι ώριμος, να περιμένουμε την επόμενη σημαντική κρίση της κεφαλαιοκρατίας, να περιμένουμε έως ότου το κόμμα χτιστεί, και τα λοιπά: η ανυπομονησία υπάγεται στην υπομονή. Νομίζω ότι αυτός είναι ο λανθασμένος τρόπος. Η υπομονή πρέπει να υπαχθεί στην αντι-κεφαλαιοκρατική ανυπομονησία, η φρόνηση της εμπειρίας πρέπει να εξυπηρετεί την ανυπομονησία της νεότητας» (John Holloway).
Γνωστοποιούμε στους συντρόφους ότι στο στόχαστρο του Σ.Δ.Ο.Ε. μπαίνουν όσοι έχουν σκάφη. Ας έχουμε το νου μας, αν και δεν κρύβουμε πως έχουμε κι εμείς σκάφη και μάλιστα δύο! Μία για να πλένουμε και μία για να ζυμώνουμε…
Πέρα από το ότι ο προσδιορισμός «ανεξάρτητοι έλληνες» συνιστά αντίφαση εν τοις όροις, η στήλη έπεσε από τα σύννεφα μαθαίνοντας ότι ο Πάνος Καμμένος πίστωσε με 17.227 ευρώ το υπουργείο Ναυτιλίας για να πάει ταξίδι στην Αυστραλία με τη σύζυγό του. Από την άλλη, σιγά τα λεφτά. Τόσο περίπου κόστισαν και τα μόλις δύο ντεπόν του Σάββα στην εντατική… Δε γαλέγω.
Κοκκινοσκουφίτσα
