ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
 

Στην αρχή μας είπαν ότι σκόνταψε, αλλά πώς μπορεί να συμβεί αυτό σε κάποιον που κάθεται; Ελα μου ντε κι έλα μουντέ; Ούτε καν χόρευε ώστε να βρει εφαρμογή το του Πάνου Τζαβέλα ρηθέν «χόρευε νάιλον υπουργέ»… Τελικά όλα συνέκλιναν στο ότι έπεσε από το έδρανο κι έτσι πολύ σύντομα είδαμε τον τίτλο «ο υπουργός κοιμήθηκε και έπεσε!» σε πολλές οξυδερκείς ιστοσελίδες και blogs. Ο λόγος για τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Αθανάσιο Τσαυτάρη, που έδωσε λαβή στους Χρυσαυγίτες βουλευτές –δια στόματος Παππά– να παρουσιάσουν μια στιγμιαία και μεμονωμένη έκλαμψη χιούμορ (μη φανταστείτε τίποτε προχωρημένο) με την ατάκα «η κυβέρνηση καταρρέει»…
 

Δικαιωμένη αισθάνθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα μετά την κίνηση του διοικητή του αστυνομικού τμήματος Ακροπόλεως στη συμβασιλεύουσα, να κόβει κλήσεις στους συναδέλφους του που σταθμεύουν μηχανές κοντά στην είσοδο του τμήματος! Κι αυτό γιατί ποτέ δεν την άφηναν –όπως και κανένα άλλο– να σταθεί εκεί για λίγο. Ομως, αυτό που μάλλον δεν γνωρίζει πολύς κόσμος, είναι ότι το συγκεκριμένο –«αμαρτωλό» για πολλούς λόγους– αστυνομικό τμήμα του κέντρου έχει αποκλείσει όλη την αριστερή πλευρά ενός δρόμου εκατό και πλέον μέτρων και την κρατάει άδεια για την πάρτη του! Την ώρα που το κέντρο της πόλης στενάζει και ασφυκτιά, εκεί δεσμεύουν τόσο χώρο λες και περιμένουν καμιά αμαξοστοιχία του ΟΣΕ, από εκείνες που καταργήθηκαν και δεν περνούν πια…
 

Χέστηκε η φοράδα Σταλόνε…
 

«Η μεγάλη ηθοποιός Κυβέλη Αδριανού υπηρέτησε πάνω από εβδομήντα χρόνια το ελληνικό θέατρο. Βγήκε στη σκηνή το 1900 και αποσύρθηκε προσωρινά το 1932, όταν παντρεύτηκε τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου.
Προηγουμένως είχε παντρευτεί τον ηθοποιό Μήτσο Μυράτ (από τον οποίο απέκτησε τη Μιράντα) και κατόπιν τον θεατρώνη Κώστα Θεοδωρίδη (από τον οποίο απέκτησε την Αλίκη). Η Κυβέλη ήταν το αντίθετο της επίσης μεγάλης Μαρίκας Κοτοπούλη. Ωραία η Κυβέλη, άσχημη η Μαρίκα. Βενιζελική η Κυβέλη, βασιλόφρων η Μαρίκα. Σπουδαγμένη η Κυβέλη, ασπούδαστη η Μαρίκα. Σκορδοφαγού η Κυβέλη, με μεγάλη απέχθεια για το σκόρδο η Μαρίκα. Δυστυχώς, στη δύση του μακρού βίου της, η Κυβέλη αμαύρωσε το λαμπρό της παρελθόν. Με επιστολή της στον “Ελεύθερο Κόσμο” στις 23 Νοεμβρίου 1968, καταδίκασε την “πολιτική εκμετάλλευση” της κηδείας του Γ. Παπανδρέου από τους αντιχουντικούς και εξέφρασε την πίστη της στην “εθνοσωτήριον επανάστασιν”» (Κώστας Τομανάς – «Το θέατρο στην παλιά Θεσσαλονίκη»).
 

Ας παραμείνουμε στον χώρο του πνεύματος και των τεχνών, υπογραμμίζοντας ότι δεν πέρασε εβδομάδα τον τελευταίο καιρό, χωρίς (απολύτως δικαιολογημένες, ε;) αναφορές της στήλης στην αξιοζήλευτη κοινοβουλευτική βιβλιοπαραγωγή.
Μεγάλη έξαρση του φαινομένου και σειρά έχει αυτή τη φορά ο Μανώλης Γλέζος, που ζήλεψε τη δόξα των πρωτοπόρων συναδέλφων του και τη Δευτέρα παρουσιάζει το βιβλίο του με τίτλο «Και ένα μάρκο ήταν… Οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα». Το βιβλίο θα παρουσιάσει μια πλειάδα ανθρώπων του πνεύματος (και σ’ ένα ναό του πνεύματος: το αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου) όπως οι Νικήτας Κακλαμάνης, Νότης Μαριάς, Σοφία Σακοράφα, Κώστας Σκανδαλίδης και Νικόλαος Τσούκαλης, με συντονιστή τον Γιώργο Παπαδάκη.
 

Πρωτοφανής και ασύλληπτη η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα για την… ψυχική υγεία «μερίδας εκπαιδευτικών», ανοίγει άσχημες πόρτες. Τόσο για την κουτοπονηριά των εμπνευστών της όσο και για τη χρονική στιγμή που κάποιοι επέλεξαν να φέρουν στο προσκήνιο ένα υποβολιμαίο ζήτημα. Λεπτομέρειες υπάρχουν στα εν χορώ δημοσιεύματα των «συγκροτημάτων» και των «συγκροτημένων» μεγάλων –και μικρότερων– αστικών μέσων μαζικής εξημέρωσης. Περισσότερα μάλλον θα έχει η περί την παιδεία στήλη της «Κ». Αναμένουμε να δούμε αν και ποια θέση θα πάρει η ΟΛΜΕ απέναντι σ’ ένα ζήτημα που βέβαια δεν αφορά μόνο στον εκπαιδευτικό κόσμο και που οι στοχεύσεις του είναι πολυδιάστατες και προφανείς… Και που μπορεί να πυροδοτήσει μεγάλες αντιδράσεις.
 

«Μια άλλη πηγή εξαχρείωσης των εργατών είναι ο εξαναγκασμός για εργασία. Η ελεύθερη παραγωγική δραστηριότητα είναι η υψηλότερη απόλαυση που γνωρίζουμε, αλλά όταν είναι υποχρεωτική γίνεται η πιο επίπονη, ταπεινωτική τιμωρία. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να είσαι εξαναγκασμένος να κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, ενάντια στην θέλησή σου. Και όσο πιο ανθρώπινος αισθάνεται ο εργάτης, τόσο πιο πολύ πρέπει να μισεί την εργασία του, επειδή νοιώθει την επιβολή της και το άσκοπο περιεχόμενό της» (Friedrich Engels).