Κόντρες

Τι εκφράζει ο δημοσιογράφος μιας εφημερίδας που παίρνει συνέντευξη από τον πρωθυπουργό μιας (τυπικά ανεξάρτητης) χώρας και έχει το θράσος να τον ρωτήσει το εξής; «Πότε μπορούν οι Γερμανοί τουρίστες να ταξιδέψουν πάλι στην Αθήνα, την Σαντορίνη ή την Κρήτη χωρίς να πρέπει να φοβούνται ότι γενικές απεργίες θα τους χαλάσουν τις ωραιότερες εβδομάδες του χρόνου». Εκφράζει την πιο προκλητική, την πιο κυνική εκδοχή του ιμπεριαλισμού.
 

Πώς θα απαντούσε ο πρωθυπουργός μιας (τυπικά ανεξάρτητης) χώρας, που έχει ίχνη έστω αξιοπρέπειας; Θα έλεγε πως στη χώρα του το δικαίωμα της απεργίας είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο και πως η κυβέρνησή του δεν μπορεί ν’ απαγορεύσει τις απεργίες που κηρύσσονται νόμιμα. Πώς απάντησε ο Αντώνης Σαμαράς στην προκλητική ερώτηση του αλήτη δημοσιογράφου της Munchener Merkur, στην οποία έδωσε συνέντευξη; Οπως θα απαντούσε ο τελευταίος λακές του γερμανικού ράιχ: «Φέραμε νέους κανόνες οι οποίοι εξασφαλίζουν ότι άγριες απεργίες δεν θα χαλάσουν τις διακοπές των φιλοξενούμενών μας. Πάρα πολλοί Ελληνες ζουν από τον τουρισμό. Δεν θα επιτρέψουμε αυτό να το καταστρέψουν προβοκάτορες»!!!
 

Αντιγράφουμε από συνέντευξη του υπουργού Μπάτσων και Καταστολής Ν. Δένδια στο περιοδικό UNFOLLOW:
 

Σωστό τον βρίσκουμε τον Δένδια. Προκλητικό και αποκαλυπτικό συνάμα. Οι εισαγγελικές παραγγελίες δίνονται και η αστυνομία ενεργεί όταν οι εργάτες στριμώχνουν κάποιον καπιταλιστή. Οταν καπιταλιστής στραγγαλίζει εργάτες, ούτε η εισαγγελία παραγγέλνει ούτε η αστυνομία επεμβαίνει. Κι οποιανού του αρέσει…
 

Αντιγράφουμε από το «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 7.12.12: «Στην κυπριακή Βουλή, τέλος, ψηφίστηκαν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος 3 από τα 23 νομοσχέδια που κατατέθηκαν χτες, με τα μέτρα και τις ανατροπές σε βάρος του λαού, όπως προβλέπει η συμφωνία με την τρόικα. Εκκρεμεί η κατάθεση δύο ακόμα νομοσχεδίων. Το σύνολο των μέτρων θα πρέπει να έχει νομοθετηθεί μέσα στην επόμενη βδομάδα (…) Τα νομοσχέδια που συζητάει η κυπριακή Βουλή προβλέπουν μεταξύ άλλων μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων, αυξήσεις της φορολογίας στα καπνικά προϊόντα και τα αλκοολούχα ποτά, στα πετρελαιοειδή, αύξηση του ΦΠΑ στο 18% το 2013 και στο 19% το 2014, κ.ά. Ολα αυτά στο φόντο των ανακοινώσεων για την ανεργία, που σκαρφάλωσε σε επίπεδα ρεκόρ στην Κύπρο. Σύμφωνα με στοιχεία των Επαρχιακών Γραφείων Εργασίας, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι το Νοέμβρη ήταν αυξημένοι κατά 4.770 σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα. Ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων ανήλθε στις 39.522. Σε σχέση με το Νοέμβρη του 2011, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 7.696 (24,2%)».
 

Οσο και να ψάξαμε σχόλιο δεν βρήκαμε. Πύρινα σχόλια γράφονται μόνο όταν τέτοια μέτρα παίρνονται στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ιρλανδία. Δεν ανησυχούμε, πάντως. Επειδή η «μουρμούρα» σίγουρα έχει αρχίσει και φουντώνει στους κόλπους του Περισσού, κάποια στιγμή θα δημοσιευτεί ένα άρθρο που θα μιλάει γενικά για τα περιορισμένα όρια που έχει ένα κόμμα όταν διαχειρίζεται την αστική εξουσία και μπλα… μπλα. Και βέβαια, οι αδερφικές σχέσεις με το ΑΚΕΛ θα συνεχιστούν κανονικότατα.
 

Η εικόνα μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο. Λίγες μέρες μετά τις νέες δολοφονικές επιθέσεις κατά των αμάχων Παλαιστίνιων της Γάζας, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου πήγε στη Γερμανία και φωτογραφήθηκε μπροστά από ένα μνημείο αφιερωμένο στους διωγμούς των εβραίων από τους ναζί. Με πρόσωπο συντετριμμένο ο ίδιος και με τη σύζυγό του να έχει γείρει πάνω του, έτοιμη να λιποθυμήσει από τη συντριβή. Πόσο δίκιο έχει ο (εβραίος) διανοούμενος Νόρμαν Φίνκελστιν που έχει γράψει βιβλίο με τίτλο «Η βιομηχανία του ολοκαυτώματος»!
 

Πρέπει να ‘χει χάσει την αίσθηση του γελοίου ο Χρυσόγελος των Οικολόγων Πρασίνων. Από τις στήλες των «Νέων» δημοσίευσε άρθρο-ύμνο στους γερμανούς ομοϊδεάτες του. Οι Πράσινοι της Γερμανίας, έγραψε, «καταφέρνουν να παραμένουν αντισυστημικό κόμμα»! Και λίγο παρακάτω, στην ίδια παράγραφο, γράφει ότι «αναγνωρίζονται ως κόμμα αστικό, θεσμικό, που εμπνέει εμπιστοσύνη»!
 

Εμείς, βέβαια, ξέρουμε ότι οι γερμανοί Πράσινοι συγκυβέρνησαν με τους Σοσιαλδημοκράτες και διακρίθηκαν ιδιαίτερα για το φανατισμό τους στον πόλεμο κατά της Σερβίας, τον οποίο από γερμανικής πλευράς διηύθυνε ο εκλεκτός τους και υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, όπως επίσης και για την προώθηση της αντεργατικής, σαρωτικής για τα εργατικά δικαιώματα «Ατζέντας 2010».. Τώρα, δηλώνουν διατεθειμένοι να συγκυβερνήσουν και με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ.
 

Ανακοίνωση εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ απ’ αφορμή κάποιες αγροτικές κινητοποιήσεις, στην οποία μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής προκλητικά: «Τώρα είναι η ώρα της ανατροπής για να ανοίξει ο δρόμος της ανασυγκρότησης του πρωτογενή τομέα και της ανόρθωσης της υπαίθρου σε όφελος των κοινωνικών αναγκών, για να ανοίξει ο δρόμος της ελπίδας, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης».
 

Γιατί προκλητικά; Γιατί είναι η ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) της Ευρωένωσης που ξεκλήρισε τη φτωχή αγροτιά. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πίνει νερό στο όνομα της ΕΕ και του ευρώ.
 

«Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος», όπως θα τραγουδούσε και ο βάρδος της παραλιακής. Για τον ΣΥΡΙΖΑ με το ίδρυμα Λάτση λέμε. Προσέξτε δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της «Αυγούλας», την περασμένη Τετάρτη. Τίτλος: «Νέα ελληνική επιχειρηματικότητα για νέα εθνική αυτοπεποίθηση». Από κάτω μια ευμεγέθης φωτογραφία της Μαριάννας Λάτση στο βήμα του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση». Και στη συνέχεια ένα διθυραμβικό ρεπορτάζ, μέσω του οποίου το συριζικό (και όχι μόνον) αναγνωστικό κοινό πληροφορείται ότι «επιχειρηματικό -και όχι μόνο- ενδιαφέρον παρουσίασε η ομιλία της Μαριάννας Λάτση στη χθεσινή εκδήλωση στο “Παλλάς Αθηνά” (έδρα του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση), όπου υπογράμμισε και την ανάγκη συμβολής της νέας ελληνικής επιχειρηματικότητας στη διαμόρφωση μιας νέας εθνικής αυτοπεποίθησης». Ακολουθούν όλες οι παπάρες που είπε η Λάτση, παρουσιασμένες με ιδιαίτερα θετικό τρόπο και χωρίς καμιά κριτική και η αναφορά στους παρασταθέντες πολιτικούς, μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής Μητρόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ.
 

Δάκρυσε ο Χριστόφιας, καθώς «εξομολογού-νταν» στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της Κύπρου τα σχετικά με τις διαπραγματεύσεις για το Μνημόνιο και το «ιστορικό δίλημμα» το οποίο αντιμετώπισε. Και τα καλοζωισμένα καθάρματα τον χειροκρότησαν, χειροκροτώντας έτσι τον ακρωτηριασμό μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και εργατικών δικαιωμάτων.
 

Δεν ξέρουμε αν ο Χριστόφιας είναι τόσο καλός ηθοποιός ή αν το δάκρυ ήταν γνήσιο. Εκείνο που ξέρουμε είναι πως δεν ήταν δάκρυ για τον κυπριακό λαό. Για τον εαυτό του ήταν. Κατάφερε να είναι ο πρώτος «κομμουνιστής» πρόεδρος της Κύπρου, με την υπόσχεση ότι θα λύσει το Κυπριακό. Οχι μόνο δεν έλυσε το Κυπριακό, αλλά αποχωρεί από την προεδρία με το όνειδος ότι έβαλε την Κύπρο στο Μνημόνιο και σφυρηλάτησε μακροχρόνια δεσμά για το λαό της, που θα πει το ψωμί ψωμάκι. Ξέρει πολύ καλά πως όχι μόνο τέλειωσε προσωπικά ως πολιτικός (είχε ήδη ανακοινώσει ότι δε θα είναι ξανά υποψήφιος), αλλά και πως θα καταγραφεί ως ο ηγέτης που έφερε στην Κύπρο το ΔΝΤ. Γι’ αυτό και μόνο δακρύζει.
Μπορεί, βέβαια, να είναι περήφανος ότι συμπεριφέρθηκε με απόλυτη νομιμοφροσύνη έναντι της κυπριακής αστικής τάξης, τα συμφέροντα της οποίας υπηρετεί. Θυσίασε την πολιτική του καριέρα και την υστεροφημία του, έβαλε το κόμμα του σε περιπέτειες, αλλά το συμφέρον της κυπριακής κεφαλαιοκρατίας δεν το πρόδωσε. Κι αυτό σίγουρα θα του το αναγνωρίσει η αστική τάξη.