«Αντε γαμήσου υπουργέ», εργαζόμενοι ναυπηγείων Σκαραμαγκά
Στηρίζουν τους μπάτσους: «Η αστυνομία της Σκοτίας αντιμέτωπη με περικοπές 300 εκ. ευρώ»
(Morning Staronline.co.uk, 1-10-12).
«Στηρίζουμε τα δικαιώματα των ενστόλων» – Κορκονέ (Ριζοσπάστης, 29-9-12).
(Θυμίζουμε ότι η εφημερίδα «Morning Star» είναι φίλα προσκείμενη στο ΣΥΡΙΖΑ…)
Απλώς μέτρα, μέτρα τα νέα μέτρα;
Το ερώτημα παραμένει: στο τζιέλατς;
Fasizm gecit yok!
♦ Οχι μόνο με τους μπάτσους, αλλά και με τη συμπαθή… συνομοταξία των δικαστών και εισαγγελέων αλληλέγγυος ο Περισσός. Οχι τυχαία το κόμμα αυτό ονομάστηκε Κορκονέ και καθόλου τυχαία ο «Ριζοσπάστης» (4-10-12) εκδηλώνει αυτή τη (γνωστή ήδη) θέση αυτού του αστικού κόμματος, αμέσως μετά τις καταδίκες για τη ΣΠΦ («λαός αστυνομία, η δύναμη είναι μία»…).
♦ «Ταξική συνείδηση, αγωνιστικότητα, μίσος και περιφρόνηση για τον καταπιεστή αποτελούσαν μέρος της ζωής των εργατών, το υπόλοιπο ήταν ο αργαλειός στον οποίο ύφαιναν. Τίποτα δε χρωστούσαν στους πλούσιους – ίσως μόνο το (γλίσχρο) μεροκάματό τους… καθώς επανεξετάζουμε αυτήν την περίοδο, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει τεράστια και προφανής αναντιστοιχία μεταξύ της δύναμης των εργαζόμενων φτωχών, που φοβούνταν οι πλούσιοι –το λεγόμενο φάντασμα του κομμουνισμού– και τους κυνηγού-σε, και του πραγματικά οργανωμένου δυναμικού, πολύ περισσότερο στην περίπτωση του νέου βιομηχανικού προλεταριάτου. Η δημόσια έκφραση αυτής της διαμαρτυρίας είχε, κυριολεκτικά, την μορφή κινήματος, ούτως ειπείν, παρά οργάνωσης. Αυτό που συνέδεε ακόμα και τις πιο μαζικές και ουσιαστικές πολιτικές εκδηλώσεις τους… δεν ήταν παρά μια σειρά παραδοσιακών και ριζοσπαστικών συνθημάτων, μερικοί δυναμικοί ρήτορες και δημοσιογράφοι που έγιναν η φωνή των φτωχών». (Ε. Χόμπσμπωμ: «The age of Revolution, 1789-1848» – κεφάλαιο 11, «The Labouring Poor»). Κάθε ομοιότητα με το σήμερα ΔΕΝ είναι τυχαία.
♦ Και καλά ξεσπαθώνει (όχι ο Ελλην) αλλά ο συνδικαλιζόμενος Ν. Φωτόπουλος (ΑΥΓΗ, 30-9-12), δηλώνοντας (με νόημα, λέμε εμείς): «Το σύστημα (έτσι γινόταν πάντα, έτσι θα συνεχιστεί και τους επόμενους αιώνες)…» Αιώνιος, λοιπόν, ο καπιταλισμός, σύμφωνη η Αυγή, ο σύριζας και όλοι οι «μεταρρυθμιστές» (πούσαι Μπέρνστάιν να τους δεις…).
♦ Και τσουπ! Βρέθηκαν όλες οι συνιστώσες του συριζα (οι επιδοτούμενες, μην το ξεχνάμε) με «Νέους…».
♦ Και ο Μπρέγκοβιτς αριστερός, ρε παιδιά;
♦ Απ’ όλα έχει ο μπαξές (Αυγή): και «πόλεμο» (δικά της τα εισαγωγικά) στην λιτότητα, και Λαφαζάνη και Βουδούρη (υπεύθυνος αριστερός;), και ευρωλιγούρη Μπαλιμπάρ και Πέδρο Αλμοδόβαρ (κοινώς το μη χοίρον, -με όμικρον– βέλτιστον).
♦ «Μητέρα ό-λων των μαχών» (Λαφαζάνης) που σε γ… ο (πατέρας) Συριζα…
♦ «Ισως και να ήταν μια παράλειψη» η μη ανακοίνωση της συνάντησης Τσίπρα-Πέρες. Ετσι, στην ψύχρα! «Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να είναι στη θέση τους (σ.σ.: Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Ψυχάρης, Αλαφούζος) – Αρκεί το παιχνίδι να παίζεται έντιμα και με κανόνες» – «Δεν είπαμε ποτέ ότι οι αστυνομικές δυνάμεις απέναντι σε εγκληματίες θα είναι άοπλες». (Τα αποσπάσματα από συνέντευξη Τσίπρα στο Unfollow, τ. 9, 9ος/12). Δείγματα και δήγματα (για το πόπολο…).
♦ Φιλολογικά, πάμπολλοι περιγράφουν την καπιταλιστική κρίση. Οταν όμως έρχεται η στιγμή τι μέλλει γενέσθαι, τότε απλώς… μέλλει… (μέχρι και ο μη έχων σχέση με το ΔΝΤ επιστρατεύεται – όχι ότι δεν είχε πολιτικές θέσεις ο Καβάφης).
Βασίλης
