Πρώτο δείγμα γραφής της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης του 27%»
Η εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν ότι η πρώτη πράξη της «κυβέρνησης της Αριστεράς» θα ήταν η κατάργηση του Μνημόνιου και των εφαρμοστικών του νόμων έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον δεν είναι αντιπολίτευση του 4,5% αλλά αντιπολίτευση του 27%, όπως αρέσκεται να λέει ο Δ. Παπαδημούλης και είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται υπεύθυνα και όχι έξαλλα. Ετσι, η πρώτη πρόταση νόμου που κατέθεσε και άλλη μία που υποσχέθηκε να καταθέσει (αλήθεια, γιατί όχι όλες μαζί;) αφήνουν άθιχτο τον πυρήνα του Μνημόνιου και α-πλώς λειαίνουν μερικές πολύ σκληρές γωνίες, οι οποίες μάλιστα δεν έχουν παρά ελάχιστη δημοσιονομική επίπτωση (στα επιδόματα ανεργίας κυρίως).
Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως οι προτάσεις νόμου της αντιπολίτευσης γενικά δεν έχουν καμιά πρακτική αξία και χρησιμοποιούνται μόνο για κοινοβουλευτικό σόου της αντιπολίτευσης. Για να φτάσει στη Βουλή μια πρόταση νόμου η οποία προκαλεί κρατική δαπάνη, θα πρέπει να συνοδεύεται από ειδική έκθεση του αρμόδιου υπουργού και του υπουργού Οικονομικών και από έκθεση του Γενικού Λογιστήριου του Κράτους. Είναι, λοιπόν, πιθανό, με τη χρήση διάφορων κοινοβουλευτικών τερτιπιών, η πρόταση νόμου ν’ αργήσει πολύ να φτάσει στη Βουλή και στο τέλος ν’ απορριφθεί για τυπι- κούς λόγους. Και βέβαια, όταν τέτοιες προτάσεις νόμου κατατίθενται σε συνθήκες κοινωνικού κενού, δεν έχουν την παραμικρή δυναμική. Προκαλεί θυμηδία η έκκληση στην οποία καταλήγει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ: «Απευθυνόμαστε στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και στους εργαζόμενους και τους καλούμε να κάνουν δική τους υπόθεση και διεκδίκηση την υπερψήφιση αυτής της πρότασης νόμου». Πώς θα γίνει αυτό; Με την έκκληση; Ποια ακριβώς είναι η δική τους δουλειά, πέρα από τις «λαϊκές συνελεύσεις» για την ίδρυση του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ;
Ας μη μείνουμε, όμως, σ’ αυτή την πλευρά, ας πάμε στην ουσία. Η πρόταση νόμου αφορά την κατάργηση της υπ’ αριθμόν 6 Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου της 28.2. 2012, που αφορούσε: τη μείωση του βασικού μεροκάματου και μισθού κατά 22% και κατά 32% για τους μικρότερους των 25 ετών (ρύθμιση που επηρεάζει το ύψος του επιδόματος ανεργίας, των επικουρικών συντάξεων του ΙΚΑ κ.λπ.), τις αλλαγές στο καθεστώς των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και τη λεγόμενη μετενέργεια, το πάγωμα των ωριμάνσεων μέχρι η ανεργία να κατέβει κάτω από το 10%.
Υπόσχονται ότι θα καταθέσουν νέα πρόταση νόμου (χωρίς να λένε πότε) με αντικείμενο την επαναφορά του δικαιώματος μονομερούς προσφυγής των συνδικάτων στην διαιτησία την επαναφορά των καταργημένων αρμοδιοτήτων του ΟΜΕΔ και την απόδοση πλήρους ρυθμιστικής εξουσίας στον διαιτητή για όλα τα ζητήματα που ρυθμίζονται με συλλογική σύμβαση εργασίας, την επαναφορά της επεκτασιμότητας των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την επαναφορά της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης σε περίπτωση συρροής συλλογικών συμβάσεων εργασίας διαφόρων επιπέδων όπως προβλεπόταν από το άρθρο 10 του ν. 1876/1990.
Ολ’ αυτά αφορούν το πεδίο των εργασιακών σχέσεων στις εντελώς δευτερεύουσες πλευρές του. Το Μνημόνιο και οι αντεργατικές αλλαγές που επέφερε μένουν άθιχτες στα ουσιαστικά τους σημεία. Ας απαριθμήσουμε τα βασικότερα: Η μείωση της αμοιβής των νέων εργαζόμενων, που περιλαμβάνεται σε δυο νόμους, παραμένει άθιχτη. Αθιχτη η επέκταση του χρόνου της εκ περιτροπής εργασίας από 6 σε 9 μήνες (πολυνομοσχέδιο Κατσέλη). Αθιχτη η επέκταση της διευθέτησης του χρόνου εργασίας από 4 σε 6 μήνες. Αθιχτη η επέκταση της ενοικίασης εργαζόμενων από 18 σε 36 μήνες. Αθιχτη η κατάργηση του διμήνου για θεμελίωση δικαιώματος αποζημίωσης απόλυσης και η αύξησή του σε δωδεκάμηνο. Ολ’ αυτά, δηλαδή, με τα οποία οι εργασιακοί χώροι μετατράπηκαν σε ζούγκλα, κατ’ απαίτηση των καπιταλιστών, παραμένουν άθιχτα.
Ομως, δεν είναι μόνο το πεδίο των εργασιακών σχέσεων. Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις εκλογές της 6ης Μάη, βγαίνοντας από το προεδρικό μέγαρο ο Τσίπρας ανακοίνωσε ότι ζήτησε η υπηρεσιακή κυβέρνηση να παγώσει τις μειώσεις κύριων και επικουρικών συντάξεων που προβλέπει ο νόμος 4051/2012. Αυτό που ζητούσε από την υπηρεσιακή κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα το κάνει γαργάρα. Φανταστείτε να είχε γίνει κυβέρνηση. Κάνει γαργάρα, επίσης, όλες τις μειώσεις συντάξεων που έχουν γίνει την τελευταία διετία. Κάνει γαργάρα όλες τις μειώσεις μισθών σε δημόσιο και ΔΕΚΟ. Και βέβαια, κάνει γαργάρα την ψήφιση δυο εφιαλτικών αντιασφαλιστικών νόμων από τους Παπακωνσταντίνου και Λοβέρδο (Ν. 3863/10 και 3865/10), με τους οποίους ξεθεμελιώθηκε η κοινωνική ασφάλιση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως «υπεύθυνη» αξιωματική αντιπολίτευση, δείχνει απόλυτο σεβασμό στον πυρήνα του Μνημόνιου. Οχι μόνο σε μέτρα που έχουν δημοσιονομική επίπτωση (μισθοί στο δημόσιο και συντάξεις), αλλά και σε μέτρα που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις. Αυτό είναι ένα πρώτο δείγμα γραφής του τι εννοούν όταν λένε «θα ασκήσουμε την αντιπολίτευση του 27%», αλλά και τι θα κάνουν αν και όταν αναλάβουν την κυβέρνηση.
