♦ Στη χρεοκοπία του λαού απάντηση είναι η αντεπίθεση – Ισχυρό ΚΚΕ για να νικήσει ο λαός (αφίσα)
Οι αφίσες είναι ακόμα κολλημένες σε τοίχους και κρεμασμένες σε κολόνες, δημιουργώντας ένα άκρως ειρωνικό ντεκόρ για την «επόμενη μέρα» του Περισσού, μετά την εκλογική συντριβή. Σε κάποιους σκεπτόμενους μέσα στο κόμμα του Περισσού ίσως αυτή η αφίσα, που συμπυκνώνει την κεντρική κατεύθυνση με την οποία κατέβηκε στις εκλογές, να δώσει ένα μικρό έναυσμα για να σκεφτούν πως μ’ αυτή την τακτική δεν είχαν καμιά ελπίδα στις δεδομένες συνθήκες. «Στη χρεοκοπία του λαού απάντηση είναι η αντεπίθεση». Ως εδώ καλά. Σε τι συνίσταται η αντεπίθεση; «Ισχυρό ΚΚΕ για να νικήσει ο λαός». Οταν κατεβαίνεις σε εκλογές και λες ότι για να νικήσει ο λαός πρέπει να σε ισχυροποιήσει, σημαίνει ότι ζητάς ψήφους. Η ψήφος, όμως, έχει ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Δεν συσχετίζεται με τους κοινωνικούς αγώνες, αλλά με την κοινοβουλευτική διαδικασία. Αν έχεις σκοπό ν’ αναπτύξεις λαϊκούς αγώνες, δεν έχει σημασία πόση είναι η κοινοβουλευτική σου δύναμη. Είτε μεγάλη είτε μικρή, το ίδιο κάνει για τους αγώνες, αφού αυτοί αναπτύσσονται έξω από το κοινοβούλιο, ερήμην των συσχετισμών του. Επομένως, οι πάντες αντιλαμβάνονταν το συγκεκριμένο σύνθημα ως ένα σύνθημα που αρχίζει και τελειώνει στη διαμόρφωση των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. Την αναφορά στην αντεπίθεση την αντιλαμβάνονταν ως «σάλτσα». Επομένως, η ίδια η τακτική του Περισσού (που δεν ήταν και-νούργια, αλλά κρατάει χρόνια), έσπρωχνε το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ, που υποσχόταν καλύτερη κοινοβουλευτική αξιοποίηση της ψήφου. Αν ήταν να ψηφίσουν στο πλαίσιο των παλιών συσχετισμών, τότε ο Περισσός θα φαινόταν πιο αγωνιστικός από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα μάζευε περισσότερα «κουκιά». Με τους συσχετισμούς της 6ης Μάη, όμως, το πράγμα άλλαξε και ο ΣΥΡΙΖΑ μάζεψε στο δεύτερο γύρο όλο το «χαρτί». Ο Περισσός πλήρωσε τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, τον οποίο δεκαετίες τώρα (από τότε που έπεσε η χούντα) καλλιεργεί.
♦ Aνεργοι μπορεί, ξεφτιλισμένοι και ρατσιστές ποτέ (στένσιλ με μαύρο χρώμα και υπογραφή αστέρι)
Ωραίο το σύνθημα και σωστό στο περιεχόμενό του. Ποια είναι, όμως, η λειτουργικότητά του; H κοινωνική λειτουργικότητά του. Σε κάποιον κόσμο πράγματι λειτουργεί. Στους πολλούς όχι. Γιατί αν το ρατσιστής είναι σαφές και κατανοητό, το ξεφτιλισμένος σηκώνει πολύ νερό. Ξεφτιλισμένος είναι, ας πούμε, εκείνος που παραμονεύει τη νύχτα για να ξυλοκοπήσει έναν ξεμοναχιασμένο μετανάστη. Είναι άραγε ξεφτιλισμένος εκείνος που σκύβει το κεφάλι στη δουλειά, επειδή δεν έχει άλλη επιλογή, επειδή δεν έχει καμιά διέξοδο συλλογικής διεκδίκησης; Το ρωτάμε γιατί είμαστε βέβαιοι ότι είναι αρκετοί αυτοί που θεωρούν ότι οι ταξικές σχέσεις στη δουλειά καθορίζονται από μια απροσδιόριστη έννοια ατομικής αξιοπρέπειας, παρά από την ανάγκη και τις συνθήκες που δημιουργεί η σχέση της μισθωτής εργασίας. Κάποιοι κοιτάζουν αφ’ υψηλού εκείνους που σκύβουν το κεφάλι και δέχονται μείωση μισθού, που δέχονται να πληρώνονται «έναντι» και να τους χρωστούν ένα σωρό λεφτά, που δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες κ.λπ. Ομως, λύση ατομική δεν υπάρχει. Μόνο συλλογική λύση μπορεί να υπάρξει κι αυτό είναι που λείπει.
