Γκαλλοπισμοί…
Βλέποντας ανήμποροι πως είμαστε, νόμους ενάντιά μας χαλκεύετε./ Δε σκύβουμε όμως άλλο το κεφάλι γιατί μας πρέπει η λευτεριά./ Βλέποντας πως γευόμαστε την πείνα, δεν την μπορούμε άλλο την κλεψιά./ Μακριά από τους φούρνους μας κρατάτε,/ άσπρο ψωμί η πείνα μας ζητά./ Βλέποντας να υψώνετε παλάτια και στέγη πουθενά για μας/ Απόφαση να γίνουνε δικά μας, οι τρώγλες περίσσεψαν για μας./ Βλέποντας να περισσεύει το κάρβουνο, χωρίς φωτιά παγώνουμε εμείς./ Απόφαση το κάνουμε δικό μας, να ζεσταθεί το κόκαλό μας./ Βλέποντας πως καθόλου δεν μπορείτε να δώστε μεροδούλι ανθρωπιάς/ θα κάνουμε δικά μας τα εργοστάσια, είναι αρκετό αυτό για μας./ Ξέροντας ότι στρέφετε ενάντιά μας τα φονικά σας όπλα, τα κανόνια/ χίλιες φορές ο θάνατος απ’ τη μιζέρια την αιώνια./ Βλέποντας πως η κυβέρνηση αυτή, τα όσα μας τάζει δεν τηρεί/ απόφαση να χτίσουμε καλή ζωή, που εμείς θα κυβερνάμε./ Κι αφού η μόνη γλώσσα που ακούτε είναι η φωνή των κανονιών μας/ τότε εμείς γυρνάμε καταπάνω σας των πυροβόλων μας την μπούκα.
Δεν πειράζει. Θα σου βάλω και συλλογική κουζίνα να γλιστράει (το αγγούρι…)
♦ Τη σεξουαλική σχέση του «Ελληνα» με το ιδιόκτητο (εφόσον μπορεί να αντέξει τα ζόρια των εξόδων) αυτοκίνητο «ανακαλύπτει» ο κ. Στ. Κασιμάτης (Καθημερινή, 22-1-12). Εντάξει – αφού απαξιοί να ομιλήσει για την οικονομική πλευρά το… ρίχνει στο …ματε γιατί χανόμαστε (όμως, φευ, δεν πρόσεξε άραγε εκείνο το παλιό τραγούδι των Queen «I’m in love with my car»;).
♦ Ερευνα για τα θύματα της δικτατορίας του Φράνκο; Ο πέλεκυς της αστικής «δικαιοσύνης» (στην Ισπανία) πίπτει επί κεφαλών…
♦ Οχι απολύσεις αλλά «μείωση του αριθμού των εργαζομένων» έκανε η Τυποεκδοτική (όταν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τις λέξεις – αλλά κρύβεται ο ιπποπόταμος πίσω από την τσουκνίδα;).
♦ Το 1.300.000 ευρώ στον Περισσό (κρατική επιχορήγηση κόμματος) είναι «βρώμικη προπαγάνδα»;
♦ Λίγο ακόμα και… βγάζει κυβέρνηση ο Κουβέλης (να πάρει κι ένα υπουργείο ο Ψαριανός…).
♦ «Η σκλαβιά, στην οποία η αστική τάξη κρατάει δεμένο το προλεταριάτο, πουθενά αλλού δε φαίνεται τόσο καθαρά, όσο στο εργοστασιακό σύστημα. Εδώ σταματάει νομικά και ουσιαστικά κάθε ελευθερία. Ο εργάτης είναι υποχρεωμένος να βρίσκεται στο εργοστάσιο το πρωί στις 5.30. Αν φτάσει λίγα λεφτά αργότερα τιμωρείται, κι αν φτάσει 10 λεφτά της ώρας αργότερα δεν τον αφήνουν καθόλου να μπει μέσα ως που να τελειώσει η ώρα του κολατσιού και χάνει το ένα τέταρτο του μεροκάματου. Είναι υποχρεωμένος να τρώει, να πίνει και να κοιμάται κατ’ επιταγήν… Το τυραννικό κουδούνι τον καλεί από το κρεβάτι, από το κολατσιό κι από το μεσημεριανό φαγητό. Και τι γίνεται μέσα στο ίδιο το εργοστάσιο; Εδώ ο εργοστασιάρχης είναι απόλυτος νομοθέτης. Εκδίδει κανονισμούς του εργοστασίου, όπως του γουστάρει. Τροποποιεί τον κώδικά του ή κάνει προσθήκες σ’ αυτόν, όπως του καπνίσει. Κι αν ακόμα συμπεριλάβει στον κώδικά του και τις πιο μεγάλες παλαβομάρες, τα δικαστήρια λένε στους εργάτες: “Μια και δεχτήκανε εκούσια το συμβόλαιο αυτό, είστε υποχρεωμένοι τώρα να το εφαρμόσετε… Οι εργάτες αυτοί είναι καταδικασμένοι να ζουν κάτω από την απειλή του πνευματικού και σωματικού μαστιγίου από το ένατο έτος της ηλικίας τους και ως το θάνατό τους”. Το τι “λένε τα δικαστήρια”, θα το διαλευκάνω με δύο παραδείγματα. Η μια περίπτωση διαδραματίστηκε στο Σέφηλντ, στα τέλη του 1866. Εκεί, ένας εργάτης είχε μισθωθεί για δύο χρόνια σ’ ένα εργοστάσιο μετάλλου. Υστερα από έναν καυγά με τον εργοστασιάρχη έφυγε από το εργοστάσιο και δήλωσε ότι σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να δουλέψει σε αυτόν τον εργοστασιάρχη. Ο εργάτης αυτός μηνύθηκε για αθέτηση του συμβολαίου και καταδικάστηκε σε δυο μήνες φυλακή. (Αν το συμβόλαιο το αθετήσει ο εργοστασιάρχης μπορεί να εναχθεί μόνο civiliter –με βάση το αστικό δίκαιο– και διακινδυνεύει το πολύ-πολύ να τιμωρηθεί μ’ ένα πρόστιμο). Αφού ο εργάτης έκατσε τους δυο μήνες στη φυλακή, ο ίδιος εργοστασιάρχης τον καλεί με βάση το παλιό συμβόλαιο να επιστρέψει στο εργοστάσιο. Ο εργάτης απαντάει: “Όχι”. Την αθέτηση του συμβόλαιου την έχει πια πληρώσει με φυλακή. Ο εργοστασιάρχης τον ξαναενάγει, το δικαστήριο τον καταδικάζει ξανά, παρά το γεγονός ότι ένας από τους δικαστές, ο μίστερ Ση, χαρακτήρισε ανοικτά σαν τερατούργημα δικαστικό την περίπτωση αυτή ότι δηλ. ένας άνθρωπος μπορεί να τιμωρείται περιοδικά σ’ όλη του τη ζωή για το ίδιο και το αυτό παράπτωμα ή έγκλημα». (Το Κεφάλαιο – Η παραγωγή της σχετικής υπεραξίας: Οι μηχανές και η μεγάλη βιομηχανία).
Βασίλης
