Αγαπητά μου παιδιά
«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει» λέει ο θυμόσοφος λαός που έχει παροιμίες για τα πάντα (όχι όμως και για τα κοάλα). Πάντως, όντως φαίνεται ότι φέτος θα φλεβίσει ο Φλεβάρης, αφού οι φλέβες μας νιώθουν το κρύο για τα καλά. Δεν πειράζει, αρκεί ο Οκτώβρης να οκτώ βρίσει και να ρεφάρουμε…
Τα πράγματα στο χωροταξικό μόρφωμα που θέλει να πιστεύει ότι είναι συνέχεια του Βυζαντίου αλλά και της αρχαίας Ελλάδας και μοναδικός κληρονόμος κάθε έννοιας πολιτισμού, πάνε περίφημα. Δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων ω δισεκατομμύρια έχουν σκουπιστεί με τις πατροπαράδοτες μεθόδους της υφαρπαγής τις οποίες κατέχουν καλά οι κοτζαμπάσηδες και οι τζουτζέδες που ζουν ανάμεσά μας και θέλουν να μας πείσουν ότι όλοι είμαστε ένα, όταν δεν προσπαθούν να δείξουν τη σκληρή αλήθεια (για κοψοχέρηδες και ταξικώς αδιάβαστους, σαν τον προσφάτως αναδειχθέντα πολιτικά αδιάβαστο μα ταξικώς καλά τακτοποιημένο Νενέκο).
Δική μας δουλειά όμως είναι να κάνουμε ανάγωγες αναγωγές με τα παρά της λαϊκής μούσας προλεχθέντα και προ-φυτεμένα. Ψάχνοντας λοιπόν στους σκονισμένους τόμους (πότε θα τα αναρτήσετε στο διαδίκτυο και σε e-book, γ@μώ την πνευμονοκονίασή μου;) της παράδοσης (τι delivery ρε;), βρήκαμε πάλι πολλά και ενδιαφέροντα. Παρακάμπτοντας τους Μάγιας και τους Ινκας που τους πήραν εργολαβία οι εσχατολόγοι εσκατολόγοι πολιτικοί τηλεβιβλιοπώλες, γράψαμε στα (αρχή δια μας) μεσαιωνικά και μη δημοσιεύματα του Νοστράδαμου, των Olympians και των Πελόμα Μποκιού και πήγαμε στη δροσερή βρύση της εσχατιάς των βλακανίων. Και αντιγράφουμε:
στη λαμπερή του φορεσιά και φρεσκοκουρεμένος
να βρίζει τις τσατσάρες του, να βρίζει τις τσατσάδες
μα γλείφει το μπαρμπέρικο, μαζί και τον μπαρμπέρη.
Για στάσου παπα-δήμιε και κάνε ένα τρισάγιο
πες μας κανένα νόστιμο, δώσε και την ευχή σου
να ‘χουν δουλειά οι σύντροφοι που γράφουν τα ωραία
γιατί –όπως γνωρίζετε και ας «αδιαφορείτε»–
του κόσμου ο περίγελος είστε (μην πω και άλλα…).
Είναι εκπληκτική η προ-φυτική (0% ζωικά λιπαρά) ικανότητα της λαϊκής μούσας! Εκπλήσσει επίσης η ακρίβεια στις προβλέψεις, πέρα από την ακρίβεια στην αγορά. Μιας μούσας που δεν καταπιάνεται μόνο με τους πεφωτισμένους (illuminati, οι λουμπινάτοι), αλλά και με τα τσιράκια. Από την αιχμηρή πένα της δεν γλιτώνουν ούτε οι μασκοφορεμένοι λύκοι που παριστάνουν τους αμνούς ή τα αμνιακά υγρά των βδελυρών τοκετών του μέλλοντος. Χέρι-χέρι με την Ιστορία, γράφει:
Οπως και να ‘χει το γραφτό ένας είν’ ο ηγέτης.
Ελάτε να παινέσουμε τούτο το παλικάρι
οπού ‘ταν βοδιμπιλντεράς (από το body building)
και έχει πλάτες γι’ άρματα, χέρια για το λιθάρι
και στόμα γοργογύριστο που κάνει τις γαργάρες
σαν τη τουρμπίνα του Μιράζ, κότα που κακαρίζει.
Τον έσπρωξαν, τον πήγανε όμως αυτός δεν πάει
όλο θολώνει τα νερά, για πουθενά δεν είναι
κι όμως δε σβήνει, είν’ εκεί για να μας σπάει τα τέτοια.
Αν όμως αυτή είναι η φασιστολαϊκίζουσα πλευρά του νομίσματος (ένα είναι το νόμισμα: το ευρώ! Πέρα από εκεί η καταστροφή), υπάρχει και η άλλη. Η προοδευτική, η αριστερή, μοιχέ Shaw (αναφέρομαι στον γνωστό Ιρλανδό συγγραφέα και κρίμα που δεν ζει η Charlotte Payne-Townshend να δικαιολογήσει τη ρετσινιά που του προσάπτω). Εγραψε λοιπόν και γι’ αυτή η μούσα, στο πρόσωπο κάποιου Φώτη που –όπως φαίνεται σε άλλο ποίημά της– ερχόταν απ’ το πουθενά και πήγαινε στο τίποτε:
μη ζαλιστείς, μη καυχηθείς, σα διάνος μη φουσκώσεις
γιατί εσύ ‘σαι βουλευτής και χρόνια στο κουρμπέτι
γνωρίζοντας πολύ καλά το πράμα πώς δουλεύει.
Μα θα μου πεις «αν έχω ‘γω άλλα μες στο μυαλό μου,
όχι αυτά που φαίνονται αλλά αυτά που είναι;»
Τότε Φώτη μου Hesse μας, ναι, σαν τον Herman Hesse
άσε τα κόλπα τα φτηνά, μολόγα την αλήθεια
άπλωσε το χεράκι σου να πάρεις απ’ την πίτα
και αν σε πιάσει κόψιμο, χεστήκαμε ομοίως…
Μετά από τα παραπάνω, δεν μας πέφτει (ούτε μας σηκώνεται) λόγος… Και μετά την Lou Cash της προηγούμενης επιστολής, τη σημερινή υπογράφει ο ομόηχος…
