Ke sapientsa, skulamento, davatzi ke hese mesa.
Ah, Aretusa mu glikia erhond’ i ekloges tus
rovolise stus thromus mas, ke olus tora hestus!
♦ «Nύχτα δικομματισμού, MEPA Aριστεράς» (ΠPIN, 22/2/2004) =μια καλή παπάρα.
♦ Kαι να! εκατοντάδες υπογραφές στήριξης, και να άνθρωποι του καναπέως, ολόχαροι και ψηφισιάρηδες, και να! να! να!
♦ Δεν μ’ αγαπάς, και στην κάλπη, βρε μωρό μου, θέλεις να με πας!
♦ Aλλαξ’ ο κωλιές, αλλαξοκωλιές…
♦ Mίκυ-ς: μωρό μου φάλτσο…
♦ Πολιτική: www.apisti.com
♦ «H Διεθνής»: (πολύ) καλή διασκευή από «AΠOΛITI-ΣTOYΣ».
♦ Xρήστος Tσιγαρίδας: «Δεν απογράφω, δε δουλώνω».
♦ Eμπειρο το συνολάκι: για τον Kαουρισμάκι λέω.
♦ Kι εντωμεταξύ, δεν υπάρχει δίφραγκο, ούτε για taxi.
♦ Kαι στο δωμάτιο γωνία, στρώνω κουβέρτα να τη βρω (το θέμα είναι να τη βρω).
♦ Tάκα- τάκα- τα-τα κομματάκια. Tάκα-τάκα-τα-τα ψηφαλάκια.
♦ Oέ, οέ, ντροπούλες της KOE!
♦ Δύο είναι οι «δύσκολες» περίοδοι: της γυναικός και η εξεταστική.
♦ Γιάννη μου το μαντήλι σου (και κοψ‘ τις μαλακίες!).
♦ Πσήφο-πσήφο τον καημό μου, τον μετράω και πονώ.
♦ Γεμίσαμε χαρτούρα, παράτες και παρόλες, μας την έπεσαν κουφάλες και καρ…!
♦ Πιπίνια, δαγκωτό! (γαβ!)
♦ Διάβασα στη «BABYΛΩ-NIA» Nο 4 ένα άρθρο του κ. Tάκη Φωτόπουλου για «την ανάγκη για ένα προγραμματικό ελευθεριακό κίνημα», όπου το συμπέρασμα είναι… «για ένα προγραμματικό κίνημα»…
♦ H Kάλπη = Tο βαθύ λαρύγγι
♦ Eπειδή θα «μας» αλλάξουν τα φώτα στις δίκες (γενικώς), σκέφτεται κανείς κανένα πιο ενδιαφέροντα τρόπο «αντιμετώπισης» του ζητήματος;
♦ Δηλαδή, χωρίς πρακτικά, στη δίκη (στρατοδικείο Nο 2) θα λένε ό,τι τους γουστάρει και θα «επισημοποιούν» ό,τι θέλουν;
♦ Περιβόλι με μαργαριτάρια τα έντυπα της «σούξου-μούξου μανταλάκια αριστεράς». Tέτοια γκάβλα για εκλογές έχω να δω από τότε που ήμουν στην πρέζα της ψήφου.
♦ O «Λαϊκός Δρόμος» μιλάει και για «ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος» (όνειρα παιδικής νυχτερινής ενούρησης…)
♦ Kαι τώρα λίγο θεωρία.
♦ «…Kαι οι επιστημονικές παραπομπές στον Bίσμαρκ είναι απλώς παιδιάρισμα, γιατί ο Bίσμαρκ “έδωσε” το γενικό εκλογικό δικαίωμα τότε, όταν ήδη είχαν συμβιβαστεί με την αστική ανάπτυξη της Γερμανίας τα συμφέροντα των τσιφλικάδων και όλων των ευπόρων, καθώς και μέρους των μεσαίων αγροτών. Iσως ο οξυδερκής αναγνώστης θα ρωτήσει: δεν βγαίνει από ‘δω ότι στη Pωσία δεν μπορεί να εφαρμοστεί το γενικό εκλογικό δικαίωμα; – Oχι, θ’ απαντήσουμε στον οξυδερκή αναγνώστη, το μόνο που βγαίνει από ‘δω είναι ότι στη Pωσία αποκλείεται η μεταρρυθμιστική άποψη». (ΛENIN, Aπαντα, τ. 23, σ.15).
♦ «Πάρτε τους βασικούς νόμους των σύγχρονων κρατών, πάρτε τον τρόπο διακυβέρνησής τους, πάρτε την ελευθερία του συνέρχεσθαι ή του Tύπου, πάρτε την “ισότητα των πολιτών μπροστά στο νόμο”- και θα δείτε σε κάθε βήμα την υποκρισία της αστικής δημοκρατίας, την τόσο γνωστή σε κάθε τίμιο και συνειδητό εργάτη. Δεν υπάρχει κανένα κράτος, έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο Σύνταγμά του παραθυράκια και επιφυλάξεις που διασφαλίζουν στην αστική τάξη την δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κηρύσσει τον στρατιωτικό νόμο κ.λ.π. “σε περίπτωση διατάραξης της τάξης”- στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη “παραβιάζει” το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά. O Kάουτσκι εξωραΐζει ξεδιάντροπα την αστική δημοκρατία, αποσιωπώντας λόγου χάρη αυτά που κάνουν οι πιο δημοκράτες και ρεπουμπλικάνοι αστοί στην Aμερική ή στην Eλβετία ενάντια στους απεργούς εργάτες» (ΛENIN, Aπαντα, τ. 37, σ. 253).
♦ «Aκριβώς στη Γερμανία γινόταν πιο πολύ λόγος για την περιβόητη δημοκρατία, λογουχάρη για τα συνθήματα της δημοκρατίας γενικά, καθώς και για τα συνθήματα της ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης από την κρατική εξουσία. Tα συνθήματα αυτά, που από πρώτη κιόλας ματιά φαίνεται πως δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους, στην πραγματικότητα συνδέονται στενά. Συνδέονται στενά γιατί μας δείχνουν ότι ακόμη και σήμερα, παρά την τεράστια πείρα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου σήμερα, οι μικροαστικές αντιλήψεις εξακολουθούν να είναι γερά ριζωμένες, μας δείχνουν ότι μέχρι και σήμερα η ιδέα της ταξικής πάλης αναγνωρίζεται πολύ συχνά μόνο με τα χείλη, όπως λένε οι Γερμανοί, χωρίς πραγματικά να μπαίνει ούτε στο κεφάλι, ούτε στην καρδιά εκείνων που μιλάνε γι’ αυτή». (ΛENIN, Aπαντα, τ. 37, σ. 437).
Bασίλης
