Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Παράξενες μέρες, κολοβωμένες ζωές, παράξενοι καιροί… Η όποια οργή φαντάζει σαν κύμα που σβήνει αθέατο, ανίκανο ν’ αλλάξει τον καιρό, ανύπαρκτο θαρρείς σε μια ερημική παραλία…
«Σου είπα κι άλλη φορά για το κόμμα σου: Οταν κανείς αγωνίζεται ενάντια στα λάθη και τη στραβή γραμμή της ηγεσίας, δεν αγωνίζεται για το κακό αλλά για το καλό του κόμματος. Εγώ πάντως δεν πρόκειται να παραδώσω τα όπλα, θα συνεχίσω μέχρι το τέλος τον αγώνα που άφησα μισό. Κι ούτε στην Αθήνα θα κατέβω για να κάνω τον πρόεδρο των εφεδροελασιτών όπως με διόρισαν –από τα Τρίκαλα ακόμα– ο Ιωαννίδης με το Σιάντο, για να πάω να καταγράφω τους διωγμούς, τους εξευτελισμούς και τις ντροπές των Ελασιτών, οι οποίες θ’ αρχίσουν μετά την παράδοση των όπλων» (Αρης Βελουχιώτης προς τον αντάρτη Περικλή Χουλιάρα λίγες μέρες μετά τη Βάρκιζα).
Ας κάνουμε και ένα… ρομαντικό περίπατο στα χρόνια. Ηταν 27 Νοέμβρη του 1925 όταν η δικτατορία του Πάγκαλου εκτελούσε σε δημόσιο απαγχονισμό τους καταχραστές του δημοσίου Δρακάκο και Ζαφειρόπουλο, αφού «μαζί τα φάγανε» όπως λέει και ο με πολιτικά αντιδιαμετρικές ιδέες εγγονός. Την ίδια μέρα του 1951 καθαιρείται από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ ο Γιάννης Ιωαννίδης και ανακοινώνεται από την ίδια ότι ο Νίκος Πλουμπίδης «είναι πράκτορας της ασφαλείας»… Στις 28 Νοέμβρη του 1925 (επόμενη μέρα των παραπάνω εκτελέσεων, αν δεν το προσέξατε) παύονται των καθηκόντων τους οι Δημήτρης Γληνός και Αλέξανδρος Δελμούζος, γιατί η διδασκαλία τους κρίνεται «επιβλαβής για το έθνος». Την ίδια μέρα του 1971 δολοφονείται στο Κάιρο ο πρωθυπουργός της Ιορδανίας Γιασφί Ταλ, από μέλος της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης». Στις 29 Νοέμβρη του 1947 φτάνει το τέλος της βρετανικής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψηφίζει τον διαμελισμό της σε εβραϊκή και αραβική ζώνη, ένα χρόνο πριν από την –προδιαγραφόμενη– ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Την πρώτη μέρα του Δεκέμβρη του 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης ανακοινώνει στη βουλή «δυστυχώς επτωχεύσαμε» (τι πρωτότυπο!). Στις 2 Δεκέμβρη του 1902 οι βουλευτές Λεβίδης, Σμολένσκι και Βεστενίτης επιλέγουν στη βουλή τα καθίσματα του άκρου της αριστερής πτέρυγας και ονομάζουν την ανεξάρτητη ομάδα τους «Ακρα Αριστερά». Στις 2 Δεκέμβρη του 1992 συλλαμβάνεται ο Γιώργος Μπαλάφας και την ίδια μέρα του 1997 αθωώνεται για τη δολοφονία του εισαγγελέα Θεοφανόπουλου. 2 Δεκέμβρη (2001) ήταν και όταν συνοριοφύλακες πυροβόλησαν εναντίον δύο νεαρών Αλβανών σε παραμεθόριο χωριό της Θεσπρωτίας, σκοτώνοντας τον ένα. Στις 3 Δεκεμβρη του 1943 ο Σιάντος αναλαμβάνει πολιτικός αντιπρόσωπος του ΕΑΜ στο γενικό στρατηγείο του ΕΛΑΣ και στις 3 Δεκέμβρη του 1984 συμβαίνει το μεγάλο δυστύχημα στο εργοστάσιο της Union Carbide (UCAR) στο Bhopal της Ινδίας, αφήνοντας πίσω του δέκα χιλιάδες νεκρούς και τριακόσιες χιλιάδες τραυματίες. Την ίδια ακριβώς μέρα, ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας γινόταν ο πρώτος έλληνας υπουργός Εξωτερικών που επισκεπτόταν τα Τίρανα από το 1944. Τέλος, στις 3 Δεκέμβρη του 1936 σημειώνονται άγριες συμπλοκές μεταξύ της CNT και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας και την επόμενη μέρα η CNT εισέρχεται στην κυβέρνηση με τα υπουργεία Δικαιοσύνης, Εμπορίου, Υγείας και Βιομηχανίας.
Βρωμάει η πραγματικότητα, μα βρωμάει και το γιατάκι μας, πονάει η ράχη και τα μέλη από τη συνεχή κατάκλιση… Παρακολουθούμε τους πιο απίθανους τύπους, ασχολούμαστε με θλιβερά σκιάχτρα και ιστορικά υποκείμενα (αντικείμενα θα ήταν ακριβέστερος και επαρκέστερος προσδιορισμός) που υπό κανονικές περιστάσεις θα χρησίμευαν μόνο ως πτυελοδοχεία σε εισόδους μουσειακών ανακτόρων. Νανουριζόμαστε με παραμύθια και παραδινόμαστε σε παραδοσιακά άσματα του τύπου «ο γερο-Δήμος πέθανε, ο παπα-Δήμος πάει» ή σε νεότερα όπως «εγώ δεν ήμουνα Μπεγλίτης, Μπεγλίτη μ’ έκανες εσύύύύ» ή «Μάκη Βορίδη είσαι μεγάλη αρχή ήδη». Το hit «τζουτζούκα» διαδέχτηκε το νέο –τόσα χρόνια στα charts– «μπουμπούκα», ενώ χρόνια τώρα οι «Καρα» και οι «Παπα» ρυθμίζουν τις τύχες μας την ώρα που δεν μπορούν ούτε τα οίκου τους να τακτοποιήσουν. Δε γαλέγω…
Αγανακτισμένοι όλοι μα «μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», προσμένουμε κανένα θάμα στέλνοντας βιντεάκια και ειδήσεις ο ένας στον άλλο κι ελπίζοντας να εξοργιστεί εκείνος πρώτος!… «Κλεισμένος στο μικρό μου ρετιρέ / αντίσταση με video και πουρέ», όπως προφύτεψε και ο Τζιμάκος… Και η κατρακύλα μας, η ξεφτίλα μας, δεν έχει τέλος…
Κοκκινοσκουφίτσα
