Τελικά τί γίνεται, αποφάσισε η κυβέρνηση να καθαρίσει τον τόπο από τα σκάνδαλα και να σύρει τους πολιτικούς αντιπάλους της στο σκαμνί, αν βρεθούν ένοχοι, ή όχι; Γιατί όποιος παρακολουθεί τα πολιτικά πράγματα του τόπου δεν διαπιστώνει τίποτα τέτοιο. Η μεν κυβέρνηση δεν δείχνει κανέναν ιδιαίτερο φανατισμό στο ξεκαθάρισμα των σκανδάλων, η δε αξιωματική αντιπολίτευση, που υποτίθεται ότι βάλλεται και επιχειρείται να τεθεί σε πολιτική ομηρεία, δεν δείχνει καμιά διάθεση να σηκώσει τους τόνους και να αντεπιτεθεί.
Τίποτα δεν θυμίζει «βρόμικο» ή «καθαρό» ‘89. Τότε οι αντιπαραθέσεις ήταν υπαρκτές, η πολιτική κρίση έβραζε, στήθηκαν ακόμα και ειδικά δικαστήρια για να δικάσουν τον Α. Παπανδρέου και κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σήμερα όλα δείχνουν κακόγουστο θέατρο. Ο Καραμανλής φροντίζει να κρατιέται ο ίδιος έξω από τις διαδικασίες «κάθαρσης». Το ίδιο ισχύει και για όλα τα κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης και της ΝΔ. Κάτι δευτεράντζες μιλάνε, που δεν τις ακούει κανένας. Κι αυτοί ακόμα είναι πολύ προσεχτικοί στους χαρακτηρισμούς προς τους πολιτικούς τους αντιπάλους.
Στο ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, ο Γιωργάκης αδειάζει μεγαλοπρεπώς τον Ακη και το Γιάννο και αρνείται να τους προσφέρει πολιτική στήριξη. Διαμηνύει δημόσια πως είναι διατεθειμένος να στηρίξει πρωτοβουλίες της κυβέρνησης κατά της διαπλοκής, αφήνοντας να εννοηθεί πως υπάρχει τέτοια πρόθεση από την πλευρά του Καραμανλή και πως δεν είναι όλα ένα κόλπο για να τεθεί σε πολιτική ομηρεία το ΠΑΣΟΚ, όπως είχε πει σε μια παλιά δήλωσή του που πλέον έχει ξεχαστεί.
Αυτοί που κυνηγούν τα πολιτικά κουτσομπολιά λένε πως υπάρχει ήδη δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε δάμαλο και Γιωργάκη, με εκπροσώπους κορυφαία στελέχη των δυο κομμάτων, της απόλυτης εμπιστοσύνης τους. Δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την είδηση, όμως θεωρούμε πως το πιθανότερο είναι να είναι αληθινή. Γιατί εκεί που οι τόνοι πήγαιναν να ανέβουν, ξαφνικά έπεσαν εντελώς. Σ’ αυτό το συμπέρασμα οδηγεί και η εξαφάνιση της φιλολογίας περί εκλογών την άνοιξη, που έχει αντικατασταθεί από την ονοματολογία, η οποία δεν ενοχλεί καθόλου τις ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων. Οι περισσότεροι θεωρούν πλέον δεδομένο ότι δεν πάμε για εκλογές την άνοιξη και συζητούν για το ποιος θα είναι ο κοινός υποψήφιος ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Εδώ πήρε θάρρος μέχρι και ο Κωνσταντόπουλος και πρόβαλε πρώτος και καλύτερος τη δική του υποψηφιότητα (όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη). Στην εκδοχή του μυστικού παζαριού οδηγεί και η σιγουριά που εξέφρασε, στη διάρκεια του ταξιδιού του στην Αλβανία, ο σημερινός πρόεδρος της Δημοκρατίας, για το ότι ο διάδοχός του θα εκλεγεί με συναινετικές διαδικασίες των δυο μεγάλων κομμάτων.
Μέχρι την άνοιξη, βέβαια, έχουμε πολύ καιρό ακόμα και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια τι θα γίνει. Ολα δείχνουν, όμως, ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει δίαυλος συνεννόησης ανάμεσα σε Γιωργάκη και δάμαλο. Και τον δίαυλο τον έχει αναζητήσει ο Γιωργάκης. Γιατί αυτός είναι που δεν θέλει με τίποτα εκλογές την άνοιξη. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα απέραντο μπάχαλο και η ήττα είναι προδιαγεγραμμένη, έστω κι αν κλείσει λίγο η ψαλίδα. Ε, τρίτη εκλογική ήττα μέσα σ’ ένα χρόνο πάει πολύ για οποιονδήποτε πολιτικό αρχηγό, πόσο μάλλον για τον Γιωργάκη που οι Πασόκοι βλαστημούν την ώρα και τη στιγμή που τους κάθησε στο σβέρκο. Εκείνο, λοιπόν, που ζητάει από τον Καραμανλή ο Γιωργάκης είναι να προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας κάποιον που να μπορεί να τον ψηφίσει. Ας είναι και δεξιός, φτάνει να μην είναι από αυτούς που πολώνουν. Οχι, για παράδειγμα, τον Μητσοτάκη, αλλά ευχαρίστως τον Μολυβιάτη ή τον Σουφλιά (αν και ο τελευταίος μάλλον δεν αυτοπροσφέρεται για το ρόλο).
Και θ’ αφήσει τον Καραμανλή να του στήνει εξεταστικές επιτροπές και να του «ξεψειρίζει» τα στελέχη, μόνο και μόνο για ν’ αποφύγει τις εκλογές; Και γιατί όχι; Για τον Γιωργάκη το μείζον είναι αυτό, όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Οσο για τα στελέχη, δεν θα στενοχωρηθεί και πολύ αν δει κάποιους από τους βαρόνους να πέφτουν σε γενική ανυποληψία. Ειδικά δικαστήρια, που πολώνουν το κλίμα, δεν πρόκειται να στήσει ο Καραμανλής. Θα σκαλίσει κάποιες από τις πολεμικές προμήθειες, άντε και λίγο το χρηματιστήριο και αυτό είναι όλο. Ποιους θα θίξει; Ακη και Γιάννο, δηλαδή ανθρώπους με τους οποίους ο Γιωργάκης δεν θέλει καμιά επαφή και δεν το κρύβει.
Και ο Καραμανλής γιατί να κάνει μια τέτοια συμφωνία; Τί ανάγκη έχει, όταν είναι πανίσχυρος στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο; Πέρα από το πολιτικό υπάρχει και το κοινωνικό μέτωπο και εκεί ο Καραμανλής κάθε άλλο παρά πανίσχυρος είναι. Είναι αναγκασμένος όχι μόνο να αθετήσει όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις, αλλά και να πάρει πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα. Δεν θα ήθελε, λοιπόν, να διαταράξει το συναινετικό κλίμα στην κορυφή και να έχει το ΠΑΣΟΚ να υποδαυλίζει κοινωνικές αντιδράσεις ή να μη δρα κατευναστικά σ’ αυτές που θα ξεσπούν. Γιατί να τροφοδοτήσει την πολιτική οξύτητα, όταν μπορεί να έχει συναίνεση και ήρεμο πολιτικό κλίμα; Επειδή φωνάζουν κάποιοι δεξιοί και ζητούν «αίμα»; Αυτούς έτσι κι αλλιώς τους έχει γραμμένους και δεν χωράνε με τίποτα στη στρατηγική του «μεσαίου χώρου». Ξέρει πολύ καλά, πως δεν μπορεί να στείλει υπουργούς σε ειδικά δικαστήρια. Εντάξει, να γίνει λίγο νταβαντούρι, να έχουν κάτι να γράφουν ο Τράγκας και ο Ρίζος, αλλά ως εκεί. Από τη στιγμή που και ο Γιωργάκης δεν έχει αντίρρηση γι’ αυτό, όλα τα υπόλοιπα περισσεύουν. Τα κέρδη για τον Καραμανλή είναι πολύ περισσότερα και η χασούρα ανύπαρκτη.
Στο τέλος, ο Καραμανλής μπορεί να θελήσει να πάρει και εκδίκηση για το κάζο που έπαθε ο θείος του το 1985 από τον Α. Παπανδρέου, ο οποίος τον διαβεβαίωνε ότι θα τον επανεκλέξει στην προεδρία της Δημοκρατίας και την τελευταία στιγμή τον άδειασε, κάνοντας ένα πολιτικό «κόλπο γκρόσο», με το οποίο κέρδισε δυο μήνες αργότερα και τις εκλογές. Μπορεί, δηλαδή, ο Καραμανλής ο νεότερος να κάνει το ίδιο χουνέρι στον Γιωργάκη, ο οποίος να συρθεί στην ψήφιση ενός «σκληρού» δεξιού (π.χ. ενός Κεφαλογιάννη), επειδή θα είναι παντελώς απροετοίμαστος για εκλογές. Αν βέβαια επαληθευτούν κάποιες φήμες, σύμφωνα με τις οποίες ο Καραμανλής θα προτείνει υποψήφιο στη διάρκεια της ομιλίας του την τελευταία μέρα συζήτησης του προϋπολογισμού στη Βουλή, δεν θα υπάρξει αιφνιδιασμός και ρεβάνς, αλλά ομαλές πολιτικές εξελίξεις.
Και γιατί ασχολούμαστε με όλ’ αυτά; Ε, όταν δεν υπάρχουν σημαντικές εξελίξεις στο κοινωνικό μέτωπο, κάτι πρέπει να γράφουμε κι εμείς για να γεμίζουμε τις στήλες μας. Βλέπετε, όταν δεν υπάρχει κοινωνική αντιπολίτευση, οι κορυφές του συστήματος εξουσίας έχουν τα χέρια τους λυμένα να κάνουν τα παζάρια και τους συμβιβασμούς για τη νομή της εξουσίας.
