Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Μήπως οι εγκέφαλοι του υπουργείου Οικονομικών της φαιδρής αποικίας μπορούν να μας δώσουν ένα νούμερο για το ποσό που θα εξοικονομηθεί από τη «σφαγή» εκατό χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων; Μας χρειάζεται για να το αντιστοιχίσουμε με τη σφαγή πολύ-πολύ λιγότερων κηφήνων και να δείξουμε έναν ασφαλέστερο δρόμο εξοικονόμησης χρημάτων (και όχι μόνο).
«Κι οι καρδιές μας ξεριζώνονται, το μυαλό μας ξεφλουδίζεται / σαν τις φλούδες του κρεμμυδιού κι ο εαυτός μας χαμένος / χαμένος σ’ ένα τελικό φόβο που κανείς δεν καταλαβαίνει» (T. S. Elliot – «Φονικό στην εκκλησία»).
Επειδή ορισμένοι λογαριασμοί για τα γαμησιάτικα που πληρώνουμε τώρα είναι καταδεικτικοί, καλό είναι να ανατρέχουμε στις «επετείους» και στις μνήμες των ημερών. Τέτοιες μέρες –στις 27 Σεπτεμβρίου– του 1956, αποκαλύπτεται ότι η κρουαζιέρα των 110 εστεμμένων, που είχε γίνει ένα χρόνο πριν, ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο κατά 140.000 δολάρια! Οι ιθαγενείς πλήρωσαν, ξαναπλήρωσαν και σήμερα καλούνται να ξαναπληρώσουν εν συνόλω, ενώ ως ανταμοιβή για την κάλυψη που παρείχε ο εφοπληστής Σταύρος Νιάρχος, του παραχωρήθηκε σύμβαση με ευνοϊκούς όρους για εκμετάλλευση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά…
Ορόσημο η 29η Σεπτεμβρίου για το ελληνικό τραγούδι των καιρών μας, αφού –για λόγους που μόνο οι θεοί της μουσικής γνωρίζουν– υπήρξε αξιοσημείωτη… παραγωγή εκείνη την ημέρα: το 1949 γεννήθηκε ο Γιώργος Νταλάρας, το 1957 ο Σωκράτης Μάλαμας και το 1973 ο Φοίβος Δεληβοριάς. Με δύο στα τρία και ποσοστό 66,6% που δίνει απόλυτη αυτοδυναμία στη χαρά, η στήλη δεν μπορεί παρά να εκφράζει την ικανοποίησή της. Αλλωστε, «ουδέν καλό αμπιγιέζ κακού» που λέει και η λαίδη (τι θα πει «ποια λαίδη» ρε;).
Τελικά πάνω που σκεφτόμασταν (συμβαίνει ενίοτε…) ότι δεν μάθαμε τι έγινε με τον βουλευτή Κιλκίς του ΠαΣοΚ Θεόδωρο Παραστατίδη και την τηλεφωνική «εμφάνισή» του στο δελτίο ειδήσεων του «Alter» (λεπτομέρειες στο https://www.youtube.com/watch?v=HlmeeDmAKD0), όπου κατατέθηκε η κορυφαία ατάκα των καιρών, ήρθε η διάψευση από τον ίδιο. Πάντως, πολύ θα θέλαμε να μάθουμε ποιος ήταν που παρενέβη τελικά… Οχι τίποτε άλλο, αλλά προκάλεσε και την αμηχανία του… Αδώνιδος.
Δεν θέλω να πιστέψω ότι υπολείπονται κάποιων συναδέλφων τους οι δικηγόροι των 39 βατραχανθρώπων που φώναζαν ρατσιστικά συνθήματα (γνωστή, παλιά ιστορία). Αλλοι «ενημερώνονται» επί δικογραφιών χιλιάδων σελίδων σε μια-δυο μέρες, ενώ αυτοί δεν μπόρεσαν να ενημερωθούν μέσα σε τόσους μήνες! Και η δίκη πήρε αναβολή για τον Δεκέμβρη. Για να δούμε, θα προλάβουν μέσα σε… τόσο λίγο διάστημα…
«Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η “αστική νομιμότητα” κι ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης –όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές– η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολό του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό… Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της “νομιμότητας” που δίνουν αρκετές αποδείξεις γι’ αυτό. Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα; (…) Ολη η θεωρία του νομιμόφρονος σοσιαλισμού είναι καθαρή φαντασιοκοπία. Ενώ οι άρχουσες τάξεις στηρίζονται σε κάθε τους ενέργεια στη βία, μόνο το προλεταριάτο θα έπρεπε να αρνηθεί από την αρχή και για πάντα τη χρησιμοποίηση της βίας στην πάλη του εναντίον αυτών των τάξεων (…) Αν η σοσιαλδημοκρατία παρασυρόταν από τους οπορτουνιστές και αποφάσιζε να παραιτηθεί εκ των προτέρων και διά παντός από τη χρησιμοποίηση της βίας, αν αποφάσιζε να υποχρεώσει τις εργατικές μάζες να σεβαστούν την αστική νομιμότητα, τότε όλοι οι πολιτικοί της αγώνες θα χρεοκοπούσαν αξιοθρήνητα –αργά ή γρήγορα– για να δώσουν τη θέση τους στην αχαλίνωτη κυριαρχία της αντιδραστικής βίας» (Rosa Luxemburg).
Θα το ξαναπούμε: Ασ’ τους αστούς να ζουν με το φόβο εκείνης της ημέρας που θα έρθει κατά τας γραφάς. Θα έρθει η ώρα που οι αστικοί όφεις του κάθε office, η Goldman Sachs, τα golden boys και οι Goldsmith των ιππουργείων υπανάπτυξης και οι παπουτσήδες προστασίας του πολίτη, θα σταθούν προ στασιαστού πολίτη. Εκεί είναι ο κλαυθμός και τριγμός των οδόντων της διά βίου μάσησης!… I promise, όπως λέει και ο έλλην ασκών χρέη πρωθυπουργού (για τα μάτια), τέταρτος τροχός της αμάξης της τρόικας.
Κοκκινοσκουφίτσα
