«Η κατάσταση της οικονομίας είναι κάτι περισσότερο από τραγική. Οι διαρκείς περικοπές μισθών, η αύξηση της ανεργίας, τα απανωτά “χαράτσια” οδη- γούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό σε απόγνωση, που μπορεί να μετατραπεί σε κοινωνική αναταραχή, την οποία, μάλιστα, ετοιμάζονται να υποδαυλίσουν οργανωμένοι φορείς της Πολιτείας. Οταν διατυπώνονται δημοσίως, είτε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις ή από την τηλεόραση, προτροπές για μαζική αντίδραση απέναντι στη νομιμότητα, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι τέτοιες δηλώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν για ανεξέλεγκτη “επαναστατική γυμναστική”.
Ερωτάσθε:
1. Εχετε υπ’ όψιν σας τέτοιες προπαρασκευαστικές ενέργειες;
2. Πώς σκέπτεστε να αντιμετωπίσετε το ενδεχόμενο ενός πιθανού διχασμού της ελληνικής κοινωνίας ή ακόμα και εμφύλιας συρράξεως, δεδομένης της πολιτικής πρακτικής σας που οδηγεί τη μία κοινωνική τάξη απέναντι στην άλλη;».
Αυτό είναι το πλήρες κείμενο επίκαιρης ερώτησης προς τον πρωθυπουργό, που κατέθεσε στη Βουλή ο Καρατζαφέρης. Μαζί με τον πιο χυδαίο αντικομμουνισμό, που θυμίζει τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, ο Καρατζαφέρης προωθεί και την πιο στυγνή κατασταλτική λογική, σε μια προσπάθεια να συσπειρώσει όλη την ακροδεξιά, ξέροντας ότι ο Σαμαράς δεν μπορεί να φτάσει σε τέτοια κηρύγματα. Ο ίδιος δεν δίστασε να πει σε τηλεοπτική του εμφάνιση αυτή την εβδομάδα, περιγράφοντας τα διαμειφθέντα κατά την επίσκεψή του στον Παπούλια: «Είπα στον Πρόεδρο, αφού δεν τα βρίσκουν Παπανδρέου – Σαμαράς, βάλε για πρωθυπουργό κάποιον τρίτο. Τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, τον αρχηγό του ΓΕΕΘΑ». Νοσταλγός της χούντας, του Κόλλια και του Παπαδόπουλου, όπως ήταν πάντοτε.
Μπορεί όλ’ αυτά να φαίνονται γραφικά, όμως μια λυσσασμένη ακροδεξιά μέσα στο επίσημο κοινοβουλευτικό φάσμα μπορεί κάλλιστα να λειτουργήσει σαν μαντρόσκυλο του συστήματος, σε μια περίοδο που ο λαός αποτελεί εν δυνάμει απειλή.
