Οι τακτικοί αναγνώστες της «Κ» γνωρίζουν ότι απεχθανόμαστε τη σεναριολογία και τις θεωρίες συνωμοσίας. Γνωρίζουμε ότι πολλά πράγματα, που εμφανίζονται σαν συνωμοσία, απλώς προκύπτουν αντικειμενικά, ως αποτέλεσμα των κινήσεων που κάνουν οι διάφοροι πόλοι του συστήματος εξουσίας. Στην αστική πολιτική υπάρχει το παρασκήνιο, υπάρχει η ίντριγκα, υπάρχει ο σχεδιασμός σεναρίων, όμως πολλές φορές αυτό που φαίνεται σαν σενάριο δεν είναι παρά μια εξέλιξη που προέκυψε ερήμην των πρωταγωνιστών της αστικής πολιτικής, οι οποίοι όμως καλούνται να τη διαχειριστούν προς όφελος του συστήματος.
Επειδή, λοιπόν, απεχθανόμαστε τα σενάρια, έχουμε κάθε δικαίωμα να πούμε πως αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι στο μεγαλύτερο βαθμό ένα σενάριο που σχεδίασε το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης, προκειμένου να μεγιστοποιήσει τον εκβιασμό πάνω στον ελληνικό λαό, να δημιουργήσει τρόμο και πάγωμα και να περάσουν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα χωρίς αντίσταση.
Υπήρξε πράγματι μια σύγκρουση με την τρόικα. Βενιζέλος και Παπανδρέου συμφώνησαν να μη κλείσουν συμφωνία με τους υπαλλήλους, αλλά να αναζητήσουν συμφωνία σε πολιτικό επίπεδο και παράλληλα να εκμεταλλευτούν προπαγανδιστικά αυτή τη «μαγκιά» κατά τις εμφανίσεις τους στη ΔΕΘ. Αυτό έληξε την επόμενη κιόλας μέρα. Από τις Βρυξέλλες, τη Φρανφούρτη και το Βερολίνο πήραν τα μηνύματα ότι αποκλείουν κάθε πολιτική συζήτηση και πως ό,τι θέλουν θα το συζητήσουν με την τρόικα και μόνο, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και τις επόμενες μέρες ανακοίνωσαν το πρώτο «πακέτο» μέτρων. Ο,τι συνέβη από εκεί και πέρα ήταν σκέτη σκηνοθεσία, στην οποία συνέπραξαν ασμένως και ευρωπαίοι πολιτικοί και κοινοτικοί αξιωματούχοι που είναι σε θέση να αντιλη- φθούν τις πολιτικές ανάγκες της κυβέρνησης.
Κορυφαία πράξη αυτής της σκηνοθεσίας ήταν η δεύτερη πολύωρη, δήθεν δραματική, συνεδρίαση του υπουργικού συμβούλιου, μετά την οποία ανακοινώθηκε το νέο χαράτσι στα ακίνητα. Αφού η γραμμή από τις Βρυξέλλες ήταν πως συζητήσεις και συμφωνίες θα κάνουν μόνο με την τρόικα, ήξεραν πως πρέπει να καλύψουν την «τρύπα» στα έσοδα του φετινού προϋπολογισμού. Γιατί, λοιπόν, δεν ανακοίνωσαν αμέσως το νέο μέτρο, το οποίο μάλιστα το είχαν ξαναεξετάσει τον Ιούνη (επί Παπακωνσταντίνου), αλλά το άφησαν στην άκρη; Γιατί ήθελαν να δημιουργήσουν κλίμα εθνικής κρίσης. Οτι δήθεν οι δανειστές απειλούν να μη δώσουν την έκτη δόση, ότι τα λεφτά φτάνουν μόνο μέχρι τον Οκτώβρη (μετά δεν θα υπάρχει σάλιο ούτε για μισθούς και συντάξεις), ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται σκληρά, όμως οι άλλοι κάνουν πίσω και γι’ αυτό η κυβέρνηση, με πόνο ψυχής, αναγκάζεται να πάρει και αυτό το μέτρο, που μέχρι πριν από μια εβδομάδα δεν ήταν στις προθέσεις της.
Αλλαξαν πολλά στην κυβερνητική προπαγάνδα κατά το διήμερο της παρουσίας Παπανδρέου και υπουργικού συμβούλιου στη ΔΕΘ. Τα βασικά, όμως, ήταν δύο:
1. Κάποιοι θέλουν να βγάλουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη, όμως ο Παπανδρέου δεν θα τους κάνει τη χάρη, δεν θα τους προσφέρει άλλοθι για να μετατρέψουν τη χώρα μας σε εξιλαστήριο θύμα για προβλήματα που σχετίζονται όχι με την Ελλάδα, αλλά με την ίδια την ευρωζώνη και με το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι σε διάφορες χώρες, πρωτίστως στη Γερμανία. Βέβαια, δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός αποπομπής μιας χώρας από την ευρωζώνη, αυτό όμως δεν λέγεται καθόλου ή προσπερνιέται χωρίς κανένα σχόλιο.
2. Επειδή δεν θέλουμε να τους δώσουμε άλλοθι, θα παίρνουμε συνέχεια νέα μέτρα, ώστε να πιάνονται οι δημοσιονομικοί στόχοι. Μπορεί τα νοικοκυριά να έχουν στεγνώσει, μπορεί η αγορά να έχει παγώσει και η παραγωγή να έχει αποτελματωθεί, με αποτέλεσμα να μην εισπράττονται έμμεσοι φόροι, εμείς όμως θα βάζουμε χαράτσια, θα απολύουμε κόσμο, θα πετσοκόβουμε μισθούς και συντάξεις και θα καλύπτουμε μ’ αυτό τον τρόπο την υστέρηση της κανονικής φορολογίας.
Ο Παπανδρέου το είπε καθαρά (πιο καθαρά δε γινόταν): «Δεν θα επιτρέψουμε, όποιο κι αν είναι το τίμημα, να τεθεί σε αμφισβήτηση η εφαρμογή αυτού του προγράμματος που έχουμε αποφασίσει – μια σταθερή πορεία … Τώρα που είμαστε στο μικροσκόπιο δεν μας συγχωρείται ούτε ενός ευρώ απόκλιση … Το μήνυμα είναι ότι η Ελλάδα θα τιμήσει τις δεσμεύ-σεις της. Και δεν θα αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει το εξιλαστήριο θύμα για όποια προβλήματα υπάρχουν –και υπάρχουν προβλήματα, θεσμικά, πολιτικής φύσης ή άλλα, όπως υπάρχουν και λαϊκίστικες πολιτικές φωνές– στην Ευρώπη … Εάν αυτές οι δεσμεύσεις δεν υλοποιούνται, επειδή πράγματι –και αυτό υπήρχε από την αρχή και το είχα πει και στους εταίρους μας– η Δημόσια Διοίκηση στη χώρα μας έχει τεράστιο πρόβλημα, είναι ο μεγάλος ασθενής, εάν δεν είμαστε συνεπείς, τότε βεβαίως θα έρθει η Κυβέρνηση, για το καλό, για το συμφέρον της πατρίδας, να πάρει διορθωτικά μέτρα».
Αρα, τα πάντα είναι θέμα απλών λογαριασμών. Το παλιό δόγμα που έλεγε ότι «παίρνουμε μέτρα που μπορεί να τ’ αντέξει η κοινωνία», δόγμα καθαρά προπαγανδιστικό, τώρα αντικαθίσταται ακόμα και σε επίπεδο προπαγάνδας από το νέο δόγμα (αυτό που μέχρι τώρα λειτουργούσε στο υπέδαφος), το οποίο λέει: δεν μας ενδιαφέρουν οι κοινωνικές επιπτώσεις, μας ενδιαφέρει μόνο η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, γι’ αυτό και θα παίρνουμε συνεχώς αντιλαϊκά μέτρα, ώστε να πιάνονται αυτοί οι στόχοι. Το μόνο νούμερο που ενδιαφέρει είναι το έλλειμμα. Ούτε η ανεργία ενδιαφέρει, ούτε η φτώχεια ενδιαφέρει, ούτε το χρέος ενδιαφέρει, βέβαια. Γιατί το χρέος αυξάνεται συνέχεια, αλλά η επίσημη προπαγάνδα αυτό το έχει «ξεχάσει». Πέφτει το ΑΕΠ, λόγω ανεργίας και φτώχειας, με αποτέλεσμα να πέφτουν και τα δημόσια έσοδα; Δεν μας ενδιαφέρει. Θα σας τα πάρουμε εν ψυχρώ από την τσέπη, είτε με νέα χαράτσια (σαν τον τελευταίο φόρο στα σπίτια), είτε απολύοντας κόσμο, είτε κόβοντας κι άλλο μισθούς και συντάξεις.
Υπάρχει και μια άλλη… λεπτομέρεια. Τι σχέση έχουν με τα δημοσιονομικά οι εργασιακές σχέσεις και τα μισθολόγια στον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα; Σχέση οφέλους για τον κρατικό προϋπολογισμό καμία. Μόνο σχέση ζημίας, αφού με περισσότερους ανέργους και μερικά απασχολούμενους και με χαμηλότερους μισθούς και μεροκάματα πέφτει η καταναλωτική ζήτηση και επομένως μαζεύονται λιγότεροι έμμεσοι φόροι στα κρατικά ταμεία. Τότε γιατί αυτό έχει γίνει προμετωπίδα τρόικας και κυβέρνησης; Γιατί απλούστατα, η μνημονιακή πολιτική έχει δυο πλευρές: από τη μια εξασφάλιση της δυνατότητας να αποπληρώνονται κανονικά τα τοκογλυφικά δάνεια με τα οποία αλυσοδένει τη χώρα μας το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και από την άλλη να ολοκληρωθεί η «κινεζοποίηση» του εργαζόμενου ελληνικού λαού, να πέσει στα τάρταρα η τιμή της εργατικής δύναμης και να δημιουργηθεί στην καρδιά της Ευρώπης ένας εργασιακός «παράδεισος» για το κεφάλαιο, που θα του εξασφαλίζει το μέγιστο κέρδος σε πολύ μεγαλύτερο εύρος παραγωγικών δραστηριοτήτων και υπηρεσιών.
Κορυφαίο επεισόδιο του σκηνοθετημένου σίριαλ ήταν η τηλεδιάσκεψη του Παπανδρέου με τους Μέρκελ και Σαρκοζί, στην οποία υποτίθεται ότι λύθηκαν όλα τα εκκρεμή ζητήματα και κρίθηκαν επαρκείς οι αναλήψεις υποχρεώσεων από την ελληνική κυβέρνηση. Αν έχει μια σημασία η αναφορά σ’ αυτή την τηλεδιάσκεψη είναι για να τονιστεί πως τα νέα αντιλαϊκά μέτρα δεν εξαντλούνται στα όσα ανακοινώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα (εργασιακή εφεδρεία, νέο ενιαί-ο μισθολόγιο κ.λπ.) και στο έκτακτο χαράτσι στα ακίνητα, αλλά θα ακολουθήσουν κι άλλα. Ηδη, οι άνθρωποι του Βενιζέλου ψιθυρίζουν στ’ αυτιά των δημοσιογράφων, ότι «φοβούνται» πως τη Δευτέρα που θα έρθουν οι επικεφαλής της τρόικας θα ζητήσουν και άλλα μέτρα.
Ομως, ακόμη κι αν δεν έρθουν αμέσως άλλα μέτρα, θα έρθουν σε λίγο καιρό. Γιατί τα απανωτά χαράτσια, οι απολύσεις και οι εφεδρείες, οι μειώσεις αμοιβών κ.λπ. θα ρίξουν τον ελληνικό καπιταλισμό σε βαθύτερη «ύφεση» (ποιος θα καταναλώσει;), οπότε η «μαύρη τρύπα» θα μεγαλώσει και σύμφωνα με το νέο δόγμα θα ληφθούν νέα έκτακτα μέτρα για να καλυφθεί.
