Σε μια προσπάθεια να ρίξει στάχτη στα μάτια των εργαζόμενων και να δικαιώσει το προσωνύμιο του «κόκκινου Πάνου», ο υπουργός Εργασίας εμφανίστηκε στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νομοσχέδιου για τις ΔΕΚΟ, και ισχυρίστηκε ότι η ανατροπή με νόμο των συλλογικών συμβάσεων (άρθρο 14) θα γίνει άπαξ. Λίγο αργότερα, όμως, τον διέψευσε πανηγυρικά ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, που ξεκαθάρισε ότι κάθε φορά που θα βλέπει ελλείμματα σε ΔΕΚΟ θα φέρνει στη Βουλή νέες νομοθετικές ρυθμίσεις που θα αλλάζουν τον αδόξαστο στις υπογεγραμμένες συλλογικές συμβάσεις.
Μερικές μέρες πριν, ο υφυπουργός Εργασίας Ν. Αγγελόπουλος αποκάλυψε ότι όραμα της κυβέρνησης είναι η καθιέρωση των ατομικών συμβάσεων. Ελεγε σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (Κυριακή, 4.12.05): «Εδώ και μια δεκαετία, πολλές από τις τράπεζες ή τις ΔΕΚΟ προσλάμβαναν εργαζόμενους τους οποίους αποκαλούσαν στελέχη. Καθιέρωσαν ατομικές συμβάσεις, ανεξάρτητα από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας που διέπουν το εργασιακό καθεστώς του κάθε χώρου, με κατάργηση των οικογενειακών, επιστημονικών επιδομάτων, της πολυετίας, χωρίς καταβολή υπερωριών ή συγκεκριμένο χρόνο εργασίας. Μια σειρά παροχών που προβλέπει η συλλογική σύμβαση, όπως επιδόματα, παροχές ή αποζημιώσεις, έχουν περιληφθεί στο ποσό της ατομικής σύμβασης που έχει υπογράψει ο εργαζόμενος στο χώρο αυτό».
Κουτοπόνηρος ο υφυπουργός, νομίζει ότι απευθύνεται σε βλάκες. Ολοι ξέρουμε ότι οι μανατζαραίοι των έξι και δέκα χιλιάδων ευρώ το μήνα, συν μπόνους και ανοιχτές πιστωτικές κάρτες, δεν ενδιαφέρονται για τις συλλογικές συμβάσεις. Αυτοί υπογράφουν ατομικές συμβάσεις για να εξασφαλίσουν και παχυλές αποζημιώσεις άμα λύσουν τη συνεργασία τους με την επιχείρηση. Ας μη φέρνει, λοιπόν, αυτούς ως παράδειγμα για να μας πει ότι οι ατομικές συμβάσεις είναι συμφέρουσες. Ξέρουν πολύ καλύτερα οι εργαζόμενοι ποιο είναι το συμφέρον τους, γι’ αυτό και ανατριχιάζουν στο άκουσμα της ανατροπής συλλογικών συμβάσεων με νόμο που θα φέρνει η κυβέρνηση.
Τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από καθαρά. Η κυβέρνηση έχει βάλει στόχο μια σειρά ΔΕΚΟ, από τις οποίες θέλει να ξεκινήσει την επιχείρηση κατεδάφισης των συλλογικών συμβάσεων. Και βάζει μπροστά το πρόσχημα της ελλειμματικότητας και της επιχορήγησης από τον κρατικό προϋπολογισμό, με έναν καθαρά φασιστικό τρόπο, για να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι τάχα ενδιαφέρεται να νοικοκυρέψει τις σπατάλες για να μην πληρώνει το κοινωνικό σύνολο.
Στο στόχαστρο μπαίνουν πρώτα-πρώτα οι συγκοινωνίες. Είναι προφανές, ότι το ξεκίνημα θα γίνει από ΕΘΕΛ, ΗΛΠΑΠ, ΗΣΑΠ, ΟΣΕ. Πρόκειται για ΔΕΚΟ που επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό, όχι γιατί δήθεν έχουν υπεράριθμο προσωπικό και εξωφρενικές αμοιβές, αλλά γιατί δεν υπάρχουν πουθενά στην Ευρώπη μαζικά μέσα μεταφοράς που να μην επιδοτούνται από το κράτος, προκειμένου να κρατιέται το εισιτήριο σε μια υποφερτή τιμή και να εξασφαλίζεται στοιχειώδης ασφάλεια στις μεταφορές. Το παράδειγμα της ιδιωτικοποίησης των βρετανικών σιδηροδρόμων από τη Θάτσερ, που οδήγησε σε σωρεία ατυχημάτων και σε μια τάση επανακρατικοποίησης είναι χαρακτηριστικό.
Η ΝΔ, βέβαια, θέλει να πάρει και μια ρεβάνς ειδικά από τους εργαζόμενους της ΕΘΕΛ, πρώην ΕΑΣ, που το 1992 είχαν δώσει ένα σκληρό και παρατεταμένο αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και συνέτειναν στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Χάρη σ’ εκείνο τον αγώνα υποχρεώθηκε το ΠΑΣΟΚ να ακυρώσει την ιδιωτικοποίηση. Ισως, λοιπόν, η επίθεση να ξεκινήσει από την ΕΘΕΛ. Ομως, η σειρά δεν έχει σημασία. Η κυβέρνηση έχει κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις της.
