Παραθέτουμε αυτούσια τα όσα είπε για το ασφαλιστικό ο Αλογοσκούφης, κατά την παρουσίαση της έκθεσης του ΟΟΣΑ για την ελληνική οικονομία:
«Το χρέος θέτει και σημαντικούς περιορισμούς ως προς τη δυνατότητα αντιμετώπισης μελλοντικών προκλήσεων, όπως είναι το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού. Το πρόβλημα αυτό πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί σοβαρά πολύ πριν οι πιέσεις γίνουν ασφυκτικές.
«Πρέπει να σταθώ στην πρωτοβουλία της κυβέρνησης για Εθνικό Διάλογο σχετικά με τα προβλήματα και τις αδυναμίες του ασφαλιστικού συστήματος, που μπορεί να αποδειχθούν, όπως λέει και η έκθεση του ΟΟΣΑ, ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Μετά την αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος των τραπεζών, είναι ανάγκη να βρούμε τρόπο να εξασφαλίσουμε με συναίνεση τη μακροχρόνια βιωσιμότητα συνολικά του ασφαλιστικού συστήματος».
Τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από σαφή. Το ασφαλιστικό θεωρείται «ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας». Επομένως, μια κυβέρνηση που θέλει να ονομάζεται υπεύθυνη δεν μπορεί να αφήσει ενεργή αυτή την ωρολογιακή βόμβα. Πρέπει να την απασφαλίσει. Πρέπει να επιχειρήσει μια λύση με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ειδικά από τη στιγμή που θα έχουν φύγει από τη μέση όλα τα ειδικά ταμεία και θα υπάρχουν μόνο το Δημόσιο και το ΙΚΑ.
Ποια θα είναι η βασική κατεύθυνση της παρέμβασης; Και πάλι μας το λέει ο Αλογοσκούφης, αναγορεύοντας σε μέγιστο πρόβλημα τη λεγόμενη γήρανση του πληθυσμού.
Τί είναι η γήρανση του πληθυσμού; Είναι το φαινόμενο της επιμήκυνσης του προσδόκιμου επιβίωσης (ο κόσμος ζει περισσότερα χρόνια σε σχέση με το παρελθόν, για να το πούμε απλά). Αυτό, σύμφωνα με τους απολογητές της θεωρίας της γήρνανσης, έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση των ασφαλιστικών συστημάτων, διότι ο συνταξιούχος καθ’ όλο τον συνταξιουχικό του βίο θα πάρει συνολικά μεγαλύτερο ποσό σύνταξης σε σχέση με ένα συνταξιούχο παλαιότερων δεκαετιών. Αρα, εφόσον το πρόβλημα συνίσταται στην παράταση του χρόνου ζωής, η λύση βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση: στην παράταση του εργάσιμου βίου, ώστε ο συντάξιμος βίος να περιοριστεί στα παλαιότερα επίπεδα.
Εχουμε πολλές φορές τονίσει ότι έτσι όπως τίθεται το ζήτημα αποτελεί καταρχάς απάτη. Διότι το ΙΚΑ, έτσι και δεν είχε καταληστευθεί επί δεκαετίες, θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει την όποια επιβάρυνση μέσω των αποθεματικών του. Για να γίνει, λοιπόν, οποιαδήποτε συζήτηση επί του θέματος που ονομάζεται «γήρανση του πληθυσμού», θα πρέπει πρώτα να επιστραφούν στο ΙΚΑ τα κλεμμένα, με ακριβή αποτύπωσή τους (γιατί είναι πολλές οι πηγές της κλεψιάς).
Πέρα απ’ αυτό, όμως, που είναι απλή λογιστική, αν υπάρχει η πολιτική βούληση να γίνει αυτή η λογιστική, υπάρχει ένα τεράστιο θέμα αρχών. Δεν είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι, αυτοί που παράγουν όλο τον κοινωνικό πλούτο, αυτοί που σηκώνουν κάθε χρόνο πάνω από το 80% των φορολογικών βαρών (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία), να μπουν σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση που θα έχει σαν βάση της, σαν αφετηρία, το ότι αποτελεί έγκλημα και κοινωνικό βάρος να ζεις περισσότερα χρόνια. Χάρη στους εργαζόμενους και τη σκληρή δουλειά τους αυξήθηκε το προσδόκιμο επιβίωσης. Η κοινωνία δεν έχει πρόβλημα να συντηρήσει τους συνταξιούχους της, να τους επιτρέψει να απολαύσουν μερικά χρόνια ξεκούρασης παραπάνω σε σχέση με τους πατεράδες και τους παππούδες τους. Το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός και όχι οι πολλοί συνταξιούχοι. Το πρόβλημα είναι τα παράσιτα που απομυζούν τον ιδρώτα της εργαζόμενης κοινωνίας. Ας τα βάλουμε όλα κάτω, ας τα μοιράσουμε κοινωνικά δίκαια και αν δούμε ότι δεν μας φτάνουν για να βγαίνουμε στη σύνταξη στα 60 (και όχι στα 65), τότε να εργαζόμαστε παραπάνω. Οχι, όμως, να θεωρούνται ιερά και απαραβίαστα μόνο τα καπιταλιστικά κέρδη και να καλούμαστε να συναινέσουμε σε ένα καθεστώς γαλέρας, δουλεύοντας μέχρι τα βαθιά γεράματα.
