Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Για το περιβόητο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα –και τον ανεφάρμοστο εφαρμοστικό νόμο– θα έχουμε να πούμε πολλά και να παραθέσουμε ακόμη περισσότερα… καλούδια εν καιρώ. Σήμερα απλά αντιγράφουμε κάτι μόνο από τα πολλά, που αφορά στην ξηλωμένη επαρχία του βορρά (σελίδα 62 της αιτιολογικής έκθεσης): «Το υποθαλάσσιο κοίτασμα/αποθήκη φυσικού αερίου (φ.α.) “Νότια Καβάλα” ανακαλύφθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1972. Το κοίτασμα τέθηκε σε παραγωγή το 1981. Σήμερα, η εκμετάλλευσή του πραγματοποιείται από ιδιωτική πετρελαϊκή εταιρία, στην οποία το Δημόσιο έχει παραχωρήσει το δικαίωμα εκμετάλλευσης. Η παρούσα άδεια εκμετάλλευσης λήγει στις 22/11/2014. Το Δημόσιο στοχεύει στη διερεύνηση της δυνατότητας και στην αξιολόγηση των εναλλακτικών τρόπων για την αξιοποίηση των αποκλειστικών δικαιωμάτων του επί του σχεδόν εξαντληθέντος κοιτάσματος φυσικού αερίου “Νότια Καβάλα” και ειδικότερα στις δυνατότητες μετατροπής του σε αποθηκευτικό χώρο φ.α. μέσω πώλησης μέρους ή όλης της συμμετοχής του Δημοσίου σε εταιρεία στην οποία θα εισφερθεί μέρος ή το σύνολο των δικαιωμάτων του. Η συναλλαγή για την πώληση των δικαιωμάτων αναμένεται να λάβει χώρα εντός του 1ου τριμήνου του 2013». Ας παρακάμψουμε τη «μέχρι σήμερα αξιοποίηση» (αν και δεν θα έπρεπε). Βάλτε την έκφραση «για την αξιοποίηση των αποκλειστικών δικαιωμάτων» του δημοσίου δίπλα στην «πώληση» και στην «εταιρία στην οποία θα εισφερθεί μέρος ή το σύνολο των δικαιωμάτων του» και θα επιβεβαιωθεί για μυριοστή φορά η περί αξιοποίησης της ελληνικής περιουσίας αντίληψη των εξωνημένων, των Νενέκων και των δοσίλογων που επί 181 χρόνια παρελαύνουν από αυτό τον καταραμένο τελικά –και όχι ευλογημένο, όπως αρέσκονται να τον αποκαλούν οι νανουρίστρες– τόπο…
Δύσκολοι καιροί για… προσφορά (έτσι λέγεται από το 1830 και εντεύθεν): «Δεν αναμίχθηκα με την πολιτική προκειμένου να με αποδοκιμάζουν μέσα στον δρόμο» είπε ο αναπληρωτής υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας (ούτε ο ένας όρος υφίσταται ούτε ο άλλος, αλλά δεν έχει σημασία) Σωκράτης Ξυνίδης, μόλις πήρε ανάσα από το… τρέξιμο. Και λίγο πριν τον ξανακυνηγήσουν οι συμπατριώτες του, είπε: «Μας αρέσει πολύ σ’ αυτή τη χώρα να κάνουμε κουβέντα στηριζόμενοι σε λεπτομέρειες. Νομίζω ότι κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν θα καθίσει να κάνει τον υπουργό για να τον κάνει. Ούτε πρόκειται να έρθει κανένας… Hans ή Allan να υπαγορεύει σε κάθε υπουργό τι θα κάνει. Αυτό που συζητείται –και προσωπικά δεν το βρίσκω ούτε κακό ούτε προσβλητικό– είναι να μπορεί να γίνεται μεταφορά γνώσης και εμπειρίας από ειδικούς που δεν είναι Ελληνες πολίτες και που έχουν ζήσει την εμπειρία ανάλογων δύσκολων προσαρμογών. Αυτό δεν το θεωρώ υποτιμητικό απέναντι στο πρόσωπό μου ούτε κανένας υπουργός το θεωρεί υποτιμητικό. Αλλο αυτό και άλλο να μπαίνει κάποιος και να σου λέει ότι “θα κάνεις αυτό ή εκείνο γιατί έτσι αποφασίσαμε”. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί στη δική μας περίπτωση».
«Δύστυχε λαέ! Οι κατεργαραίοι σ’ εμεθήσανε καθώς μεθούν τα μελίσια και τα βάνουνε στο καλάθι… Σ’ εμεθήσανε και σ’ εκάμανε να πιστέψης πώς κάτι είσαι! Δύστυχε λαέ! ξέρεις τι είσαι! Εκείνο που είναι όλοι οι λαοί, εκείνο που εσταθήκανε οι λαοί πάντα, είσαι, θέλεις δε θέλεις, το κλοτσοσκούφι εκεινώνε που τους βαστά η ψυχή τους να σε παίζουνε. Μπορεί να μη σ’ αρέση τούτη η αλήθεια, μα δέξου τη γιατί είναι αλήθεια. Είναι πρικία μα κάνει καλό. Εσύ έχεις παράπονα εναντίον εις εκείνους οπού έως τώρα σ’ εδιοικήσανε και τώρα εβγήκανε άλλοι οι οποίοι λέγονται φίλοι σου, και σου ζητούνε να σε διοικήσουν εκείνοι, και συ κατά το συνηθισμένο, γιατί έτσι οι λαοί κάνουνε πάντα, έτρεξες εις εδαύτους και τους ακολούθησες… Μα ξέρεις πώς πιάνουνε τους ελέφαντας; Πηένουνε δώδεκα στο κυνήγι, οι έξι ντυμένοι μαύρα, και οι έξι άσπρα, όντες ο ελέφαντας πέσει στο λάκκο το διορισμένονε τότες τρέχουνε οι έξι οι μαυροφόροι, και με ξύλα μεγάλα τόνε ραβδίζουνε. Αφού τόνε ραβδίσουνε καλά-καλά, τότες βγαίνουνε οι ασπροφόροι, οι οποίοι καμόνουνται να διόχνουνε τους μαυροφορεμένους, χαϊδέβουνε τον ελέφαντα, του βάνουνε στο στόμα ζαχαροκούλουρα, και τότε βοηθούνε να έβγη από το λάκκο. Ο ελέφαντας τότες ακολουθάει μ’ ευγνωμοσύνη εκείνους όπου νομίζει ελευθεροτάδες του, κ’ ετούτοι τόνε φέρνουνε και τότε τόνε πουλούνε. Ακουσες τώρα, λαέ, πως οι άνθρωποι πιάνουνε τα θηρία; Ιδες, ή δεν ίδες σε τούτην τη διήγηση την εικόνα σου;» (Ανδρέας Λασκαράτος – «Λαός και λαοπλάνοι»).
Κοκκινοσκουφίτσα
