Αντιγράφουμε από τη «Ναυτεμπορική», που αναδημοσιεύει θέμα από τη «Wall Street Journal»:
«Στη διάρκεια της τελευταίας τριετίας, ο Γκονζάλο Ρουάνο έχει απασχοληθεί ως κηπουρός, αχθοφόρος, εργαζόμενος στους σιδηροδρόμους, μέχρι και κλητήρας σε αρχιτεκτονική εταιρία. Ο κ. Ρουάνο αποτελεί έναν από τους τέσσερα εκατ. Ισπανούς -το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού της χώρας- οι οποίοι απασχολούνται σε θέσεις χαμηλών αποδοχών και κάτω από βραχυπρόθεσμες συμβάσεις εργασίας, οι οποίες διαρκούν από μία ημέρα μέχρι έξι μήνες. Η “εξάπλωση” αυτού του είδους της εργασιακής σχέσης στην Ισπανία συνέβαλε στη μείωση της ανεργίας στο 9,4% από 20% μέσα σε μια δεκαετία, ένα χαρακτηριστικό που πολλοί οικονομολόγοι έχουν χαρακτηρίσει ως το “Ισπανικό θαύμα”».
Δεν ξέρουμε αν ο σενιόρ Ρουάνο είναι υπαρκτό πρόσωπο, μας κάνει όμως εντύπωση που ο (πραγματικός ή φανταστικός) Ρουάνο δεν έχει ερωτηθεί για μερικά πράγματα, ώστε να ξέρουμε και τις δικές του απόψεις (για την πληρότητα του ρεπορτάζ, ρε γαμώτο). Να μας πει, δηλαδή, ο σενιόρ Ρουάνο αν είναι ευχαριστημένος απ’ αυτή την εργασιακή περιπλάνηση, από δουλειά σε δουλειά και από επάγγελμα σε επάγγελμα. Να μας πει με τι ωράριο, τι συνθήκες εργασίας και ποια αμοιβή εργαζόταν σε καθεμιά από τις τόσες δουλειές που άλλαξε μέσα στην τριετία. Πόσα λεφτά έπαιρνε πριν μπει σ’ αυτό το «τριπ» και πόσα παίρνει τώρα. Να μάθουμε, βρε αδερφέ, αν χαρακτηρίζει κι αυτός «ισπανικό θαύμα» τον υποβιβασμό του στην κατηγορία του απασχολήσιμου.
Πράγματι, ο Ρουάνο και τα τέσσερα εκατομμύρια των Ισπανών εργατών που ανήκουν στη δική του εργασιακή κατηγορία αποτελούν τον ορισμό του απασχολήσιμου, που οραματιζόταν και για τη χώρα μας ο Κ. Σημίτης. Το μοντέλο δεν μας είναι άγνωστο και εδώ, όμως δεν καταγράφεται στατιστικά, γιατί θέλουν πολύ μεγαλύτερη επέκτασή του, ώστε να μιλήσουν για «ελληνικό θαύμα». Προς το παρόν θεωρούν ότι βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή.
Οποιος έχει εργαστεί ως μισθωτός έστω και λίγο στη ζωή του δεν έχει ανάγκη τη δική μας ανάλυση για να κατανοήσει τον ψυχικό κόσμο του σενιόρ Ρουάνο. Μπορεί να τον αναπλάσει πολύ εύκολα και αξιόπιστα. Σίγουρα πολύ πιο αξιόπιστα από τους καλοπληρωμένους χαρτογιακάδες που αρθρογραφούν για τα «θαύματα» του νεοφιλελευθερισμού, του πιο ασύδοτου και αγριανθρωπικού καπιταλισμού. Αν πρέπει να βάλουμε ένα ερώτημα, είναι πώς φτάνουμε εκεί και τί κάνουμε από εκεί και πέρα.
Η ανεργία γίνεται όπλο στα χέρια του κεφάλαιου για να πετυχαίνει το φτήνεμα της εργατικής δύναμης, την αύξηση της εκμετάλλευσης, την εκτίναξη του ποσοστού της υπεραξίας στα ύψη. Αυτό που μεταπολεμικά πολιτογραφήθηκε ως «ευρωπαϊκό εργασιακό μοντέλο», που δεν απέκλειε την ανεργία, αλλά περιλάμβανε τη σχετική σταθερότητα στο επάγγελμα (ειδικότητα) και τους όρους αμοιβής και εργασίας, θεωρείται πλέον αναχρονισμός. Εκσυγχρονισμός είναι το μοντέλο του απασχολήσιμου, που μας έρχεται από τα βαλτόνερα του αμερικάνικου καπιταλισμού και τον τριτοκοσμικό μεσαίωνα.
Η εργατική τάξη στην Ευρώπη, βυθισμένη στον ρεφορμιστικό της νιρβάνα, δεν αντιδρά ούτε καν σπασμωδικά. Ας αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι δρόμος προς τα πίσω δεν υπάρχει. Μονόδρομος είναι η φυγή προς τα μπρος, η διεκδίκηση του κομμουνισμού.
Π.Γ.
