Σαμπάνιες άνοιξαν στη Συγγρού, όταν διάβασαν κάποιες θετικές αναφορές στον Σαμαρά, σε άρθρο των Financial Times. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σαμαράς «τρώει πολύ ξύλο» από τους ευρωπαίους ομογάλακτούς του, τελευταία. Δεν είναι μόνο οι συνεχείς δηλώσεις των Ρεν, Γι-ούνκερ, Μπαρόζο, Ρομπάι, που χτυπούν τη ΝΔ. Εδώ η Μέρκελ έφτασε στο σημείο, αμέσως μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, την οποία χαρακτήρισε «γενναία όσο και απαραίτητη», να προσθέσει έναν κάρφαρο κατά της ΝΔ: «Το βρίσκω ιδιαίτερα λυπηρό ότι η ελληνική αντιπολίτευση δεν στηρίζει το πακέτο των μεταρρυθμίσεων». Και η Λαγκάρντ, με τη νέα της ιδιότητα πλέον, ως επικεφαλής του ΔΝΤ, πέταξε το δικό της καρφί: «Αν υπάρχει ένα μήνυμα που θέλω να στείλω απόψε, είναι ότι η αντιπολίτευση στην Ελλάδα θα πρέπει να ενταχθεί σε μια εθνική “Αντάντ” με την κυβέρνηση».
Ομως, όπως λέει και μια παροιμία, «μπρος στα κάλλη τι ‘ναι ο πόνος;». Μπορεί να πονάνε τα χτυπήματα από τους ευρωπαίους συντηρητικούς, παρηγορεί όμως η δημοσκοπική άνοδος και η κατοχύρωση της ΝΔ ως εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης. Μόλις σε ενάμιση χρόνο, ύστερα από μια συντριπτική ήττα με 10 μονάδες διαφορά, η ΝΔ είναι πια μπροστά από το ΠΑΣΟΚ σε όλα τα γκάλοπ.
Ο Σαμαράς ακολουθεί μια τακτική, αυτή η τακτική αποδίδει για το κόμμα του και τον ίδιο και δεν έχει κανένα λόγο να την αλλάξει, ό,τι κι αν του λένε οι Ευρωπαίοι.
Στο κάτω-κάτω, αυτοί διακατέχονται από μια στυγνή ιμπεριαλιστική λογική και αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν αποικία. Τελευταία έχουν ξεπεράσει κάθε όριο, υπαγορεύ-οντας δημόσια πολιτική στα αστικά κόμματα, χωρίς το τακτ παλαιότερων περιόδων, που αυτό γινόταν μόνο στα κλειστά διαβούλια. Από την άλλη, όμως, όσο κι αν παρασύρονται από το ιμπεριαλιστικό-αποικιοκρατικό τους μένος, σίγουρα βλέπουν και την άλλη πλευρά. Βλέπουν την ενίσχυση του εναλλακτικού πόλου για τη διαχείριση της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα, που επέρχεται με την επίθεση που κάνουν στη ΝΔ. Οι αναλυτές και σύμβουλοι που έχουν οι ιμπεριαλιστές ηγέτες σίγουρα το έχουν επισημάνει αυτό. Οτι, δηλαδή, χτυπώντας τη ΝΔ, της δίνουν τη δυνατότητα να επεκτείνει την επιρροή της στον ελληνικό λαό, δημιουργώντας έτσι ένα άκρως απαραίτητο για το σύστημα ανάχωμα. Ο Παπανδρέου με τον Βενιζέλο κατηγορούν τον Σαμαρά ότι οι προτάσεις του δεν γίνονται δεκτές από την τρόικα και από τους ευρωπαίους συντηρητικούς. Αυτή η κατηγορία, όμως, είναι τίτλος τιμής για τον Σαμαρά και φουσκώνει τα πανιά του νεοδημοκρατικού σκάφους.
Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, λοιπόν, κάνουν τη δουλειά τους, εκβιάζοντας ωμά τον ελληνικό λαό και όχι το πολιτικό σύστημα, το οποίο ξέρουν ότι είναι δεδομένο (με πρώτη και καλύτερη τη ΝΔ, ένα πιστό σκυλί του καπιταλισμού), και ο Σαμαράς κάνει τη δική του δουλειά, προετοιμάζοντας, χωρίς να βιάζεται, την επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία.
