Το ζήτημα των χαφιεδοκαμερών θέτει στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων, με εισήγηση του εκπροσώπου της στο ΔΣ του ΔΣΑ Κώστα Παπαδάκη. Στην πολυσέλιδη εισήγηση, η οποία δεν μπορεί να παρατεθεί εδώ, γίνεται μια εκτεταμένη και διεισδυτική περιγραφή του ιστορικού του ζητήματος, το οποίο εντάσσεται στο παγκόσμιο τρομο-κλίμα. Η εισήγηση καταλήγει με τα εξής:
«Μπαίνουμε σε μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης, γιατί τέτοια αποτελεί η αναστολή θεμελιωδών ελευθεριών και δικαιωμάτων, χωρίς σχεδόν να τηρηθούν οι διατυπώσεις τις οποίες το ίδιο το Σύνταγμα άρθρο 48 ορίζει.
Η Ολυμπιάδα τελείωσε αλλά οι κάμερες μένουν. Και δεν μένουν μόνο στους δρόμους της Αθήνας. Μένουν σε χώρους εργασίας, στα γήπεδα, σε διάφορους δημόσιους χώρους και νομιμοποιείται το ηλεκτρονικό φακέλλωμα και κυρίως εθίζεται η κοινή γνώμη στην ανοχή των παραβιάσεων των δικαιωμάτων της…
Ανοχή απαραίτητη για το διεθνή «αντιτρομοκρατικό» σχεδιασμό, στον οποίο η Ελλάδα μετέχει ψυχή τε και σώματι , με άπειρα δείγματα γραφής της σε διεθνές και εσωτερικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια: Τρομονόμοι, Σύμβαση έκδοσης Ευρωπαϊκής Ενωσης – ΗΠΑ, αποδοχή του νέου δόγματος ΝΑΤΟ, ανοχή του ψεύδους που οδήγησε στον πόλεμο του ΙΡΑΚ, Ευρωπαϊκό Ενταλμα Σύλληψης (πάρθηκε ήδη η πρώτη απόφαση έκδοσης ημεδαπού πολίτη στη Γερμανία), έκτακτη νομοθεσία, ευρωσύνταγμα κ.α.
Ενώ ακολουθούν άμεσα σωρεία μέτρων για το ηλεκτρονικό φακέλλωμα, την άρση της προστασίας του απορρήτου των επικοινωνιών, την παρακολούθηση τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, ψηφιακής και ηλεκτρονικής επικοινωνίας κλπ.
Για άλλη μία φορά θα επισημάνω ότι η διεθνοποίηση του δικαίου στα πλαίσια των σημερινών κρατικών ενώσεων και οργανισμών όχι μόνο δεν συμβάλει στην εξάπλωση του νομικού πολιτισμού όπως υπόσχονταν οι ιθύνουσες τάξεις των χωρών αυτών, αλλά αντίθετα το δίκαιο διεθνοποιείται προκειμένου όχι να διευρυνθεί κάθε θετικό κεκτημένο δικαιωμάτων και ελευθεριών από την μία χώρα στην άλλη, αλλά για να περιοριστεί και να αποικοδομηθεί το κάθε εσωτερικό σύστημα νομικού πολιτισμού, να ανατραπούν οι δημοκρατικές κατακτήσεις και τελικά να υπάρξει ενοποίηση του ουσιαστικού και δικονομικού ποινικού δικαίου στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο της έλλειψης σεβασμού στοιχειωδών δικαιωμάτων. Το άλλοθι της τρομοκρατίας έτσι και αλλιώς είναι αρκετά ισχυρό, όσο μπορεί να κυριαρχεί ιδεολογικά και πολιτικά, για να νομιμοποιεί στη συνείδηση των μαζών αυτή την αποικοδόμηση.
Ο Δ.Σ.Α. στα πλαίσια του θεσμικού του ρόλου (άρθρο 199 κώδικα δικηγόρων) οφείλει να αντισταθεί».
