Τα κατάφερε πάλι ο Γιωργάκης. Εκεί που η κυβέρνηση έδειχνε στριμωγμένη και ο Καραμανλής αποφάσισε να βγει από το Μαξίμου και ν’ αρχίσει περιοδείες, μπας και αντιστρέψει το κακό κλίμα, εκεί που τα γκάλοπ έδειχναν την ψαλίδα ανάμεσα στα δυο κόμματα εξουσίας να κλείνει, πέταξε κάποιες λεξούλες για ανανέωση σε πρόσωπα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές και τα τίναξε όλα στον αέρα. Το «όλον ΠΑΣΟΚ» ξαναέγινε κομματάκια κι άντε τώρα να τα μαζέψει.
Στην αρχή δόθηκε η εντύπωση ότι ήταν μια παπάρα που πέταξε ο Γιωργάκης σε μια χαλαρή συζήτηση με δημοσιογράφους, χωρίς να προσέξει. Ομως, η παρέμβαση στενών συνεργατών του (της «αυλής») έδειξε ότι η κουβέντα δεν ήταν τυχαία. Αλλωστε, ο Γιωργάκης είναι αρκετά έμπειρος, ύστερα από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, για να ξέρει πως αυτή η κουβέντα δεν θα περνούσε στο ντούκου αλλά θα τροφοδοτούσε δημοσιεύματα. Το μόνο για το οποίο θα μπορούσε να τον κατηγορήσει κανείς είναι το «τάιμινγκ», η χρονική στιγμή που επέλεξε να θέσει θέμα αποστρατειών και ανανέωσης στο ΠΑΣΟΚ.
Αυτό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε και οι εικασίες ανήκουν στη σφαίρα της παραπολιτικής. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Γιωργάκης, όπως και κάθε αρχηγός αστικού κόμματος, θέλει να ξεφορτωθεί ένα μέρος του παλιού δυναμικού του κόμματός του και να το αντικαταστήσει με ανθρώπους δικούς του, που θα τους έχει αναδείξει ο ίδιος και θα τους ελέγχει απόλυτα. Τα παλιά και έμπειρα στελέχη έχουν φιλοδοξίες, έχουν δημιουργήσει δικό τους κύκλο επιρροής, έχουν ατομικές επαφές με ομάδες καπιταλιστικών συμφερόντων, έχουν προσβάσεις στα ΜΜΕ και γενικά αποτελούν εμπόδιο στην παντοκρατορία του αρχηγού, ειδικά όταν ο αρχηγός είναι κάποιος σαν τον Γιωργάκη, που του ρίχνει στ’ αυτιά ο δάμαλος σε κάθε δημοσκόπηση και η ψαλίδα δεν λέει να κλείσει.
Με την κίνηση που έκανε ο Γιωργάκης έδειξε καθαρά ότι περισσότερο τον ενδιαφέρει να ελέγξει το ΠΑΣΟΚ και να εγκαθιδρύσει την προσωπική του δυναστεία, παρά να νικήσει τη ΝΔ στις επόμενες εκλογές. Αλλωστε, ξέρει καλά ότι η εκλογική νίκη σ’ αυτή τη φάση είναι πολύ δύσκολη υπόθεση, δεδομένου ότι η ΝΔ διατηρεί και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού με πρόωρες εκλογές. Αναλογίζεται, λοιπόν, με δέος τί θα αντιμετωπίσει σε περίπτωση εκλογικής ήττας, αν δεν ξεφορτωθεί ένα βάρος. Γιατί αλλιώς θα μιλούν, σε περίπτωση ήττας, διάφοροι «βαρόνοι» του ΠΑΣΟΚ, αν οι ίδιοι έχουν επανεκλεγεί, και αλλιώς αν έχουν καταποντιστεί. Αν οι ίδιοι βγουν αλώβητοι από την εκλογική μάχη θα έχουν απαιτήσεις και θα προσπαθήσουν να αφαιρέσουν από τον Γιωργάκη μερίδιο εξουσίας, να γίνουν συγκυβερνήτες. Αλλά κι αν κερδίσει το ΠΑΣΟΚ, θα έχουν απαιτήσεις να μπουν στην κυβέρνηση και να πάρουν πρωτοκλασάτα υπουργεία.
Για ποιους χτυπά η καμπάνα; Οχι, βέβαια, για τον Βενιζέλο, τον Πάγκαλο ή τη Βάσω. Αυτούς δεν μπορεί να τους ξεφορτωθεί ο Γιωργάκης, αν και πολύ θα το ήθελε. Ομως ένα τμήμα του (πολύ) παλιού ΠΑΣΟΚ, όπως Ακης, Κίμωνας και άλλοι και ένα τμήμα των σημιτοφυλάκων (Γιάννος, Χριστοδουλάκης, Βερελής, ακόμα και Χρυσοχοϊδης) ευχαρίστως θα ήθελε να το ξεφορτωθεί από τώρα. Θα του περάσει; Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, πρώτο γιατί οι περισσότεροι από δαύτους έχουν τα στηρίγματά τους και δεύτερο γιατί ο Γιωργάκης δεν είναι Ανδρέας.
Τί μένει απ’ όλη αυτή την ιστορία; Ενα βαθύ χάσμα στο ΠΑΣΟΚ, με αντιπαραθέσεις που θα συνεχιστούν για καιρό ακόμη, και μια βαθιά ανάσα στον Καραμανλή, που βλέπει το επίκεντρο της κρίσης να μεταφέρεται στο τερέν του αντίπαλου.
