Αγαπητά μου παιδιά
Μπήκαμε στην άνοιξη και το ενδιαφέρον στα ανά την τηλεοπτική (και όχι μόνο) επικράτεια ντέρμπι, κορυφώνεται. Ωστόσο, τα πολυδιαφημισμένα κρίσιμα παιχνίδια αποδεικνύονται τελικά περίπατος για τις ισχυρές ομάδες. Ετσι λοιπόν, παρά τις δηλώσεις «πάμε για τη νίκη», «θα τα δώσουμε όλα» κλπ., το ντέρμπι Εργοδοσία – Αφασία έληξε με 3,89 – 0. Πρόκειται για μια ακόμη πανωλεθρία, οφείλουμε όμως να εξάρουμε το ειρηνικό κλίμα μέσα στο οποίο διεξήχθη (την Pax Romana διαδέχτηκε η Pax Roufiana, δι’ όσους δεν το αντελήφθησαν). Μιλάμε τώρα για εντυπωσιακά ειρηνικές καταστάσεις και θεαματική πάταξη της βδελυρής ε.λ.α. (έμπρακτης λαϊκής αγανάκτησης) που παλαιότερα ταλαιπωρούσε το χώρο του κλωτσοσφαίρου και το φιλοθεάμον αιθεροβάμον κυνό. Με την αντικατάσταση της μπάλας από την εργατική τάξη, η αταξία μπαίνει σε μια οιονεί αταξική τάξη, η ευταξία της οποίας χρεώνεται τα μάλα μάλλον στους Μ.Α.Λ.Α.Κ.Ε.Σ. (Μονίμως Αγκομαχούντες Λόγω Απόσβεσης Κραδασμών Εξωνημένους Συνδικαλιστογραφειοκράτες). Ετσι λοιπόν, για άλλη μια φορά τον τίτλο παίρνουν οι μόνιμοι πρωταθλητές κι οι εργαζόμενοι παίρνουν 9 λεπτά (σέντσια, καπίκια, πώς το λένε;) την ώρα – ούτε το σκύψιμο να τα σηκώσεις δεν αξίζει, πόσο μάλλον το…σκύψιμο αυτών που τα αποδέχτηκαν - τουτέστιν τον Αρχιμήδη χωρίς απαγορεύσεις (χωρίς το «μη» δηλαδή).
Στα άλλα γήπεδα, κυκλοφορεί η φήμη ότι το ενδιαφέρον κορυφώνεται, όμως κι εκεί επικρατούν ανάλογες καταστάσεις. Πολλοί μιλάνε ακόμα και για στημένα παιχνίδια, όμως μέχρι εκεί. Οι ειρηνικές καταστάσεις που λέγαμε παραπάνω ισχύουν για κάθε γήπεδο κι όχι μύτη δεν ανοίγει, αλλά σκαλίζοντάς την αμήχανα, πολλοί φεύγουν από το γήπεδο νωρίτερα για να μη χάσουν τα αγαπημένα σίριαλ, τις αγαπημένες συνήθειες της απαστράπτουσας χαμοζωής και τις αγαπημένες αυταπάτες μέχρι «να περάσει η ώρα», να περάσει η γαμημένη αγγαρεία που λέγεται ζωή και να ξεμπερδεύουν. Μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης χτενίζονται πλέον μπροστά στις κάμερες που τοποθετήθηκαν, πιστεύοντας ακόμα στο greek dream, το οποίο είναι καθυστερημένο αδελφάκι του αμερικάνικου τοιούτου (καθυστερημένο και στο χρόνο που έκανε για να ‘ρθει αλλά και – ιδίως – στο μυαλό).
Ετσι λοιπόν, όλα τα ντέρμπι μετατρέπονται σε περίπατο για τους φιλοξενούμενους, που παριστάνουν τους γηπεδούχους. Και λέμε φιλοξενούμενους, γιατί ώρα είναι να μας πουν ότι είναι δική τους η γη και τα γήπεδα που έχτισε με ιδρώτα και αίμα η εργατική τάξη! Τι, το είπαν; Ελα μωρέ, σιγά, και τι έγινε…Βάλε πάλι τα ματς.
Το ίδιο θέαμα στο Βαβύλειο στάδιο, στο Μπουρμπούλειο, στο γήπεδο υποκλοπών, στα γήπεδα κυβερνητικού μη έργου, μη αντιπολίτευσης, σκανδάλων, διαφθοράς και στο κλειστό της αριστεράς. Ιδίως στο τελευταίο, που αν το παιχνίδι συνεχιστεί έτσι, δεν είναι μακριά ο καιρός που θα τοποθετηθεί όχι στέγαστρο Καλα-τράβα, αλλά ταφόπλακα Καλα-βούλωστο. Οσο για το δικό σας γήπεδο, με βρίσκουν οριζόντια αντίθετο τα αισχρά συνθήματα που ακούστηκαν τις ημέρες των φυτι-τι;-κών εκλογών «Γ… κάθε λογική, νομική, νομική» και «Γ… την π… την συνείδηση, και μην την κάνεις είδηση».
Δεν αναφέρθηκα σε κάποια γήπεδα (παιδείας, υγείας, εξοπλισμών κλπ) γιατί εκεί οι αγώνες γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και τεταμένων των χειρών.
Δεν σας κρύβω πως σ’ αυτό το γράμμα ήθελα να γράψω για το ντέρμπι Θεοδωράκη – Αρανίτση που γίνεται στο γήπεδο «7» και το οποίο έχει πολύ πράμα. Ομως την τελευταία στιγμή μου προέκυψε αυτή η σύνοψη των αγώνων, η οποία περιλαμβάνει περισσότερους αγώνες (κάτι σαν σούπερ δεκατρία συν τρία από εμάς), αν κι επιμένει ο νους μου να τρέχει στην αλληλογραφία του παλιού με το νέο. Εδώ είμαστε όμως, ας περιμένουμε και το Ευγενικό γράμμα αυτής της Κυριακής γιατί ως γνωστόν τα παιχνίδια τελειώνουν στο 90’ κι εμείς σύμφωνα με τον χρόνο του ενός, είμαστε στα 81 (ο άλλος υπολείπεται αρκετά). Πάντως οφείλω να ομολογήσω ότι αυτός ο αγώνας μου αρέσει περισσότερο (αδυναμίες μπορούν να έχουν και οι χοντροί)…
Ας κλείσουμε με μια αναφορά στο γήπεδο της αγοράς, στο ντέρμπι Κρατικοί Εκδοροσφαγείς – Ζαλισμένοι Καταναλωτές. Εκεί, πολλές σούβλες θα μείνουν χωρίς αρνί, παρ’ όλα αυτά όμως θα επικρατήσει – και εκεί – η ειρήνη, η άμιλλα και το αθλητικό πνεύμα. Οι βάνδαλοι που ονειρεύονται τις άδειες σούβλες να μπαίνουν εκεί που πρέπει, δεν φαίνεται να έχουν καμιά ελπίδα μέσα στο νέο άνεμο που πνέει στο χώρο του αθλητισμού. Καλά μας ξυπνητούρια και για ανάσταση βλέπουμε…
Ευάγγελος Μπαγλαμασιάκος
ΥΓ: Ολες οι παραπάνω ομάδες είναι Π.Α.Ε. (Πέραν Αυτόθι Επισκευής).
