Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Ωραίες εικόνες σημάδεψαν τον εορτασμό των 190 χρόνων από τότε που σχηματίστηκε το νεοελληνικό μόρφωμα που ευσχήμως αποκαλείται και «κράτος», άντρο κλεφτών τε ομού και των αρματολών μαντρόσκυλών τους. Από τη μια η απροθυμία των κυβερνητικών στελεχών, παραστελεχών και παρατρεχάμενων να πάνε στις εξέδρες των παρελάσεων, μετά και τις δυσοίωνες προβλέψεις της Ε.Μ.Υ. (Επιθέσεις – Μπινελίκια σε Υπουρ- γούς) που έκανε λόγο για ακραία επικοινωνιακά φαινόμενα (γεια σου ρε Τζιμάκο). Και από την άλλη η εικόνα όσων θαρραλέων πήγαν, που στέκονταν ατενίζοντας τους ορίζοντες, προσπαθώντας να προλάβουν καμιά… υπερπτήση (τι αεροπλάνα ρε; Αυτά περικόπηκαν στα πλαίσια της εθνικής προσπάθειας για οικονομία και της εθνικής οικονομίας για προσπάθεια). Ακόμα και στις μικρές «ασφαλείς» και συντηρητικές επαρχιακές πόλεις όπου όλοι γνωρίζονται… Η λαϊκή οργή όχι μόνο δεν κατασιγάζει –δεν ήταν και λίγες οι πόλεις που εντάχθηκαν στο κατά σ. Γιώργη «δελτίο γιουχαΐσματος»– αλλά φουντώνει όσο περνάει ο καιρός. Κι ας λέει ο Γ.Α.Π. (Γενικός Αρχηγός Πανικόβλητων) να βγουν στον λαό και να πάνε κοντά του, όπως λέει η αφελής μαμά «χάιδεψε το σκυλάκι μωρό μου» πριν να τρέχει αλλόφρων το μωρό στο λυσσιατρείο…
«Σε ορισμένες τοιχογραφίες του Αγίου Ορους απεικονίζονται μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους διάφοροι φιλόσοφοι, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας. Ολοι φορούν στέμμα, έχουν μακριές γενειάδες και είναι ντυμένοι σαν Βυζαντινοί πρίγκιπες. Βαστούν ο καθένας τους έναν πάπυρο όπου είναι γραμμένη μια πλασματική φράση που διακηρύσσει, για παράδειγμα, την τρισυπόστατη φύση του Θεού. Είναι γνωστό ότι η Εκκλησία επιδίωξε να προσεταιριστεί τους αρχαίους σοφούς, αυτούς τουλάχιστον που δεν κατάφερε να θάψει, παραποιώντας τη σκέψη τους. Αυτό άλλωστε δεν διδάσκονται οι μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ότι η αρχαιότητα παρέδωσε τη σκυτάλη του πολιτισμού στο Βυζάντιο; Ο χριστιανισμός, αγαπητέ μου φίλε, δεν συνεχίζει την αρχαιότητα, απλά την ακολουθεί όπως η νύχτα ακολουθεί τη μέρα. Η θεολογία αναιρεί τη φιλοσοφία. Η πρώτη απαντά σε όλα, ενώ η δεύτερη ξέρει κυρίως να ρωτά (Βασίλης Αλεξάκης – «Μ.Χ.»).
Κάνοντας τη συνηθισμένη αναδρομή μας στα των ημερών, βλέπουμε ότι ήταν 4 Απρίλη του 1984 όταν η ΔΑΠ κατέγραφε αύξηση της δύναμής της κατά 30% με πρώτη ακόμα τότε την «Πανσπουδαστική». Η άλωση των πανεπιστημίων ήταν κοντά… Ωστόσο, πανταχού παρόντα ήταν τα εγκλήματα στα εργασιακά κάτεργα του καπιταληστρικού παραδείσου, με δύο μεγάλα από αυτά να συμβαίνουν τέτοιες μέρες. Στις 7 Απρίλη του 1972, εννιά νεκροί εργάτες από γερανογέφυρα συνθέτουν την πασχαλινή τραγωδία της χρονιάς στα ναυπηγεία της Ελευσίνας. 31 χρόνια αργότερα (3.4.2003), ισχυρή έκρηξη συγκλονίζει την Κόρινθο καθώς έξι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους και τρεις τραυματίζονται στα Σωληνουργεία Κορίνθου, όταν κατά την αντικατάσταση φιαλών προκαλείται διαρροή οξυγόνου. Επτά στελέχη της εταιρίας συλλαμβάνονται και σε βάρος τους ασκείται δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Τέσσερις μήνες μετά, το πόρισμα δικαιώνει το σωματείο των εργαζομένων… Τέλος, ήταν τέτοιες μέρες (7 Απρίλη) του 1999, όταν η ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΕΚ δίνει φιλικό αγώνα με την Παρτιζάν στο Βελιγράδι, φορώντας φανέλες με ζωγραφισμένους στόχους σε ένδειξη συμπαράστασης στη βομβαρδισμένη από το ΝΑΤΟ Σερβία.
«Ο πασιφισμός του “διαμαρτυρόμενου” τον καθιστά δέσμιο στη χρησιμοποίησή του από την εξουσία (…) Ας μας εξηγήσουν λοιπόν πώς θα ανατραπούν και θα καταστραφούν τα μονοπώλια και ο μιλιταρισμός τους; Πώς θα σπάσει η διαδικασία φασιστικοποίησης της παγκοσμιοποίησης; Ειλικρινά, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι θα μπορέσουμε να νικήσουμε κάνοντας μια ευχή σε κάθε χάντρα του κομπολογιού μας, με αγώνα για μικροαλλαγές, με επίκληση στα αστικά δικαιώματα, με τη συλλογή υπογραφών ή με “μακρινούς περιπάτους”;» (Joelle Aubron, Nathalie Menigon, Jan-Marc Rouillan – «Action Directe»).
Γυμνάζονται οι δυνάμεις του συστήματος και ετοιμάζονται να διαχειριστούν τις κρίσεις που οι ίδιες προκαλούν. Παράλληλα, προκα- λούν με τη στάση τους την κοινωνία αλλά και βάζουν τα πρόθυμα φερέφωνά τους να αναπαράγουν σενάρια. Αφορμή για όλα αυτά η Κερατέα, που την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μπαίνει σε τροχιά ευθείας σύγκρουσης, αφού έτσι αποφάσισαν κάποιοι «κοπρίτες» με τις στοχοποιήσεις και τις πρακτικές τους. Το έχουμε ξαναπεί: για λόγους άγνωστους σ’ εμάς, η κρατική μηχανή «τσιγκλάει» και ανυπόμονα περιμένει συγκρούσεις, με μια προσδοκία μεγαλύτερη ακόμα και από αυτή των καταπιεσμένων και εν δυνάμει εξεγερμένων τμημάτων της κοινωνίας!… Το γιατί, θα απαντηθεί κάποια στιγμή…
Κοκκινοσκουφίτσα
