Η Διαμαντοπούλου έκλεισε το μάτι για συμμετοχή στο διάλογο με οποιοδήποτε τρόπο και οι κολαούζοι σπεύδουν να στηρίξουν την προσπάθεια εξαπάτησης της εργαζόμενης κοινωνίας και να νομιμοποιήσουν την επιβολή των προαποφασισμένων σαρωτικών αλλαγών. Πρώτη και καλύτερη η ΠΟΣΔΕΠ, που θέλει να είναι -πλην όμως με τρόπο ατυχέστατο και φανερά γελοίο- και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ. Από τη μια δηλώνει τάχα ότι «το συγκεκριμένο κείμενο του υπουργείου Παιδείας δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αποτελέσει τη βάση για τη διαβούλευση» και από την άλλη στενοχωριέται σφόδρα που δεν καλέστηκε ως τώρα από τη Διαμαντοπούλου στο διάλογο. Και εντελώς αθώα δημοσιεύει τις απόψεις της για τη «μεταρρύθμιση» στα Πανεπιστήμια, που αποτελούν παραλλαγή των θέσεων του «σχεδίου διαβούλευσης».
Μάτι βγάζουν οι αποφάσεις του 10ου συνέδριου της ΠΟΣΔΕΠ για λειτουργία, παράλληλα με τη Σύγκλητο, του Συμβούλιου στρατηγικού σχεδιασμού και κοινωνικής λογοδοσίας, «κυρίως με συμβουλευτικές δραστηριότητες», που θα αποτελείται και από «εξωτερικά μέλη (κατά μειοψηφία), είτε Ελληνες είτε διεθνείς προσωπικότητες με εμπειρία στη διοίκηση και τις στρατηγικές ανάπτυξης των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων», για τη «διαφοροποίηση του ρόλου των Ιδρυμάτων ως συνέπεια της μαζικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης», με διαφοροποιημένο τον τρόπο οργάνωσης των σπουδών που να καλύπτουν τους διαφορετικούς στόχους και ενδιαφέροντα των φοιτητών, για σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ «που δεν χρειάζεται να είναι ομοιόμορφο», για είσοδο απευθείας στις Σχολές, «που μπορεί να λειτουργήσει σε κάποιες περιπτώσεις», για «συστηματική προσέλκυση ιδιωτικών πόρων για χορηγίες, υποτροφίες και άλλες ενισχύσεις που συνδέονται με την ερευνητική δραστηριότητα», κ.λπ. Η ΠΟΣΔΕΠ ανακάλυψε τη «θεσμική δυσκινησία», τις «διοικητικές αγκυλώσεις» τα «παρωχημένα στερεότυπα» για να προστρέξει αρωγός της κυβέρνησης στον ενταφιασμό του Δημόσιου Πανεπιστήμιου.
Από κοντά και κάποιοι πανεπιστημιακοί (20 τον αριθμό, που προβάλλονται δεόντως από τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, που βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία), ανάμεσα στους οποίους φιγουράρει και το όνομα του έτερου πρωθυπουργικού αδερφού, του πρίγκηπος Ανδρέα Παπανδρέου. Τούτοι, με ύφος που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, δηλώνουν ότι «η δημοσιονομική κρίση επιβάλλει επανεξέταση νοοτροπιών, θεσμών και ‘’κεκτημένων’’», ενώ ρίχνουν και τα δηλητηριασμένα βέλη τους σε όσους αντιδρούν στα σχέδια του υπουργείου Παιδείας (στους οποίους, σημειωτέον, συμπεριλαμβάνεται και το σύνολο σχεδόν των πανεπιστημιακών διοικήσεων) υπογραμμίζοντας: «Θεωρούμε ότι δεν υπάρχει περιθώριο για εκβιαστικές πρακτικές από κανένα. Τα πανεπιστήμια πρέπει να μείνουν ανοικτά, να λειτουργούν, να παραμένουν τόπος διαλόγου και ζύμωσης». Οι ίδιοι μπορεί να φαντασιώνονται ότι μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις, η αλήθεια, όμως, είναι ότι το φοιτητικό κίνημα (που θα παίξει και τον αποφασιστικό ρόλο στην ανατροπή του σχεδίου του υπουργείου Παιδείας) τους γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι.
