Η εκδήλωση που έγινε στο αμφθιθέατρο ΜΑΧ του Πολυτεχνείου την περασμένη Δευτέρα για την Παλαιστίνη (στα πλαίσια της εβδομάδας αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό) ήταν μια καλή ευκαιρία για να διαπιστώσει κανείς από κοντά τις θέσεις και τις αντιθέσεις που αναπτύσσονται στους κόλπους του παλαιστινιακού κινήματος. Η εκδήλωση οργανώθηκε από την επιτροπή πρωτοβουλίας και το σύλλογο «Ιντιφάντα», με προσκεκλημένους τον Αζάμ Ταμίμι, διευθυντή του Κέντρου Ισλαμικής Πολιτικής Σκέψης του Λονδίνου (προσκείμενου στη Χαμάς), τον Μαχμούντ Αμπού Ματχάνα, εκπρόσωπο του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΛΜΑΠ) και τον Μιχιάρ Ικτάμι εκπρόσωπο του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΔΜΑΠ).
Πρώτος μίλησε ο Αζάμ Ταμίμι. Αναφέρθηκε στο όραμα για την ίδρυση ενός πραγματικού παλαιστινιακού κράτους (κι όχι ενός μικρού και τρωτού «κράτους» υπό ισραηλινό έλεγχο) καταγγέλλοντας το διεθνές εμπάργκο που έχει στόχο την εγκατάλειψη αυτού του κύριου στόχου. Παρέθεσε τους κύριους στόχους της Χαμάς αυτή την περίοδο που είναι: 1. Απόρριψη των αμερικάνικων επιταγών και εκβιασμών στον Παλαιστινιακό λαό 2. Να δοθεί στη Χαμάς η ευκαιρία να κυβερνήσει πραγματικά 3. Να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας ως η καλύτερη λύση για τη χώρα ενόσω βρίσκεται υπό κατοχή, κυβέρνηση όμως που δεν θα οριοθετείται από τις αμερικάνικες επιταγές και δεν θα πασχίζει να είναι αποδεκτή απ’ τους Αμερικάνους, όπως θέλει ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς 4. Μακρόχρονη εκεχειρία με το Ισραήλ (εφόσον η ύπαρξή του αποτελεί πραγματικότητα) και όχι αναγνώριση ενός κράτους κατακτητή, αποικιακής εμπροσθοφυλακής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και 5. Να κρατηθεί ζωντανό το όραμα της ελεύθερης Παλαιστίνης όχι για λογαριασμό κάποιου κόμματος που μπορεί και να ξεπουλήσει τον αγώνα, αλλά για όλο τον παλαιστινιακό λαό. Τόνισε δε, ότι η Χαμάς θα μποϊκοτάρει τις εκλογές αν τολμήσει ο Αμπάς να τις κηρύξει τώρα, ένα χρόνο μετά τη νίκη της Χαμάς.
Ο δεύτερος ομιλητής, ο Μαχμούντ Ματχάνα από το ΛΜΑΠ, κατήγγειλε τις αμερικανόπνευστες συμφωνίες του Οσλο το 1993 (στις οποίες αντιτάχτηκε απ’ την αρχή το ΛΜΑΠ), την προσπάθεια μονιμοποίησης της κατοχής από τη «διεθνή κοινότητα», το μποϊκοτάζ που στρέφεται όχι ενάντια στην κυβέρνηση αλλά σε ολόκληρο τον παλαιστινιακό λαό και την επιχείρηση ανατροπής της κυβέρνησης της Χαμάς απ’ τους Αμερικάνους (η οποία, όπως δήλωσε, εκλέχτηκε στις πιο δημοκρατικές εκλογές που έγιναν ποτέ στη χώρα). Καταδίκασε τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις και τάχτηκε υπέρ μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας με πρόγραμμα σύμφωνα με το κείμενο των πέντε κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές. Ο Ματχάνα διαφοροποιήθηκε από τη Χαμάς στο ζήτημα της PLO, λέγοντας ότι το ΛΜΑΠ δεν δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση της Χαμάς γιατί η τελευταία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την PLO σαν τον κύριο εκφραστή του παλαιστινιακού λαού! Αυτό λέγεται τη στιγμή που η PLO ελέγχεται απ’ τη Φατάχ και τον Αμπάς, πράγμα που το αναγνωρίζει το ΛΜΑΠ αλλά πιστεύει ότι η PLO θα πρέπει να αλλάξει από τα μέσα. Αυτή την πολιτική το ΛΜΑΠ την έχει πληρώσει από καιρό, αλλά καθώς φαίνεται δεν σκοπεύει να την αλλάξει.
Τελευταίος μίλησε ο εκπρόσωπος του ΔΜΑΠ Μιχιάρ Ικτάμι, ο οποίος αφού καταφέρθηκε ενάντια στις συμφωνίες του Οσλο και τα σχέδια των Αμερικάνων για τη δημιουργία ενός προσωρινού κράτους, αναλώθηκε σε ένα μεγάλο μέρος της ομιλίας του σε μια απαράδεκτη κατά τη γνώμη μας επίθεση στη Χαμάς, υποστηρίζοντας ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Παλαιστίνη είναι διαπάλη μεταξύ εξουσιών (!) με αποτέλεσμα η παλαιστινιακή ενότητα να βρίσκεται όμηρος στα χέρια των δύο μεγάλων! Είναι απορίας άξιο πώς ο εκπρόσωπος του ΔΜΑΠ δε μπορεί (ή δεν θέλει) να αντιληφθεί το προφανές. Οτι οι «δύο μεγάλοι» έχουν μια σημαντική διαφορά. Η μεν Φατάχ όχι μόνο έχει διεφθαρμένους ηγέτες αλλά και έχει υποταχτεί στην αμερικάνικη πολιτική κι έχει αρχηγό έναν αποδεδειγμένο λακέ των Αμερικάνων και των Σιωνιστών: τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς. Εναν άνθρωπο που επανειλημμένα έχουν εξάρει ο Μπους και ο Ολμερτ, με τον πρώτο να τον ενισχύει με 86.4 εκατ. δολάρια για την ενίσχυση της προεδρικής φρουράς και τον δεύτερο να αποδεσμεύει 100 εκατ. δολάρια από τους φόρους που παρακρατά απ’ την Παλαιστινιακή Αρχή το Ισραήλ, σε τραπεζικό λογαριασμό της παλαιστινιακής προεδρίας. Η Φατάχ έχει εδώ και χρόνια εγκαταλείψει την λογική του ένοπλου αγώνα, από τη στιγμή που συνυπέγραψε με τους Σιωνιστές τις κακόφημες συμφωνίες του Οσλο το 1993, οδηγώντας στη δημιουργία ενός παλαιστινιακού ψευδοκράτους από την οποία επωφελήθηκαν μόνο τα αστικά στρώματα της παλαιστινιακής κοινωνίας που έχτισαν τις βιλάρες τους στα «αυτόνομα» εδάφη. Εχει εγκαταλείψει την λογική του ένοπλου αγώνα από την εποχή που ο Αραφάτ χαριεντιζόταν με τον Κλίντον, καλλιεργώντας αυταπάτες στον παλαιστινιακό λαό ότι ο πλανητάρχης «έχει ένα όραμα: ελεύθερη Παλαιστίνη» (είχαν μάλιστα κάποτε γεμίσει με αφίσες τα κατεχόμενα με το χαμόγελο του «πλανητάρχη» κι αυτό το σύνθημα), ενώ την ίδια στιγμή ο αμερικανόδουλος επικεφαλής της Ασφάλειας στη Γάζα (και μεγαλοστέλεχος της Φατάχ), Μοχάμεντ Νταχλάν γέμιζε τις φυλακές με ύποπτους «τρομοκράτες» από τη Χαμάς και τη Τζιχάντ.
Αυτά δε μπορούν να ξεχαστούν, επειδή οι Σιωνιστές εξόντωσαν τον Αραφάτ, γιατί δεν θέλησε να κάνει αυτό που κάνει ο Αμπάς σήμερα: να οδηγήσει την παλαιστινιακή κοινωνία σε εμφύλιο πόλεμο για να τους κάνει τα χατίρια. Ούτε αναιρούνται απ’ το γεγονός ότι υπήρξαν (και πιστεύουμε ότι υπάρχουν) πραγματικοί αγωνιστές μέσα στη Φατάχ που έδωσαν το αίμα τους αντιστεκόμενοι στους κατακτητές. Η δε Χαμάς, παρά τις παλινωδίες και τα λάθη που μπορεί να της χρεώσει κανείς, αναδείχτηκε μέσα απ’ τη φωτιά του αγώνα (όπως παλαιότερα η Φατάχ) και η πολιτική της γραμμή αντανακλά αυτή ακριβώς την πίεση του πιο μαχητικού τμήματος της παλαιστινιακής κοινωνίας, που οι Αμερικάνοι έχουν βαφτίσει «τρομοκράτες». Γι’ αυτό και δε μπορεί να ακολουθήσει το δρόμο της Φατάχ, αν δε θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά. Γιατί, όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Αζίμ Ταμίμι στην ομιλία του, οι πολιτικές δυνάμεις μπορεί να ξεπουλήσουν, το όραμα όμως της ελεύθερης Παλαιστίνης θα παραμείνει.
ΥΓ: Η εκδήλωση είχε και τα ευτράπελά της. Κάποιες… ευαίσθητες περί το γυναικείο ζήτημα ψυχές βρήκαν την ευκαιρία να αναδείξουν το… μείζον ζήτημα της καταπίεσης των Παλαιστίνιων γυναικών απ’ τους Παλαιστίνιους άντρες. Λες και στην Δύση δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα και λες ότι απ’ αυτό θα κριθεί αν πρέπει να υπερασπιστεί κανείς την παλαιστινιακή αντίσταση! Πήραν όμως την απάντηση που τους αξίζει απ’ τον Αζίμ Ταμίμι ο οποίος οργισμένος τους απάντησε, καταχειροκροτούμενος απ’ το ακροατήριο: «Τι σχέση έχει αυτό το ζήτημα (της θέσης των γυναικών στην παλαιστινιακή κοινωνία) με αυτό που συζητάμε σήμερα; Αν θέλετε μπορούμε να συζητάμε μέχρι αύριο το πρωί για το ζήτημα των γυναικών, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Τη δημοκρατία τη δυναμιτίζουν οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Αυτό που χρειάζεται μεταρρύθμιση είναι η Ευρώπη. Ο Μπλερ είναι ένας δικτάτορας όπως ο Μπους. Γι’ αυτό, αντί να με ρωτάτε για τα δικαιώματα των Παλαιστίνιων γυναικών ,να αναζητήσετε τα δικαιώματά σας στις δικές σας κοινωνίες».
