Η είδηση πέρασε εντελώς στα ψιλά, λες και επρόκειτο για μια συνηθισμένη είδηση του αστυνομικού δελτίου: ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ωραιοκάστρου διαπληκτίστηκε με ένα νεαρό για τον τρόπο που παρκάρισε το αυτοκίνητό του ο τελευταίος. Υπό άλλες συνθήκες, τη λύση θα καλούνταν να δώσει η Τροχαία. Ομως ο διοικητής την έδωσε μόνος του. Πήρε από το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου το όπλο του και κάρφωσε μια σφαίρα στο μηρό του νεαρού. Υστερα, φώναξε τους μπάτσους του, οι οποίοι μετέφεραν τον τραυματία στο Τμήμα (!), απ’ όπου τον παρέλαβε το ασθενοφόρο. Οι γιατροί διαπίστωσαν διαμπερές τραύμα. Δηλαδή, η σφαίρα μπήκε από ένα σημείο του μηρού και βγήκε από ένα άλλο.
Ο εισαγγελέας διέταξε την κράτηση του διοικητή, ο οποίος προφανώς δεν πέρασε τη νύχτα του στο κρατηρήριο, αλλά στο γραφείο του, παρέα με τους υφισταμένους του. Αυτοί φρόντισαν να σχηματίσουν και τη δικογραφία με την οποία ο αστυνόμος β’ (το όνομά του δεν δόθηκε στη δημοσιότητα, όπως θα γινόταν με οποιονδήποτε άλλο πολίτη) παραπέμφθηκε στον εισαγγελέα: επικίνδυνη σωματική βλάβη και παράβαση του νόμου περί όπλων. Πλημμελήματα και τα δύο! Με έτοιμη υπερασπιστική γραμμή, μάλιστα: ο νεαρός του επιτέθηκε και τον χτύπησε, άρα βρισκόταν σε άμυνα, ενώ το όπλο εκπυρσοκρότησε! (σας θυμίζει τίποτα;). Οι ανώτεροί του φρόντισαν να διατάξουν και τη διενέργεια της καθιερωμένης σ’ αυτές τις περιπτώσεις ΕΔΕ.
Ο μπάτσος ευελπιστεί πως θα καθαρίσει με κάποια μικροποινή στο ποινικό επίπεδο, όπως και στο διοικητικό. Αλλωστε, είναι μπαρουτοκαπνισμένος. Πριν μερικά χρόνια, είχε εκτελέσει με το όπλο του έναν 23χρονο ληστή έξω από υποκατάστημα των ΕΛΤΑ. Στο δικαστήριο που έγινε αθωώθηκε, διότι ο ληστής κρατούσε κοντόκαννη καραμπίνα. Βέβαια, η καραμπίνα ουδέποτε εκπυρσοκρότησε, αλλά τι σημασία έχει για την αστική Δικαιοσύνη η ζωή ενός 23χρονου, όταν μπαίνει στη ζυγαριά με την ασφάλεια των χρημάτων μιας υπηρεσίας; Η ζωή είναι «απόλυτη αξία» μόνο όταν αφορά μέλη της άρχουσας τάξης, του πολιτικού της προσωπικού και των μηχανισμών καταστολής του κράτους της. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η ζωή σχετικοποιείται.
Ιδού ένα παράδειγμα για σύγκριση. Στην υπόθεση της Ε.Ο. 17Ν υπήρχαν τέσσερις -αν θυμόμαστε καλά- περιπτώσεις που η Οργάνωση πυροβόλησε τους στόχους της στα πόδια. Από τους τέσσερις πέθανε μόνο ένας κι αυτός όχι από τον πυροβολισμό, αλλά από τραγικά λάθη των γιατρών, για τα οποία μάλιστα η οικογένειά του εισέπραξε παχυλότατη αποζημίωση από το δημόσιο. Η κατηγορία που απαγγέλθηκε ήταν απόπειρα ανθρωποκτονίας για τις τρεις περιπτώσεις και ανθρωποκτονία για την τέταρτη. Κι ας είχε δηλώσει καθαρά η Οργάνωση πως στόχος της δεν ήταν να σκοτώσει αλλά να τραυματίσει. Κι ας δήλωνε τουλάχιστον ένας από τους στόχους (ο μεγαλογιατρός Καψαλάκης), ότι σίγουρα δεν είχαν πρόθεση να τον σκοτώσουν, γιατί αν ήθελαν μπορούσαν να το κάνουν πολύ εύκολα (το επιβεβαίωσε και η αυτόπτης μάρτυρας σύζυγός του). Ετσι ξεκίνησε η κατηγορία και έτσι κατέληξε τελεσίδικα (σε δυο δίκες). Ενώ εν προκειμένω, αξιωματικός της αστυνομίας, δηλαδή καλός γνώστης του τι σημαίνει «βγάζω όπλο», τραβάει όπλο σ’ έναν ασήμαντο προσωπικό καυγά και πυροβολεί έναν ανυποψίαστο πολίτη στο πόδι. Αν δεχτούμε ότι δεν είχε πρόθεση να πυροβολήσει, τότε ο πολίτης θα πρέπει να αισθάνεται τυχερός που η σφαίρα τον πήρε στο πόδι και όχι στο κεφάλι ή την καρδιά. Εχουμε δηλαδή καραμπινάτη περίπτωση απόπειρας ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο. Κι όμως, η κατηγορία ξεκινά λες και αφορά ένα τροχαίο ατύχημα!
Π.Γ.
