Με την ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση των Αμερικάνων στο πλευρό των αιθιοπικών στρατευμάτων κατοχής και των ανδρεικέλων της λεγόμενης σομαλικής «μεταβατικής κυβέρνησης», ο Λευκός Οίκος άνοιξε ένα ακόμη μέτωπο στον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας», που δεν πρόκειται να κλείσει γρήγορα και απειλεί να συμπαρασύρει στη δίνη του πολέμου την ευρύτερη περιοχή.
Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά. Την παραμονή των Χριστουγέννων, ισχυρές δυνάμεις του αιθιοπικού στρατού εισέβαλαν, κατ’ εντολή του Λευκού Οίκου, στη νότια Σομαλία για να πολεμήσουν και να εκδιώξουν τους ισλαμιστές μαχητές της Ενωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων. Με γελοία προσχήματα. Οτι δήθεν απειλούνταν τα σύνορα της Αιθιοπίας, που διαθέτει τον ισχυρότερο και καλύτερα εξοπλισμένο στρατό στην περιοχή, με 1400 τανκς και σύγχρονη πολεμική αεροπορία, από μια δύναμη που δεν διέθετε τακτικό στρατό. Οτι δήθεν κλήθηκε να προστατεύσει και να βοηθήσει στην αποκατάσταση στην εξουσία της «νόμιμης» κυβέρνησης, η οποία από το 2004 που σχηματίστηκε με παρέμβαση του ΟΗΕ ήταν απομονωμένη στη δυτική πόλη Μπαϊντόα και δεν αντιπροσώπευε κανένα άλλο εκτός από τα καλοπληρωμένα μέλη της, ενώ οι πολέμαρχοι, που είχαν χωρίσει την πρωτεύουσα και τη χώρα σε φέουδα, τρομοκρατούσαν και λυμαίνονταν τον πληθυσμό.
Τον περασμένο Ιούνιο, οι ισλαμιστές μαχητές κατάφεραν να νικήσουν τις πολιτοφυλακές των πολέμαρχων, οι οποίοι υποστηρίζονταν στρατιωτικά και οικονομικά από το Λευκό Οίκο για να αποτρέψουν την εξάπλωση του ισλαμικού κινήματος, και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους την πρωτεύουσα, όπου για πρώτη φορά ύστερα από 15 χρόνια κατάφεραν να επιβάλουν κάποια τάξη, να περιορίσουν τη βία και να αρχίσει έτσι κάποια οικονομική ανάκαμψη. Στους μήνες που ακολούθησαν κατάφεραν να θέσουν υπό έλεγχο ολόκληρη σχεδόν τη νότια Σομαλία, σχεδόν αμαχητί, αφού ο πληθυσμός, ο οποίος σε ποσοστό 99,5% είναι μουσουλμάνοι, τους υποδέχονταν συνήθως πανηγυρικά, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να επιβάλουν κάποια τάξη και ηρεμία στην πολύπαθη χώρα.
Οι εξελίξεις αυτές σήμαναν συναγερμό στο Λευκό Οίκο, που έβαλε μπροστά το σχέδιο «στήριξης της μεταβατικής κυβέρνησης από την κυβέρνηση της Αιθιοπίας», για να προετοιμάσει την εισβολή. Τα πρώτα αιθιοπικά στρατεύματα έκαναν την εμφάνισή τους στα περίχωρα της Μπαϊντόα για να «υπερασπίσουν» τη «νόμιμη» κυβέρνηση και κάποιους μισθοφόρους που την προστάτευαν, ενώ όλες οι προσπάθειες διαπραγματεύσεων ανάμεσα στο ισλαμικό κίνημα και τη «μεταβατική κυβέρνηση» απέτυχαν, γιατί η Ενωση Ισλαμικών Δικαστηρίων έθετε ως προϋπόθεση οποιασδήποτε συμφωνίας την άμεση αποχώρηση των αιθιοπικών στρατευμάτων από τη χώρα.
Και ενώ μετά την ήττα των πολέμαρχων δεν υπήρχε ουσιαστικά ένοπλος αντίπαλος και κατά συνέπεια εμφύλιος πόλεμος στη χώρα, ο Λευκός Οίκος κατάφερε να περάσει από το Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ την απόφαση 1725, που προβλέπει την ανάπτυξη στη Σομαλία «ειρηνευτικής» δύναμης από χώρες της Αφρικανικής Ενωσης, εξαιρουμένων των χωρών που συνορεύουν με τη Σομαλία (Κένυα, Ερυθραία, Αιθιοπία), χωρίς όμως να επιβάλλει στην τελευταία την άμεση αποχώρηση των στρατευμάτων της που βρίσκονταν παράνομα στη χώρα. Μ’ αυτό τον τρόπο, ως συνήθως, δρομολογήθηκε η κάλυψη από τον ΟΗΕ της προετοιμαζόμενης εισβολής.
Φυσικά, το ένοπλο ισλαμικό κίνημα δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί με την αεροπορία και τον ισχυρότερο, καλά εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο από τους Αμερικάνους, στρατό της περιοχής. Γι’ αυτό, ύστερα από κάποιες αψιμαχίες, αναδιπλώθηκε και αποσύρθηκε για να διασώσει και να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, δηλώνοντας ότι θα απαντήσει στους ξένους εισβολείς και στους συνεργάτες τους με ανταρτοπόλεμο.
Από την άλλη, είναι ολοφάνερο ότι το κλίμα στον πληθυσμό είναι πολύ εχθρικό απέναντι στους αυτόκλητους «σωτήρες» της χώρας. Τόσο απέναντι στους Αμερικάνους, όσο και απέναντι στους Αιθίοπες, με τους οποίους υπάρχει και το προηγούμενο δύο πολέμων (ο τελευταίος το 1977), καθώς η αιθιοπική άρχουσα τάξη εποφθαλμιά σομαλικά εδάφη για να αποκτήσει έξοδο στη στρατηγικής σημασίας Ερυθρά Θάλασσα. H άμεση στρατιωτική ανάμειξη των Αμερικάνων τις τελευταίες μέρες με αεροπορικούς βομβαρδισμούς υποτιθέμενων θέσεων και κρησφύγετων ισλαμιστών μαχητών, που προκάλεσαν το θάνατο δεκάδων αμάχων, κυρίως βοσκών, αγροτών, παιδιών και των κοπαδιών τους, θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο το κλίμα για τους ξένους εισβολείς και τους ντόπιους λακέδες τους. Οι τελευταίοι είναι τόσο δουλοπρεπείς και ξετσίπωτοι, ώστε ο ίδιος ο Σομαλός πρόεδρος έφτασε στο σημείο να ευχαριστήσει δημόσια τα αιθιοπικά στρατεύματα και να ζητήσει από την αιθιοπική κυβέρνηση να βοηθήσει στην εκπαίδευση του σομαλικού στρατού. Ο δε αναπληρωτής πρωθυπουργός Χουσεϊν Αϊντίντ αναγνώρισε το δικαίωμα στους Αμερικάνους να βομβαρδίζουν «ύποπτους τρομοκρατίας» και ζήτησε την ανάπτυξη στη Σομαλία αμερικάνικων χερσαίων ειδικών δυνάμεων, γιατί τα αιθιοπικά και τα κυβερνητικά στρατεύματα δεν μπορούν να εκκαθαρίσουν τα τελευταία κρησφύγετα των Ισλαμιστών.
Τόσο στην πρωτεύουσα όσο και σε άλλες περιοχές της χώρας πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες βίαιες διαδηλώσεις εναντίον των ξένων εισβολέων, ενώ οι ένοπλες επιθέσεις εναντίον στόχων των αιθιοπικών και κυβερνητικών στρατευμάτων αυξάνονται από μέρα σε μέρα. Σημειωτέον ότι λίγες ώρες μετά την αποχώρηση των Ισλαμιστών μαχητών από τη Μογκαντίσου, επέστρεψαν οι πολέμαρχοι με τους ενόπλους τους και διάφορες συμμορίες κακοποιών. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, αντί της αποκατάστασης της τάξης και της εδραίωσης της κυβερνητικής εξουσίας που υπόσχονταν η «μεταβατική κυβέρνηση» και οι πάτρωνές της, στη σομαλική πρωτεύουσα των 2 εκατομμυρίων πληθυσμού επικρατούν το χάος και η εγκληματικότητα, ώστε αρκετοί αναλυτές να αναρωτιούνται αν τελικά θα επικρατήσει η κυβέρνηση ή οι πολέμαρχοι.
