ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
 

Αίσιο πέρας είχε η εκλογική περιπέτεια για τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Και βέβαια δεν αναφερόμαστε στη «Λαϊκή Συσπείρωση» και στον «μέγα σκοπό που επετεύχθη», όπως δήλωσε επαρχιώτης δημοτικός σύμβουλος στα άμοιρα αυτιά μας. Αλλά στο γεγονός ότι ο ελέω θεού μονάρχης Γοδεφρείδος Αρχιδιάκονος του Πλιάτσικου (ΓΑΠ) και βαρβαριστί Gottfried ή Godfreid Archdeacon of Pillage (GAP), απέσυρε τις απειλές κατά του αχρηστεπώνυμου ποιμνίου του και δεν θα έχουμε νέες κάλπες ούτε νέους κάλπηδες. Η ανάδειξη αρχόντων με δέκα και είκοσι τοις εκατό –τόσο βγαίνει αν αφαιρέσετε την αποχή, τα λευκοάκυρα και κάνετε τις απλές αναγωγές– καθησύχασε τον πολυχρονεμένο μαραθωνοδρόμο.
 

Παράλληλα, νέες σελίδες δόξας ανοίγονται μετά την ήττα της υψηλής πύλης του Ομέρ Πριόνη στο honey της Γραβιάς, αλλά και αυτή του οινοποιού-καπιταλιστή με ανθρώπινο πρόσωπο της βόρειας επαρχίας της Μπανανίας, που «θανάτω θάνατον πατήσας» (αναφέρομαι στο «όσο ζω δεν θα δεις δημαρχία») θα απολαύσει το νέο δημαρχείο με τις εκατοντάδες θέσεις parking και θέα προς τον κόλπο Προσαράξεων (πρώην Θερμαϊκό). Τώρα θα μου πείτε «γιατί μωρή Κοκκινοσκουφίτσα μιλάς like that;». Γιατί οι προσαράξεις πλοίων είναι σύνηθες και παλιό φαινόμενο, άσχετα αν οι αμνήμονες και ανιστόρητοι καρεκλοκένταυροι, θεσιθήρες και άλλα αντιπαθέστατα τρωκτικά έχουν την τάση να παρουσιάζουν κάθε τι σαν νέο ή «μεμονωμένο περιστατικό». Από τις δεκάδες προσαράξεις που έχουν γίνει μέσα στα χρόνια στον «μπάτε σκύλοι αλέστε» ερυθροφώτιστο κόλπο της ερωτικής πλην φτωχομάνας νυφούλας του Θερμαϊκού, καταγράφουμε μία με ιδιαί-τερο ενδιαφέρον: Ηταν 26 Οκτωβρίου του 1931 και τίποτε δεν προμήνυε ακόμη την γέννηση των Παπαγεωργόπουλου – Ψωμιάδη, όταν το θωρηκτό «Αβέρωφ» προσάραξε στα αβαθή του Καραμπουρνού. Το θρυλικό πλοίο μετέφερε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη. Λιγότερο από δέκα μέρες αργότερα –στις 4 Νοεμβρίου– παραιτήθηκε λόγω αυτής της προσάραξης ο υπουργός Ναυτικών και αντικαταστάθηκε ο αρχηγός του στόλου. Είπαμε, ο Θερμαϊκός είναι Γ.Α.Π. (Γεμάτος Από Προσαράξεις)…
 

Συμπληρώνεται μισός αιώνας από τις 22 Νοέμβρη του 1960. Εκείνη την ημέρα ο υφυπουργός Οικισμού Εμμανουήλ Κεφαλογιάννης κατηγορείται ότι χρησιμοποιούσε ψευδώς στον τηλεφωνικό κατάλογο την ανύπαρκτη γι’ αυτόν ιδιότητα του δικηγόρου. Κατηγορήθηκε επίσης ότι η οικογένειά του καλλιεργεί χασίς στο αγρόκτημά της και ότι υπό την προστασία του ίδιου και του αδελφού του λειτουργούν ρουλέτες. Ολα αυτά έφεραν την παραίτηση του Εμμανουήλ Κεφαλογιάννη, όχι όμως και το τέλος κάποιων συνηθειών άρρηκτα συνδεδεμένων με τις αρχές από τις οποίες διαπνέονται οι «κλητοί και εκλεκτοί»…
 

Εβδομάδα έντονης αστυνομικής δραστηριότητας μέσα στα χρόνια αυτή που διανύουμε και παραθέτουμε ούτε ένα ούτε δύο, αλλά πέντε περιστατικά: Στις 20.11.1991 γίνεται η περιβόητη συμπλοκή μεταξύ αστυνομικών και τεσσάρων αγνώστων, στα Σεπόλια. Οι οπλοφόροι κατάφεραν να διαφύγουν αφού αντάλλαξαν πυροβολισμούς με τους αστυνομικούς, χρησιμοποιώντας μάλιστα και χειροβομβίδες. Από τους πυροβολισμούς και τα θραύσματα τραυματίστηκαν τέσσερις αστυνομικοί, εκ των οποίων οι δύο σοβαρά, ενώ τη συνέχεια τη γνωρίζετε οι περισσότεροι. Στις 21.11.2001 ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος δολοφονεί στην πλατεία Αμερικής τον 20χρονο Gentjan Celniku, μετανάστη από την Αλβανία. Στις 21.11.2006 ένας μετανάστης από το Μαγκρέμπ βγαίνει νεκρός μετά από κράτηση στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας. Στις 22.11.1996 σε επιχείρηση της ΕΛΑΣ έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου για φόνο, ο 32χρονος αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο τσιγγάνο Αναστάσιο Μουράτη, μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του. Αν και του αποδόθηκε η κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, αφέθηκε ελεύθερος. Τέλος, στις 23.11.2000 εκτελούνται εν ψυχρώ δυο νεαροί Αλβανοί (ο 22χρονος Τσαβαχίρ Κατσάνι και ο 15χρονος Ριόν) από έλληνα οπλοφόρο στη Γαλάτιστα Χαλκιδικής.
 

«Κάθε εξουσία θεσπίζει ασφαλώς νόμους για το δικό της συμφέρον, η δημοκρατία δημοκρατικούς, η τυραννία τυραννικούς και οι άλλες το ίδιο. Αφού θεσπίσουν νόμους, ορίζουν πως τούτο είναι δίκαιο για τους υπηκόους τους, το δικό τους συμφέρον, και τιμωρούν αυτόν που τους παραβαίνει ως παράνομο και άδικο. Αυτό λοιπόν φίλε μου είναι που λέω, πως σε όλες τις πόλεις δίκαιο είναι το ίδιο, αυτό που είναι και το συμφέρον της άρχουσας τάξης. Αυτή λοιπόν εξουσιάζει, άρα συμβαίνει για κάθε λογικό άνθρωπο παντού το δίκαιο να είναι το ίδιο, το συμφέρον δηλαδή του ισχυρότερου» (Πλάτων – «Πολιτεία»).
 

Πολυτεχνείο;
 

Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία. Αλλά τι με νοιάζει εμένα;