Κόντρες

Ηλεκτρονικό προπαγανδιστικό δελτίο (newsletter) άρχισε να εκδίδει το υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας επί των ημερών του Χρυσοχοΐδη. Στην πρώτη κιόλας σελίδα του υπάρχει το κεφάλαιο «Αγορά-Ανταγωνισμός». Διαβάζουμε ως πρώτο θέμα την επιβολή πλαφόν στα πετρελαιοειδή προϊόντα (το γνωστό φιάσκο, που δεν κράτησε ούτε μια μέρα). Αμέσως μετά διαβάζουμε: «Συμφωνήσαμε με τους εμπόρους υγρών καυσίμων να πωλείται το πετρέλαιο θέρμανσης στα 0,67 ευρώ/λίτρο». Η πλάκα είναι πως το πετρέλαιο θέρμανσης ήδη πουλιέται στην Αθήνα 0,71 ευρώ/λίτρο (στην επαρχία περισσότερο). Πουθενά, όμως, δεν διαβάζουμε για το μεγάλο σχέδιο του Χρυσοχοΐδη να μειώσει τις τιμές στα βασικά είδη διαβίωσης κατά 30% μέχρι τα Χριστούγεννα!
 

Θα το θυμόσαστε, ασφαλώς, γιατί η «Κόντρα» το σχολίασε δεόντως. Ο Χρυσοχοΐδης είχε πάρει σβάρνα τους ραδιοφωνι-    κούς σταθμούς και κορδακιζόταν πως έχει ένα σχέδιο, το οποίο δεν αποκάλυπτε (!), σύμφωνα με το οποίο θα γονάτιζε τις πολυεθνικές και θα τις υποχρέωνε να μειώσουν τις τιμές και να τις φέρουν στα επίπεδα που αυτές είναι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Οι μανατζαραίοι των πολυεθνικών τον πήραν στον ψιλό (απ’ όσο μπορούμε να θυμηθούμε δηλώσεις έκαναν οι εκπρόσωποι των Nestle, Unilever, Amstel), του έριξε κι ένα ωραίο ξέχεσμα ο Δασκαλόπουλος και ο Χρυσοχοΐδης έκανε γαργάρα το «σχέδιό» του. Προφανώς, ούτε ο Νασιάκος με τον Διώτη, που τους έχει πάρει ως ειδικούς συμβούλους, τον βοήθησαν. Αλλο μπατσαρία και άλλο καπιταλιστική αγορά.

110 μοτοσικλέτες δώρησε στην Πυροσβεστική η Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών. Κόστος που δεν ξεπερνά το μισό εκατομμύριο ευρώ. Ποσό αστείο για τον πιο ισχυρό καπιταλιστικό κλάδο της Ελλάδας. Κι όμως, ο Παπουτσής, που έχει αναπτύξει ιδιαίτερους δεσμούς με τους εφοπληστές (γνωστός ο ρόλος του στο έγκλημα του «Εξπρές Σαμίνα», εκτός των άλλων), έκανε την εξής δήλωση, που θα ταίριαζε μόνο σε χαμηλόβαθμο αυλικό μεσαιωνικής μοναρχίας: «Η Ιστορία της πατρίδας μας έχει καταγράψει ότι η πρώτη μορφή συμβολής στην εξέλιξη του ελληνικού κράτους ήταν η ευεργεσία με τη μορφή δωρεάς. Οι δωρεές στο κράτος, από ανθρώπους που ήθελαν ο πλούτος τους να μετουσιωθεί σε σκοπούς που προάγουν τον τόπο, που προάγουν την πατρίδα».

 

Την πάτησε –και άσχημα μάλιστα– ο πρόεδρος Χεριχέρης. Μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, όπου είδε τα πουλέν του να συγκεντρώνουν –παρά την αποχή– ποσοστά χαμηλότερα απ’ αυτά που είχε πάρει το ΛΑΟΣ στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, αποφάσισε στο δεύτερο γύρο να το παίξει… αυτοδιοικητικά, προτείνοντας στήριξη σ’ αυτούς που θεωρούσε πιο άξιους. Ετσι, πρότεινε Σγουρό στην περιφέρεια Αθήνας, Κακλαμάνη στην Αθήνα, Μιχαλολιάκο στον Πειραιά, Γκιουλέκα στη Θεσσαλονίκη. Οι δυο επιλογές ήταν αναγκαστικές, αφού τον μεν Κακλαμάνη τον στήριζε από τον πρώτο γύρο, τον δε Μιχαλολιάκο τον είχε ήδη στηρίξει ο Μαντούβαλος. Σαν καλός τζογαδόρος επέλεξε και δυο… στάνταρ, κάνοντας τη σκέψη ότι έτσι το βράδυ της δεύτερης Κυριακής θα είναι παντού… νικητής. Την πάτησε, όμως, άγρια με τους Κακλαμάνη και Γκιουλέκα, γι’ αυτό και για δεύτερη συνεχή Κυριακή είχε μάπα-κηδεία και εξαφανίστηκε χωρίς πολλά-πολλά από το προσκήνιο.

 

Την καλύτερη συμφωνία, πάντως την έκανε ο Μαντούβαλος. Παίρνοντας μαζί του το μισό μανιάτικο λόμπι (άλλη λέξη θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε, αλλά τέλος πάντων…) κατάφερε να γίνει απαραίτητος στη ΝΔ. Τη στήριξή του προς τον Μιχαλολιάκο στο δεύτερο γύρο την πούλησε πολύ ακριβά. Με μια δημόσια δήλωση του Σαμαρά περί «παραταξιακής συνείδησης» και με μια παρασκηνιακή υπόσχεση ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ. Είναι τόσο ισχυρός ο έρωτας για το Μαντούβαλο που ακούσαμε ακόμα και τον –συνήθως προσεκτικό– Αρούλη να δηλώνει πως ο Μαντούβαλος ουδέποτε υπήρξε βαρίδι για τη ΝΔ! Αντε να δούμε πότε ο Σαμαράς θα ξαναπάρει πίσω τον Βουλγαράκη και τον Ρουσόπουλο.
 

ΥΓ: Ο Μιχαλολιάκος, πάντως, το κρατάει μανιάτικο. Ακόμα και το όνομα του Μαντούβαλου απαξίωσε να αναφέρει στη νικητήρια δήλωσή του, ενώ αναφέρθηκε με θερμά λόγια στον Μίχα. Ο μανιάτικος πόλεμος έχει να κάνει με άλλα πράγματα, όχι με την πολιτική υπό τη στενή της έννοια.

 

Οταν το κρατικό fund της Νορβηγίας Bank Investment Management, που επενδύει ένα μέρος των κερδών από τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας (περίπου 520 δισ. δολάρια), ανακοίνωνε (στις αρχές Σεπτέμβρη, αν θυμόμαστε καλά) ότι θα επενδύσει σε ελληνικά ομόλογα, η πασοκική προπαγάνδα σάλπισε χαρά μεγάλη. Θυμόσαστε: η ελληνική οικονομία κερδίζει και πάλι την εμπιστοσύνη των επενδυτών και τα παρόμοια. Εχουν περάσει τρεις βδομάδες από τότε που ο Yngve Slyngstad, διευθύνων σύμβουλος της Bank Investment Management, ανακοίνωσε στο Bloomberg ότι δεν πρόκειται να επενδύσει όχι μόνο σε ελληνικά, αλλά γενικότερα σε ομόλογα των χωρών της ευρωπαϊκής «περιφέρειας» (Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία) κι ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τον Παπακωνσταντίνου, τον Σαχινίδη και τα ελληνικά ΜΜΕ.
 

ΥΓ: Η μεγάλη πλάκα έγινε στην Πορτογαλία. Πήγε ο κινέζος πρωθυπουργός, τους είπε ακριβώς τα ίδια (κασέτα βάζει ο άτιμος) κι αυτοί τον υποδέχτηκαν σαν σωτήρα, όπως οι δικοί μας.

 

«Το εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφει τη βασιμότητα και τη δυναμική της πρότασης που έκανε η Δημοκρατική Αριστερά για τις υποψηφιότητες του Γ. Καμίνη και του Γ. Μπουτάρη, για Τοπική Αυτοδιοίκηση ακηδεμόνευτη από κόμματα», δήλωσε ο Φ. Κουβέλης, ο οποίος προσέθεσε: «Χαιρετίζουμε τους πολίτες που στήριξαν τις επιλογές μας αυτές και οδήγησαν σε νικηφόρα αποτελέσματα σε όλη την Ελλάδα».
 

Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται και ο Κουβέλης ονειρεύεται συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό προσπαθεί να «πουλήσει» στον Παπανδρέου, ο οποίος όμως έθεσε όρο να μην είναι ο Κουβέλης στο πλάνο με τον Καμίνη και τον Σγουρό, που στήθηκε αργά το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Ποιοι ήταν στο πλάνο; Ο Παπανδρέου, ο Ραγκούσης και ο Καρχιμάκης. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Ο Κουβέλης πουλάει εκδούλευση, όμως το ΠΑΣΟΚ έχει αποδείξει πως ξέρει να καταπίνει τους «Κουβέληδες». Ελάχιστοι διασώθηκαν. Αρα, για να έχουν ελπίδες οι τελευταίοι πασοκίζοντες της «ανανέωσης» θα πρέπει να κόψουν τις κομπορρημοσύνες και να σπεύσουν να ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ.

 

Εκλογές σε έξι γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια γίνονται το Μάρτη, συνέδριο για την επανεκλογή της Μέρκελ οργάνωνε η Χριστιανοδημοκρατική Ενωση (CDU), έπρεπε η Μέρκελ να βρει κάτι για να χτυπήσει την πολιτική που άσκησαν οι σοσιαλδημοκράτες (SPD). Και βρήκε την Ελλάδα. «Το 2000 ο Σρέντερ και ο Αιχελ έσπευσαν να επιτρέψουν στην Ελλάδα να ενταχθεί στο ευρώ και αγνόησαν όλα τα σήματα κινδύνου», είπε η Μέρκελ. «Ηταν μια πολιτική απόφαση. Οι πολιτικές αποφάσεις είναι σημαντικές αλλά εκείνοι που αγνοούν τα γεγονότα είναι ανεύθυνοι», πρόσθεσε. Σωστά, ήταν μια πολιτική απόφαση, όχι όμως για να κάνουν οι Σοσιαλδημοκράτες χάρη στους ομογάλακτούς τους της Ελλάδας, αλλά για να εξασφαλίσει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ζωτικό χώρο προνομιακής νομής. Αλλωστε, μιλώντας για πολιτικές αποφάσεις, ποιος θα ξεχάσει ότι ήταν η Μέρκελ που το 2007, αφού πρώτα πήρε μερικές βαρβάτες παραγγελίες οπλικών συστημάτων, διέταξε την έξοδο της Ελλάδας από την επιτήρηση, για να βοηθήσει το φίλο και ομοϊδεάτη της Κ. Καραμανλή να κερδίσει τις εκλογές. Σε κάθε περίπτωση η εξαρτημένη καπιταλιστική Ελλάδα είναι ένα βολικό εργαλείο, όχι όμως να μας λέει η Μέρκελ ότι το γερμανικό κεφάλαιο βγήκε ζημιωμένο.

 

Ολόκληρη την εβδομάδα που μεσολάβησε ανάμεσα στους δυο γύρους των τοπικών εκλογών ο Ραγκούσης διοχέτευε στα παπαγαλάκια του πληροφορίες για ανασχηματισμό, με τον οποίο θα καρατομηθούν υπουργοί που μετά το σαρωτικό για το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσμα του πρώτου γύρου είχαν αρχίσει να λένε το κοντό τους και το μακρύ τους. Υπουργοί όπως ο Πάγκαλος, ο Καστανίδης, ο Λοβέρδος, ο Μπεγλίτης. Ποιος είναι ο Ραγκούσης που το παίζει στρατηγός του ΠΑΣΟΚ; Ενας ιδιοκτήτης καταστήματος fast food στην Πάρο, που έγινε δήμαρχος στο νησί με τη στήριξη του μεγαλοεργολάβου πεθερού του και των Αλογοσκούφη, Ρουσόπουλου και σίας, που είχαν βίλες στην Πάρο. Ενα ολοστρόγγυλο μηδενικό που υπάρχει επειδή υπηρετεί προσωπικά τον Παπανδρέου, όπως υπηρετούσε ο Τσουκάτος τον Σημίτη.

 

Οταν μιλούν σε ξένα ακροατήρια, οι έλληνες αστοί πολιτικοί δεν λένε τις συνήθεις παπάρες με τις οποίες προσπαθούν να εξαπατήσουν το εθνικό ακροατήριο. Εκεί μαζεύονται, γιατί μπορεί να έρθει ο σκληρός αντίλογος από τους επιχειρηματίες, πανεπιστημιακούς, μεγαλοδημοσιογράφους, που συνήθως αποτελούν αυτά τα ακροατήρια. Σημειώσαμε πριν λίγο καιρό, ότι ο Γ. Παπακωνσταντίνου, μιλώντας στην εκπομπή του Παπαχελά με δυο αμερικανούς οικονομολόγους, περιέγραψε την Ελλάδα σαν μια χώρα υπηρεσιών, στην οποία δεν μπορεί να σταθεί αξιόλογη βιομηχανία. Την περασμένη εβδομάδα, μιλώντας στο LSE στο Λονδίνο, είπε –μεταξύ των άλλων– ότι η ανάπτυξη στην Ελλάδα δεν μπορεί να έρθει από την εσωτερική αγορά, διότι η εγχώρια κατανάλωση θα κινηθεί τα επόμενα χρόνια σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Μόνο από τις ξένες επενδύσεις και τις εξαγωγές μπορεί να έρθει η ανάπτυξη, κατέληξε.
 

Τι σημαίνει αυτό; Οτι όραμα των σημερινών κυβερνώντων είναι να μετατρέψουν την Ελλάδα σε χώρα φτηνού εργατικού δυναμικού, φτηνών πρώτων υλών και απόλυτης ασυδοσίας των μονοπωλίων. Γιατί μόνο έτσι θα έχουν ενδιαφέρον να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα, έχοντας εξαγωγικό προσανατολισμό. Ανεξάρτητα από το τι θα γίνει (που δεν θα γίνει, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον), σημασία έχει το όραμα που ξετυλίγουν ο Παπανδρέου και η κλίκα του στους καπιταλιστές.
Ενα όραμα που αναβιώνει τη λογική της ξενοδουλείας στην πιο χυδαία της εκδοχή, αυτή της Ψωροκώσταινας.